‫[آنچه گذشت...]
‫اینجا هر کسی یه جایگاهی داره، ‫فقط باید مصمم بشه و پیداش کنه.
‫ازم خواست دیگه به لوران آموزش ندم.
‫نمی‌دونم درسته همچین جایی بمونم یا نه.
‫همه‌ش به تمام آدمایی که ‫تنها گذاشتم‌شون فکر می‌کنم.
‫برام سؤال شده که هنوز به من فکر می‌کنن یا نه.
‫- اسمت چیه؟ ‫- «اَش».
‫صحبت از پرواز با یه هواپیما به اون‌طرفِ اقیانوسه،
‫بدونِ اینکه بدونیم اون‌طرف چه خبره.
‫چارۀ دیگه‌ای ندارم.
‫فقط دردناک و دردناک‌تر می‌شه.
‫«آشیانه» کجاست؟
‫باید مراسم رو بندازیم جلو.
‫پسره آماده نیست.
‫اون آماده نیست؟ یا تو نیستی؟
‫«ترجمه از محمد سید»
‫خدای عزیز، اینا چیزهایی هستن ‫که امیدوارم اتفاق بیفتن:
‫امیدوارم عزیزانم صحیح‌و‌سالم و شاد باشن.
‫امیدوارم اینجا یه روز حس خونه رو بده.
‫همۀ اهالی اینجا می‌گن دوستم دارن.
‫دیدم چطور بهم نگاه می‌کنن.
‫می‌دونم سرنوشتم این نیست ‫که یه بچۀ عادی باشم.
‫ای‌کاش سرنوشتم این نبود.
‫ولی اینکه بگم «ای‌کاش»، ‫با امیدوار بودن فرق داره.
‫پس امیدوارم بتونم آدمی باشم که اونا لازم دارن.
‫تمرکز کن.
‫ناقوس‌ها!
‫برگشتن.
‫دریل!
‫سلام.
‫- حالت چطوره، رفیق؟ ‫- خوبم.
‫یه چیزی برات درست کردم.
‫خوشم اومد. ‫یه سگ کوچولو!
‫آره.
‫- ایزابل چطوره؟ ‫- حالش خوبه.
‫دریل.
‫- بیا. ‫- خوشحالم برگشتم.
‫ولی از طرفی می‌تونم آدمی باشم ‫که خودم می‌خوام.
‫و امیدوارم دریل بهم چاقو پرت‌کردن رو یاد بده.
‫امیدواری دریل اینجا بمونه؟
‫بله، ولی فکر کنم دلش برای کارول و بقیه تنگ شده.
‫مطمئنم دل اونا هم براش تنگ شده.
‫دریل مردِ خوبیه
‫ولی آیندۀ تو به فراتر از نشونه‌گیریِ خوب ‫با یه سلاح نیاز داره.
‫برای همین اینجا پیش مایی. ‫پیش منی.
‫می‌دونم هنوز مردّد هستی. ‫اشکالی نداره.
‫تردید، سؤالیه که ایمان جوابش رو می‌ده.
‫تردید داری چون خاص هستی
‫نه به‌خاطر اینکه خاص نیستی.
‫با کسی قرار داری؟
‫دریل می‌خواد یه چیزی بهم یاد بده. ‫قراره سورپرایزم کنه.
‫بسیار خب. ‫پس برو.
‫دریل دوباره می‌ره.
‫اون‌وقت اگه لوران بخواد باهاش بره چی می‌شه؟
‫ دریل بالأخره سرِ عقل میاد.
‫بعضی از آدما به مرور زمان درست می‌شن.
‫زمان نداریم.
‫حتی بین مؤمن‌ها هم تردیدکننده هست.
‫از انتظار برای آزادی و نجات، خسته شدن.
‫اگه از مأموریت‌مون حمایت نمی‌کنن ‫هر وقت خواستن می‌تونن برن.
‫هر وقت خواستن می‌تونن شورش هم بکنن؟
‫پاسخِ تردید، ایمان نیست.
‫پاسخش اثبات‌کردنه!
‫اگه به پسره ثابت کنی، محکم‌تر می‌شه.
‫اثبات‌کردن، اتحاد رو تقویت می‌کنه.
‫تو می‌خوای مراسم رو بندازیم جلو.
‫این‌طوری یه پیام قوی برای همه می‌فرستیم.
‫نمیای؟
‫چرا.
