‫سوپرمارکت‌های این دوره زمونه ‫دیگه همه چی می‌فروشن.
‫این بچه دبیرستانی‌ها هم اشتهاشون زیاده.
‫بیخیال. تازه غذا خوردی.
‫از اینکه به سروان گزارش ندادیم...
‫یه کم معذبم. ‫بهتر نیست گزارش بدیم؟
‫گزارش چی؟
‫اگه دستگیرش کنیم تازه ازمون تشکر هم می‌کنه.
‫چی‌کار می‌کنی؟ سر کاریم ها.
‫دارم کار می‌کنم. ‫الان دارم فعالیت مثبت می‌کنم.
‫- خدایا. ‫- بیا؟ ببین.
‫اگه روزانه وارد شم امتیاز می‌گیرم.
‫- بعدا امتیازات رو نقد می‌کنم. ‫- که اینطور؟
‫گاهی اوقات مثل لاتاری زیاد پول می‌ده.
‫لاتاری کیلو چنده...
‫به قول معروف قطره قطره جمع گردد.
‫تا ابد هم سکه جمع کنی ‫بازم همون قطره می‌مونه.
‫متوجه قدرت قطره نیستی.
‫خوبه!
‫- چی شد؟ ‫- جایزه‌ش بزرگه.
‫- چقدر؟ ‫- 60 وون.
‫از دست تو چی‌کار کنم من؟
‫امروز 280 وون جمع کردم.
‫- 300 سال طول می‌کشه. ‫- چقدر انرژی منفی می‌دی.
‫تو زیادی مثبتی.
‫من یه کم چرت بزنم. ‫حواست به همه چی باشه.
‫و انقدر بازی نکن.
‫گفتم که دارم کار می‌کنم.
‫حالا هرچی.
‫جونگ‌ریوک.
‫- چی شد؟ ‫- اونجا رو نگاه.
‫- کجا؟ ‫- هیکلش که به‌نظر یکیه،
‫اما چهره‌ش رو ندیدم.
‫کی؟ اون؟
‫آره دست چپی.
‫چیزی شده؟
‫- ببخشید باید این رو بگردم. ‫- چی؟ چرا؟
‫- یه لحظه‌ست. ‫- واسه چی؟
‫یه لحظه وقت بدید.
‫- طول نمی‌کشه. ‫- چی‌کار می‌کنید؟
‫شماها کی هستید؟
‫- اون نیست. ‫- متأسفیم.
‫این رو بزنید.
‫اینا دیگه کی بودن؟
‫چیه؟
‫به این یارو ‫که الان رد شد یه حسی داشتم.
‫اون؟ ولی بسته دستش نبود که.
‫تو کیفش.
‫عجیب نیست یکی بره تو فروشگاه...
‫و به جای لوازم به ما نگاه کنه؟
‫فکر کنم خودشه.
‫مینشیک،
‫خریدت که تموم شد همراه ما بیا.
‫از اداره پلیس سونگ‌وون هستیم. ‫باید باهات حرف بزنیم.
‫جلو نیاید. ‫بهتون شوک می‌دم!
‫اینکه اصلا شارژ نداره.
‫بابا از قبل شارژشون کنید.
‫هوی، هوی، هوی!
‫- بس کن. هشدار می‌دم! ‫- بس کن!
‫وایسا! این کارو نکن.
‫آروم باش!
‫گفتم نکن.
‫گفتم بس کن. جرئتشو نداری.
‫آروم باش!
‫آن سونگیل بلند شو!
‫باید مادرت رو ببینی!
‫باید بری خونه!
‫پاشو! پاشو!
‫دکتر!
‫می‌شنوید؟
‫نیروی کمکی بفرستید! نیروی کمکی!
‫♪ ما محافظان ♪
‫♪ رودخانه و کوهستان‌های زیبای کشورمان هستیم ♪
‫آهای! جونگ‌هون!
‫سرجوخه مو، پناه بگیر!
‫خودت رو جمع کن!
‫سربازهامون مردن، قربان!
‫به خودت بیا!
‫هوی!
‫خوبی؟
‫هوی. خوبی؟
‫هان؟
‫عه.
‫تو چه‌ت شده؟
‫چی شد؟
‫دست‌ها بالا.
‫[خوش آمدید]
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫آخ، پوستم رو گرفت.
‫خیلی مشکوک می‌زد،
‫پس تو صحنه بازداشتش کردیم.
‫می‌خواستیم گزارش بدیم ‫ولی گفتیم اول دستگیرش کنیم.
‫نمی‌فهمم کجاش مشکوکه.
‫روز حادثه رفته بوده خونه لیم دونگیل.
‫زمان مرگ نبوده.
‫تازه کلاهبردار معروفی هم هست.
‫نه تو این پرونده.
‫بگذریم، منظورم اینه که حس ششمم گفت.
‫شک نکنید یه‌جای کارش می‌لنکه.
‫حسم داره این رو می‌گه.
‫تو کی هستی؟
‫لپ تاپم.