‫دارم چیزایی که برای تعمیر لازمه رو برمی‌دارم.
‫و دارم این حس غافل‌گیری ‫از اینکه هنوز زنده‌ایم رو...
‫از سرم بیرون می‌کنم.
‫حالا خیلی هم جوگیر نشو.
‫اونا رو بسپر به من. ‫تو روی نشتیِ سوخت کار کن.
‫اه!
‫اَش!
‫به گرینلند خوش اومدید!
‫آدم!
‫آره، آدم.
‫لازم نیست همین الآن راجع‌بهش صحبت کنیم
‫ولی اگه حالت رو بهتر می‌کنه بگو.
‫باهات چی‌کار کردن؟
‫بذار زخم‌هات رو ببینم.
‫هِی...
‫چیزی نیست.
‫خیلی‌خب. زانوهات رو خم کن.
‫خیلی‌خب. چوب رو یه‌کم از بالاتر بگیر.
‫دست‌هات رو بذار کنار هم. ‫خیلی‌خب. حاضری؟
‫چشمت به توپ باشه.
‫اشکالی نداره. یکی دیگه دارم.
‫خب، زانوهات رو خم کن.
‫بعدی رو میندازم. حاضری؟
‫بازم کریکت؟
‫نه، بیسبال‌ـه. ‫بیسبالِ آمریکایی.
‫یه توپ‌گیر لازم داریم.
‫توپ‌گیر چیه؟
‫پشت سرم وایمیستی
‫و اگه نتونستم توپ رو بزنم، می‌گیری‌اش.
‫من توپ‌گیر می‌شم.
‫خیلی‌خب! یه توپ‌گیر داریم.
‫حله.
‫اینجا؟
‫یه‌کم اون‌طرف‌تر. خوب شد.
‫خب، حاضری؟ ‫چشمت به توپ باشه. بیا.
‫- آره! ‫- یوهو!
‫- همینه.
‫این شد یه چیز!
‫توپ رو گُم کردیم.
‫اشکالی نداره. یه دونه دیگه دارم.
‫لوران!
‫وقتشه.
‫جاسینتا مجبورم می‌کنه سقراط بخونم.
‫سقراط خیلی سرگرم‌کننده‌ست.
‫ما توپه رو پیدا می‌کنیم.
‫خسته نباشی، بیسبالیست.
‫دارن خیلی بهش فشار میارن، قبول نداری؟
‫خب، تو هم همین‌طور.
‫ورزش، دفاع‌ازخود، ردیابی.
‫ما صرفاً داریم خوش می‌گذرونیم.
‫باید تعادل پیدا کنه، ‫از نظر جسمی و روانی.
‫می‌دونی، بعضی از چیزهایی که ‫اون بالا بهش یاد می‌دن
‫تو کَتِش نمی‌ره.
‫از بچه بعید نیست مسائل مختلف رو زیر سؤال ببره. ‫شکّاک‌ـه.
‫شک و تردید کاملاً عادیه.
‫تو چی؟ تا حالا به این چیزا تردید پیدا کردی؟
‫گفتم که؛ کاملاً عادیه.
‫فکرش رو می‌کردم!
‫تو اصلاً مثل اونا نیستی.
‫هوم؟
‫پس چطور آدمی‌ام؟
‫مثل مایی.
‫«ما» یعنی چی؟
‫تا یکی دو هفتۀ دیگه که برنامه‌ات مشخص شد
‫تو می‌ری و ما اینجا می‌مونیم.
‫مردم تصمیم‌هاشون رو بر اساسِ دلایلی می‌گیرن
‫که براشون منطقیه.
‫همیشه شک و تردید هست.
‫یه وقتایی...
‫می‌ذاری ایمان، تفاوت‌ها رو جبران کنه.
‫خودت اینو می‌فهمی.
‫وگرنه چطور سوار یه کشتی شدی ‫و باهاش اومدی اون سرِ دنیا؟
‫تو هم می‌تونی یه تصمیم متفاوت بگیری.
‫می‌تونی باهام بیای.
‫جفت‌تون بیاید.
‫شدنی نیست.
‫معلومه که شدنیه.
‫کل زندگیِ لوران، به اینجا ختم شده.
‫هر چیزی که بهمون انگیزۀ ادامه‌دادن می‌داد.
‫شاید کلاً در همین حد بوده؛
‫چیزی که بهتون انگیزۀ ادامه‌دادن می‌داده.
‫لوران؟
‫لوران، منم.
‫لوران؟
‫لوران!
‫چیه؟ چی شده؟
‫لوران گُم شده.
‫اینجا شِن ریخته. ‫یه نفر بُرده‌اش.
‫(صحبت به زبان فرانسوی)
‫دو نفر از دیوار اومدن بالا. ‫نگهبان‌مون رو بیهوش کردن.
‫شرمنده.
‫اون مَردها چه شکلی بودن، «طارم»؟
‫یکی‌شون روی صورتش تتو داشت.
‫یه نفر به ژنه گفته ما کجاییم.
‫دارن برش می‌گردونن پاریس.
‫آب به‌زودی میاد بالا.
‫بیاید بریم. زود باشید.
‫(صحبت به زبان فرانسوی)
‫حقیقت یعنی امید!
‫برش گردونید. ‫همه طبق دستورات دریل عمل کنن.
‫نیازی نیست تو بیای.
‫اشکالی نداره.
‫نه، باید استراحت کنی و خوب شی.
‫اشکالی نداره. پای لوران در میون‌ـه.
‫خواهر ایزابل؟
‫خواهر، ممکنه خطرناک باشه. ‫لطفاً تجدید نظر کن.
‫باهاشون می‌رم تا پیداش کنم.
‫خدا به همراه‌تون.
‫خیلی راه نمونده. ‫راستی من «یون» هستم.
‫اون «هانا»ـست.
‫ممنون که اونجا کمک کردی.
‫جای خیلی خوبی فرود نیومدین.
‫این زمین‌ها پُر از «توپیلگ‌»ـه.
‫توپیلگ؟
‫اسم مستعار برای بافت‌مُرده‌ها. ‫(همون واکرها)
‫از روی یه افسانۀ قدیمیِ اینوئیتی‌ـه. ‫(اسکیموهای کانادا و گرینلند)
‫توپیلگ یه هیولای گوشت‌خوارـه
‫که با جادو احضار شده ‫تا از دشمن‌هاش انتقام بگیره.
‫و اگه هیچ‌جا پیداش نشه،
‫یه روز برمی‌گرده خونه تا رئیسش رو بکُشه.
‫به هر حال اسمش هر چی می‌تونه باشه.
‫چند سالی می‌شد که آدم دیگه‌ای ندیده بودیم.
‫وقتی صدای هواپیماتون رو شنیدیم ‫فکر کردیم داریم خواب می‌بینیم!
‫لوله‌های سوخت‌رسانی تَرَک برداشتن.
‫برای ما بیشتر شبیه یه کابوس بود.
‫به‌نظرت می‌تونی درستش کنی؟
‫آره، یه تعمیر جزئی می‌خواد.
‫اگه بتونم تجهیزات لازم رو پیدا کنم ‫نباید کار سختی باشه.
‫مطمئنم چیزایی داریم که به کارِت میاد.
‫اونجاست.
‫[احتیاط کنید] ‫[دَر را بسته نگه دارید]
‫هیچ‌جا خونۀ آدم نمی‌شه.
‫بوی خوبی می‌ده.
‫دارید چی می‌پزید؟
‫غذای مخصوص‌مون:
‫گوزن شمالی.
‫عه.
‫هوم.
‫انباری اون پشت‌ـه.
‫خیلی‌خب. عالیه.
‫بریم یه نگاه بندازیم.
‫اینجا رو خونۀ خودت بدون.
‫ممنون.
‫نوشیدنی؟
‫نوشیدنی مخصوص خودمون رو داریم.
‫عه، باشه برای بعد.
‫چی شد که شما دوتا ‫این همه راه رو تا اینجا اومدین؟
‫پژوهش اقلیمی برای دکترامون. ‫ (مدرک دکتری)
‫ذوب‌شدنِ یخچال‌ها رو دنبال می‌کردیم.
‫قرار بود سه ماهه برگردیم، ولی...
‫آها، آره، دنیا به فنا رفت.
‫جوری می‌گی که انگار خیلی افتضاحه.
‫مگه نیست؟
‫بستگی داره به زاویه‌دیدت.
‫شاید دنیا داره سعی می‌کنه خودش رو ترمیم کنه.
‫با کُشتنِ تک‌تک عزیزان‌مون؟
‫قبلش خودمون این کار رو با خودمون نمی‌کردیم؟
‫زمین رو مسموم می‌کردیم.