‫- کی هستی؟ ‫- لپ تاپ!
‫گفتم کی هستی؟
‫لپ تاپم!
‫واسه چی داد می‌زنی؟
‫لیم دونگیل رو از کجا می‌شناختی؟
‫از طریق نامزد سابق نامزد خواهرم.
‫نامزد سابق دونگیل نیمه وقت باهاش کار می‌کرد،
‫پس چند باری همدیگه رو دیده بودیم ‫و اینطوری آشنا شدیم.
‫چرا انقدر شیر تو شیر شد؟
‫بگذریم... نامزدت...
‫و نامزد... لیم دونگیل...
‫- نه. نه. ‫- چیه؟
‫نامزد سابق نامزد خواهرم...
‫و نامزد دونگیل.
‫نامزد سابق تو؟
‫حالا، چرا اون روز رفتی خونه لیم دونگیل؟
‫- یه سری بهش بزنم. ‫- کی خبر خودکشی رو شنیدی؟
‫نامزد سابق نامزدم و من خیلی صمیمی هستیم.
‫و بعد اینکه رفت بوسان ‫بهم گفت بیام بهش سر بزنم.
‫وای گیجم کردی.
‫به نامزد سابق دونگیل خبر دادن...
‫اونم واسه نامزد من پیام فرستاد.
‫پس می‌شه نامزد...
‫سابق قربانی، درسته؟
‫با نامزد تو تماس گرفت...
‫براش پیغام فرستاد...
‫پیقام رو باید با غ بنویسید.
‫نه. اون یکی. ‫اونی که زیر انگشتتونه.
‫- آره خودشه. ‫- بچه پر رو!
‫صاف بشین بینم.
‫پیغام...
‫بیا تایپش کن ببینم.
‫یه حرف هم جا نندازی، فهمیدی؟
‫- من؟ ‫- تایپ کن ببینم!
‫چشم.
‫چقدر غلط املایی دارید.
‫چرا بعد مرگ دوستت خبری ازت نبود.
‫کجا بودی؟
‫«چرا بعد مرگ دوستت خبری ازت نبود.»
‫«کجا بودی؟»
‫من باید جواب بدم؟
‫چته فاز برداشتی؟
‫تو داری از من بازجویی می‌کنی؟
‫ببخشید. آخه داشتم تایپ می‌کردم...
‫خب بعد اینکه خبر ‫لیم دونگیل رو شنیدی چی‌کار کردی؟
‫خب حالم خراب بود،
‫ولی خودمم کلی گرفتاری داشتم.
‫گرفتاریت کلاهبرداری با جنس دست دوم بوده؟
‫جدی اسکلی‌ها. خدایا.
‫«اسکل» رو هم بنویسم؟
‫- ننویسمش؟ ‫- آره.
‫- نمی‌خواد. ‫- باشه.
‫بدون اسکل.
‫لیم دونگیل رفتار عجیبی نداشت؟
‫نه واقعا...
‫ولی به‌خاطر کارش خیلی مضطرب بود.
‫هی می‌گفت همه چی رو ‫ول می‌کنه و می‌ره چونگ‌جو...
‫- پس من... ‫- تو چی؟
‫گفتم اگه رفتی چونگ‌جو...
‫یه مدت خونه‌ش رو بده به من.
‫آخه اجاره‌هام عقب افتاده.
‫تو دوست نیستی. ‫یه مفتی تمام عیاری.
‫مفتی نه. مفت‌خور.
‫- باشه بنویس «مفت‌خور» ‫- باشه.
‫من رو اصلاح نکن.
‫مرتیکه مفت‌خور!
‫ظاهرا خودکشی بوده، درسته؟
‫اینطور به‌نظر میاد.
‫عذر بی‌گناهی جیون مینشیک هم واقعیه.
‫ظاهرا کانگ مین‌جه ‫شدیدا لیم دونگیل رو آزار می‌داده.
‫باورم نمی‌شه ‫کانگ مین‌جه همچین آدمیه. چقدر پست.
‫مینسو، اصلا براساس ظاهر عاشق مردها نشو.
‫اون خوشگلاشون از همه خطرناک‌ترن.
‫کسایی که شبیه منن مناسبن.
‫همه آدمای خوش قیافه که بد نیستن.
‫خوشگل بودن که...
‫جرم نیست.
‫مسخره. ‫فکر کردی کی هستی؟
‫حالا چرا عصبانی می‌شی؟
‫اشتباه نمی‌گه.
‫خوشگل بودن که جرم نیست.
‫جونگ‌ریوک، اگه خوشگل بودن جرم بود، ‫تو مادر ترزا می‌شدی.
‫کاملا معصوم و بی‌گناه.
‫محض رضای خدا.
‫حالا که همه بی گناهید بس کنید دیگه.
‫راستی سروان غذا نمی‌خوره؟
‫فکر کردی میاد همچین جایی غذا بخوره؟
‫عمرا پاش رو تو همچین جای کثیفی بذاره.