‫یه گونۀ جانوری برای خدمت به اشتهای سیری‌ناپذیرش
‫تمام گونه‌های دیگه رو می‌بلعید.
‫منظورت اینه که این بَلاها حق‌مونه؟
‫توپیلگ همون مادر طبیعت‌ـه ‫که داره از خودش دفاع می‌کنه.
‫هیچ‌وقت با کسی در نیوفت!
‫هوم.
‫نوارچسب آلومینیومی. بله. ‫باید کارمون رو راه بنداز.
‫چطوره تو بری مشغول به کار شی؟ ‫منم براتون یه مقدار غذا میارم
‫که بتونید با خودتون ببرید.
‫کمک می‌خوای؟
‫چرا که نه؟
‫- ردیفه؟ ‫- آره.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم اون نوشیدنیه رو می‌خوام.
‫حالا چرا می‌رید فرانسه؟
‫کارول دنبال دخترش می‌گرده.
‫مسلماً...
‫احتمال اینکه زنده مونده باشه... خب...
‫متوجهم.
‫ولی من چطور اینو بهش بگم؟
‫خب؟
‫اگه بچۀ خودم بود و احتمال زنده‌بودنش وجود داشت...
‫حتی کمترین احتمالی...
‫همه‌ش خیلی عجیب به‌نظر میاد، نه؟
‫به‌نظر من قشنگه.
‫خودت چی؟
‫بچه داری؟
‫یه دونه.
‫یه پسر.
‫ولی می‌دونی...
‫نوش جان.
‫برو بریم.
‫آه! عجب.
‫اوه.
‫خب، دیگه چی توی آبگوشت‌تون می‌ریزید
‫که بهش طعم بدید؟
‫هوم.
‫هویج. سیب‌زمینی.
‫اجازه می‌دی؟
‫اگه مراقب باشی، آره.
‫و البته...
‫پیاز.
‫مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫استرس می‌گیری؟
‫خب...
‫همین‌جوریه که حادثه پیش میاد.
‫می‌دونی، مامان و بابام...
‫بهم یاد دادن هیچ‌وقت سلاحی رو ‫به سمت کسی نشونه نگیرم.
‫قرار شده بکُشمت.
‫ولی دلم نمی‌خواد.
‫پس نظر جفت‌مون یکی‌ـه.
‫آره.
‫ولی سکّه انداختیم و من باختم.
‫اون‌وقت سکّه که انداختید دوستت برنده شد؟
‫قرار شده اون «اَش» رو بکُشه؟
‫بکُشَتِش؟
‫نه. نه.
‫تا حالا به این فکر کردی که بیشتر داشته باشی؟
‫چی بیشتر داشته باشم؟
‫بچه.
‫آممم...
‫الآن جدی هستی؟
‫آخه...
‫این چه‌جور دنیاییه ‫که بخوایم بچه بیاریم توش؟
‫اگه نظر همه همین باشه چی؟
‫انسان‌ها منقرض می‌شن، ‫جوری که انگار هیچ‌وقت اینجا نبودیم.
‫هانا هم همینو می‌خواد؛ ‫اینکه تمدن بشری به پایان برسه.
‫تو چی می‌خوای؟
‫که نجاتش بدم.
‫همیشه همینو می‌خواستم.
‫کمکم می‌کنی به خواسته‌ام برسم.
‫جدی؟ چطور؟
‫معلومه دیگه خنگول. ‫می‌ذاری طبیعت کارش رو انجام بده.
‫همون‌طور که همیشه انجام می‌شد، ‫نسل اندر نسل.
‫ببخشید، چی؟!
‫شوخی می‌کنی؟
‫ما تمام محاسباتش رو انجام دادیم، ‫تا هزار سال دیگه رو.
‫اول نوبت منه، بعدش هانا.
‫حتی اسم بچه‌ها رو هم انتخاب کردیم.
‫خیلی‌خب، واقعاً متأسفم ‫ولی باید یکی دیگه رو پیدا کنید.
‫کسِ دیگه‌ای نیست، اَش.
‫نشتی درست شد. ‫باید برم دنبال کارول.
‫کارول رو فراموش کن.
‫هانا می‌خواد بکُشَتِش.
‫گفتی دلت نمی‌خواد منو بکُشی.
‫درسته. ‫آدمکُش نیستم.
‫خب پس، چرا این کار رو می‌کنی؟
‫چون «یون» گفته.
‫یون اینو می‌خواد.
‫خودت چی؟ خودت چی می‌خوای؟
‫نمی‌دونم.
‫بهش فکر کن.
‫- نه. ‫- نمی‌شه که هیچی نخوای.
‫می‌خوام.
‫دلم می‌خواد از اینجا برم. ‫داره امانم رو می‌بُره.
‫می‌تونی با ما بیای.
‫نه.
‫داری اینو می‌گی تا جونت رو نجات بدی.
‫دارم بهت فرصتی می‌دم ‫که جون خودت رو نجات بدی.
‫می‌دونی چقدر کم پیش میاد ‫که یه هواپیما نزدیک این خراب‌شده فرود بیاد؟
‫یون هیچ‌وقت از اینجا نمی‌ره. ‫منم نمی‌تونم یون رو تنها بذارم.
‫هر کاری بخوای می‌تونی بکنی.
‫می‌ریم اَش رو پیدا می‌کنیم،
‫هواپیما رو تعمیر می‌کنیم و می‌ریم.
‫هانا؟
‫چرا لفتش دادی؟
‫دارم خودم رو قانع می‌کنم.
‫اَش کجاست؟
‫توی هواپیما. ‫حالش خوبه.
‫منتظر چی هستی، هانا؟
‫می‌شه یه دقیقه بهم وقت بدی؟
‫ظاهراً که نمی‌شه.
‫می‌خوای به حرفش گوش کنی؟
‫نه. خفه شو.
‫- اون به حرف تو گوش نمی‌ده. ‫- خفه شو!
‫من سهم خودمو انجام دادم، هانا.
‫حالا نوبت توئه.
‫انجامش بده.
‫کاری که بهت می‌گم رو بکن، لامصب! ‫وگرنه خودم می‌کنم!
‫نه!
‫مجبور بودم، نه؟
‫چاره‌ای نداشتی.
‫ولی اون دوستم بود.
‫هنوزم منو با خودتون می‌برید؟
‫معلومه که می‌بریم.
‫اگه چیزی تکون خورد، توی زدنش تعلل نکن.
‫نگران نباش.
‫به‌نظر مردِ مهربونی میاد.
‫اَش رو می‌گی؟ آره.
‫خیلی سختی کشیده.
‫پس خوش‌شانسه که تو رو داره.
‫می‌دونی، بعد از سال‌ها، این اولین باریه...
‫که به آینده فکر کردم.
‫اون همه فرانسوی‌ای که توی ابتدایی یاد گرفتم
‫بالأخره می‌تونم ازش استفاده کنم.
‫نه، نه.
‫سلام.
‫می‌خواست تو رو بکُشه.
‫آره.
‫مجبور بودم این کار رو بکنم.
‫می‌دونم مجبور بودی.
‫کمک کن خودمو آزاد کنم، باشه؟ ‫باید راه بیفتیم بریم.
‫اولین باری بود که یه نفر رو کُشتی؟
‫به گمونم تا الآن از بختِ خوبم...
‫تنها مونده بودم.
‫تو چی؟
‫نه. ‫نه، من کلی آدم کُشتم.
‫همه‌شون رو یادمه. ‫هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شه.
‫یه‌کم استراحت کن. ‫هنوز کلی راه داریم.
‫اینجا!
‫لابد بنزین زدن.
‫آره. اینجا وایستادن.
‫چی شده؟
‫دو سه نفر از این‌طرف پیاده رفتن.
‫پیاده می‌ریم جلو.
‫خیلی‌خب. حداقل دو نفرشون رو دیدم.
‫لوران چی؟
‫چیز خاصی معلوم نیست.
‫دسترسی؟
‫فقط یه راه ورود هست.
‫همه دنبالم بیاید. ‫روبه‌راهید؟
‫- اوهوم. ‫- بیاید.
‫بزنش!
‫ممنون.
‫دریل.
‫از بچه‌های آشیانه‌ست. ‫توی اصطبل کار می‌کنه.
‫امیل!
‫شلیک کن!
‫شلیک کن لامصب!
‫امیل، چه غلطی می‌کنی؟
‫شلیک کن!
‫امیل!
‫چرا دارن این کار رو می‌کنن؟
‫خواهر سیلوی.
‫ما در آستانۀ یه اتفاق شگفت‌انگیز هستیم.
‫زانو بزن.
‫چی‌کار می‌کنی رفیق؟
‫حرف نزن!
‫ازت خواستم نیای.
‫برید! برید! ‫لوران هنوز توی آشیانه‌ست.
‫جلو نیاید!
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫تو قرار نبود بیای اینجا. ‫تو و فالو، جفت‌تون.
‫پس بازم می‌تونی بذاری برن.
‫من و تو می‌تونیم این قضیه رو حل کنیم.
‫شرمنده، دریل.
‫کی ازت خواست این کار رو بکنی؟
‫نگران بودن لوران بره.
‫تمام چیزهایی که «اتحاد» براش جنگیده ‫از دست می‌ره.
‫بی‌معنی می‌شه. ‫تمام زحماتی که کشیدیم!
‫دچار اشتباه شدی، امیل. ‫الآن فکرت درست کار نمی‌کنه.
‫ببین، درک می‌کنیم. ‫جدی می‌گم.
‫مخصوصاً با بلاهایی که سرت اومد.
‫نمی‌دونی چه بلاهایی سرم اومد.
‫بگو، پسرم.
‫لطفاً همین الآن برام تعریف کن.
‫بگو وقتی زندانی بودی باهات چی‌کار کردن.
‫هیچی!
‫فقط مجبورم کردن نگاه کنم
‫در حالی که آزمایش‌هاشون رو انجام می‌دادن
‫و بقیه رو به قتل می‌رسوندن.
‫ولی الآن کشته شدن، در راه هدفشون.
‫از فردا به بعد، دیگه هیچ‌کس مردّد نمی‌شه.
‫مگه فردا چی می‌شه؟
‫مراسم برگزار می‌شه. ‫برای اثباتِ چیزی که می‌دونیم.
‫که لوران بچۀ خاصی‌ـه.
‫چطور اثبات می‌کنید؟
‫مگه خودتون باور نداشتید؟
‫که تولد اون یه معجزه بوده.
‫که نمایانگر آینده‌ایه...
‫که لسه‌فمی‌ها دیگه نمی‌تونن بهمون آسیب بزنن. ‫(لسه‌فمی: به معنی «گرسنگان»، همون واکرها هستن)
‫می‌خوان آزمایشش کن.
‫فردا ثابت می‌شه.
‫با گازِ اونا از پا در نمیاد.
‫و تمام تردیدها از بین می‌ره.
‫یه نگاه به دور و برت بنداز، امیل.
‫این به‌نظرت شبیه رستگاریه؟
‫هنوزم می‌تونه ختم به خِیر بشه.
‫اون زنه گفت منو وسوسه می‌کنید.
‫گفت قوی باشم.
‫امیل!
‫کجاییم؟
‫حدود ۱۵۰ کیلومتر به سمت خشکی.
‫به سمت خشکی؟
‫آره.
‫اونی که اون پایینه، فرانسه‌ست.
‫بهتره قبل از اینکه گزینه‌هامون تموم بشن
‫یه جا برای فرود پیدا کنم.
‫اون چطوره؟ ‫اونی که اونجاست.
‫شبیه پیستِ مسابقه‌ست. اگه اشتباه نکنم.
‫آها. آره.
‫خوب دیدی. ‫خیلی‌خب، سفت بشین.
‫آخیش.
‫خب...
‫خوش اومدی. ‫(به فرانسوی)
‫مرسی.
‫از فرانسوی فقط همینو بلدی؟
‫شاید چندتا عبارت از دبیرستان یادم باشه.
‫بیا یه جا برای هواپیما پیدا کنیم.
‫یه چیزی می‌خوایم که روی اینو بپوشونیم
‫که وقتی نیستیم کسی اذیتش نکنه.
‫فکر کنم بهتر باشه همین‌جا بمونی.
‫نه، عمراً.
‫فکر کردی این همه راه اومدم ‫تا توی ماشین منتظر بمونم؟
‫ضمناً، بهم نیاز داری.
‫خودت گفتی به‌زور فرانسوی صحبت می‌کنی.
‫نمی‌خوام اتفاقی برای هواپیما بیفته.
‫نمی‌افته. قایمش می‌کنم.
‫برای خودتم همین‌طور.
‫نمی‌خوام به‌خاطر من آسیب ببینی.
‫مسئولیتت با منه.
‫نه. مسئولیتم با خودمه.
‫تصمیم گرفتم بیام اینجا ‫چون می‌خوام کمکت کنم.
‫باشه؟ ‫پس... می‌دونی...
‫بذار کمکت کنم دخترت رو پیدا کنی.
‫داری کمک می‌کنی. بعداً هم کمک می‌کنی.
‫وقتش که برسه کمک می‌کنی از اینجا خارج شیم.
‫و برای این کار، به تو و هواپیما نیاز دارم.
‫اگه دوتایی با هم بریم، امن‌تره.
‫اَش...
‫من تنهایی خیلی کارها کردم.
‫بیشتر از تو، توی این دنیای وحشی بودم.
‫توی مراقبت از خودم خیلی تبحر دارم.
‫باید سوخت بزنیم.
‫اونم کاریه که طول می‌کشه.
‫عالیه. آماده‌سازی‌ها رو انجام بده.
‫چقدر طولش می‌دی؟
‫امیدوارم خیلی طول نکشه.
‫اگه تا دو هفتۀ دیگه برنگشتم، ‫دیگه منتظر نَمون.
‫بدونِ تو نمی‌رم.
‫باشه.
‫قول می‌دم برمی‌گردم.
‫تا اون‌موقع مواظب خودت باش.
‫«بون چانس». ‫(به فرانسوی: موفق باشی)
‫یعنی «موفق باشی».
‫آها.
‫خداحافظ! ‫(به فرانسوی)
‫آهای!
‫چیه؟
‫حق نداری اینجا باشی.
‫گرسنه‌ته؟
‫خیلی‌خب، دوستان. ‫آماده‌ست.
‫توجه کنید.
‫نوش جان.
‫این یه گوشه‌ای از چیزهاییه که ‫«مقرّ فرماندهی» می‌تونه بهتون بده.
‫غذای داغ،
‫جای خوابِ گرم و نرم، آب، نوشیدنی.
‫خوشی‌های ساده! هر روز!
‫برگردوندنِ نظم.
‫ولی فقط در صورتی که حاضر باشید ‫از خانم ژنه حمایت کنید.
‫حالا...
‫کسی داوطلب می‌شه؟
من ‫- من!
‫- من!
من من
‫- من! ‫- برگردید به اون سمت.
‫بیست نفر می‌خوام.
‫گفتم «برگردوندنِ نظم».
‫منو انتخاب کن. منو انتخاب کن.
‫دل و جیگر داره.
‫برو...
‫توی اون یکی ماشین.
‫ما با همیم.
‫با همیم.
‫جولین...
‫نگران نباش، اونجا می‌بینمت.
‫باید صبر کنیم آب بره پایین.
‫من می‌رم یه محدودۀ امن درست کنم.
‫باشه.
‫این همه سال، اونجا رو با تمام وجود باور داشتم.
‫لوسانگ رو باور داشتم. ‫(رهبر گروه «اتحاد امید»)
‫فکر می‌کردم تنها چیزیه که نجات‌مون می‌ده.
‫خب، آدم بالأخره باید به یه چیزی ‫باور داشته باشه، می‌دونی؟
‫تنها وظیفه‌ام، تنها قولی که به لیلی دادم
‫این بود که از لوران محافظت کنم.
‫نگران نباش، وقتی آب رفت عقب...
‫می‌ریم می‌گیریمش.
‫بعدش ما هم باهات میایم.
‫اگه پیشنهادت هنوز سرِ جاشه.
‫یه کلمه توی فرانسوی هست...
‫«دپیزان»
‫ترجمه‌اش سخته. مثل یه...
‫مثل یه تغییر قشنگ چشم‌انداز می‌مونه.
‫دیدت رو به مسائل تغییر می‌ده.
‫«دیپیزان».
‫خوشم اومد.
‫دکارت می‌گه: «تردید منشأ خردمندی است.»
‫به نقشه شک داری؟
‫آزمایش رو انجام می‌دیم. جواب می‌گیریم.
‫ولی بازم وقتی دریل برگشت ‫باید باهاش سر و کله بزنیم.
‫برنمی‌گرده.
‫دستور رو اصلاح کردم.
‫از چه نظر اصلاح کردی؟
‫حقیقت رو بهشون گفتم.
‫دریل در مسیرِ مأموریت‌مون قرار گرفته بود،
‫و اینکه حس می‌کردی تا وقتی اون هست
‫یه مانع جلومون قرار داره.
‫تا الآن باید انجام شده باشه.
‫بقیه چی؟
‫ایزابل؟ فالو؟
‫اونا جزو نقشه نبودن.
‫پیش‌گوییِ تو به این مردم الهام بخشید،
‫در تمام این سال‌ها، کنار هم نگه‌شون داشت.
‫این همه زحمت نکشیدیم ‫که بذاریم ضعف‌هامون، بی‌اثرشون کنه.
‫ما همچین آدمایی هستیم، جاسینتا؟
‫می‌خوایم همچین آدمایی باشیم؟
‫چیزی که می‌خوایم...
‫چیزی که همه‌مون می‌خوایم...
‫اینه که یقین پیدا کنیم.
‫بدونِ یقین...
‫همه‌چیز از هم می‌پاشه.
‫ببخشید. ‫(به فرانسوی)
‫خواهش می‌کنم. ‫(به انگلیسی)
‫انگلیسی صحبت می‌کنی.
‫قبلنا انگلیسی یاد می‌دادم ‫ولی خیلی وقت پیش بود.
‫عه.
‫«رمی» هستم. خوشوقتم.
‫- کارول هستم. ‫- خوشحالم از آشنایی‌ات.
‫می‌دونی داریم کجا می‌ریم؟
‫تا حالا اسم خانم ژنه رو شنیدی؟ نشنیدی؟
‫داره سعی می‌کنه از نو شروع کنه ‫و یه فرانسۀ جدید بسازه.
‫اولش شک داشتیم ‫ولی وقتی بحث نون و غذا میاد وسط...
‫دیگه نمی‌شه مقاومت کرد.
‫نوشیدنی هم همین‌طور.
‫زنده باد فرانسه!
‫حداقل رفیقم می‌تونه یه مدت استراحت کنه
‫و مدام در حال حرکت نباشه.
‫ریه‌هاش نفس‌کشیدن رو براش سخت‌تر می‌کنه.
‫و شنیدم اونجا شاید یه دکتر باشه.
‫جولین توی اون یکی ماشینه‌ست.
‫نذاشتن با همدیگه بریم.
‫دلیلش رو نمی‌فهمم.
‫باز کنید!
‫دارن کجا می‌رن؟ کجا می‌رن؟
‫اون یکی ماشین داره کجا می‌ره؟
‫بشین!
‫بذارید بیاد تو.
‫در مجموع نوزده نفر داوطلب شدن.
‫ماریون...
‫اون چیزی نمی‌دونه.
‫هیچ‌وقت قطع امید نکن.
‫اینو سال‌ها پیش یه نفر بهم یاد داد.
‫نتیجه‌اش رو هم که می‌بینی.
‫«کارگاه» رو آماده می‌کنم.
‫اون دستِ راستِ منه.
‫تو می‌تونستی الآن جای اون باشی.
‫مامانم توی یه کافۀ کوچیک توی «پیگال» ‫پیشخدمت بود.
‫یه شب چندتا بانکدارِ دائم‌الخمر اومده بودن
‫و می‌خواستن گرون‌ترین بطری نوشیدنی رو سفارش بدن.
‫هزار و دویست فرانک!
‫مامانم اون‌قدر دستپاچه شده ‫که چوب‌پنبۀ بطری رو شکسته.
‫همون‌جا، رئیس خوک‌صفتش بهش حق‌انتخاب داده:
‫یا باید ۱۲۰۰ فرانک رو پس می‌داده
‫یا اخراج می‌شده.
‫مامانم بهم یاد داد ‫که راز یه چوب‌پنبۀ گیرکرده، صبوریه.
‫نه باید زیادی سفت کشید،
‫نه باهاش با لطافت رفتار کرد.
‫باید با حوصله درش آورد.
‫اطلاعاتی که می‌خوام، توی ذهن توئه.
‫بالأخره به حرف میای.
‫راهبه،
‫پسره،
‫آمریکاییه.
‫بهم می‌گی کجان.
‫[آنچه خواهید دید...]
‫دوستان عزیز، وقت موعود فرا رسیده.
‫دنبال یه آمریکایی به اسم دیکسون می‌گردم.
‫دریل دیکسون...
‫ثابت می‌کنیم که دیگه در برابرِ گازِ گرسنگان...
‫آسیب‌پذیر نخواهیم بود.
‫اگه اشتباه کرده باشی چی؟
‫لطفاً کمکم کن.
‫من از راه خیلی دوری اومدم.
‫می‌برمت پیشش.