‫مردک گستاخ.
‫اگه انقدر کثیفیم ‫واسه چی اینجا غذا کوفت می‌کنی؟
‫چون غذاش خوشمزه‌ست!
‫طرف که این رو نمی‌دونه.
‫سروان مدام می‌گه شاید خودکشی نباشه.
‫آخه اون چی از کار میدانی می‌دونه؟ ‫کلا فقط تجربه پشت میز نشین بودن داشته.
‫دقیقا.
‫همیشه هم با این تحصیلش تو آمریکا پز می‌ده.
‫اصلا سروان هست که هست...
‫سروان! بفرمایید.
‫بفرمایید.
‫- منم سوپ و برنج می‌خورم. ‫- چشم.
‫خبر این پرونده تو اخبار پخش شده.
‫ظاهرا اطلاعاتش لو رفته.
‫اخبار؟
‫کنترل.
‫- این چیه؟ ‫- کانال خرید نه.
‫فیلم هم نه!
‫وایسا. کانال اخبار چنده؟
‫چه پیر پاتال.
‫تلویزیونت رو که روشن می‌کنی اخبار میاد بالا؟
‫تازه‌کار، با گوشیت سرچ کن.
‫چشم.
‫یک شخص دیگر ‫به‌علت زورگویی در محل کار از دنیا رفته.
‫بازیگر کانگ مین‌جه با آزار کلامی...
‫این خبر از کجا لو رفته؟
‫کسی با خبرنگارها ملاقات نکرده؟
‫نه قربان.
‫حتی حساب خبرنگارهای فضول رو هم رسیدیم.
‫فکر کردید تازه‌کاریم؟
‫آماتور که نیستیم. ‫هرگز چنین چیزی رو لو نمی‌دیم.
‫جونگ‌ریوک، این همون پرونده خودکشیه که می‌گفتی؟
‫من کی این رو گفتم؟
‫یه نامه خودکشی تو صحنه بوده دیگه؟
‫حتی اگه کاغذ فرق داشته باشه،
‫نامه رو پیدا کردید و انگیزه‌ش مشخصه.
‫مشخصه که خودکشی بوده.
‫حتی نامه هم بوده.
‫- نخود تو دهن کارآگاهه خیس نمی‌خوره. ‫- جدی؟
‫نه خیرم!
‫مراقب حرف‌هات باش.
‫کار من نبوده، باور کنید!
‫مامان من همچین چیزی نگفتم.
‫کی بوده؟
‫ای نمک به حروما.
‫وایسا اون نه!
‫یه چیز دیگه رو بشکن. هرچیزی.
‫الان دقیقا چطور اوضاع رو حل کردی؟
‫تو رو خدا آروم باش.
‫انتظار داری الان آروم باشم؟
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫حالا باید چی‌کار کنیم؟
‫به چند تا خبرنگار آشنا زنگ زدم. ‫بیا اصلاحیه بدیم.
‫تو پلیس هم آشنا دارم.
‫- واقعا اینجاست؟ ‫- خب...
‫- مال کجان؟ کاگ‌ب؟ اف‌بی‌آی. ‫- اینجا.
‫- مأمور مخفی‌ان؟ ‫- اینجا نوشته.
‫اشتباه اومدیم؟
‫سری پیش هم اشتباه رفته بودیم.
‫سروان! سروان دونگ‌بنگ!
‫- سروان! ‫- یک لحظه لطفا!
‫قربان!
‫کاراگاه سو...
‫نظر بدید لطفا!
‫بفرمایید!
‫یک لحظه، لطفا!
‫اینجاست!
‫- اونه! ‫- من؟
‫- اینجاست! ‫- اوناهاش!
‫- اومدش! ‫- برید!
‫اینجاست!
‫بگیریدش!
‫- صبر کنید لطفا! ‫- سوال داریم!
‫- ببخشید! ‫- یک لحظه لطفا!
‫- یه چیزی بگید! ‫- خواهشا!
‫نظری ندارید؟
‫وایسا! صبر کنید، وایسید!
‫خبرنگارها هنوز نرفتن!
‫حتی اگه ثابت شه پرونده خودکشی بوده،
‫این یارو کانگ مین‌جه تا یه مدت ‫نمی‌تونه تو تلویزیون کار کنه.
‫نظرات منفی شوخی بردار نیستن.
‫اگه اسپانسرش رو از دست بده حسابی ضرر می‌کنه.
‫مردم خیلی به زورگویی ‫و سوء استفاده از قدرت حساسن.
‫مطبوعات خیلی بزرگش کردن.
‫مشخصا خودکشیه.
‫چرا سروان هی کشش می‌ده؟
‫اینطور که من می‌بینم،
‫سروان عاشق جلب توجهه.
‫ما داریم زجر می‌کشیم...
‫چون اون می‌خواد با توجهات موج‌سواری کنه.
‫گزارش کالبدشکافی رسید.
‫- سروان کجاست؟ ‫- تو دفترش.
‫اینم که همیشه شلوغش می‌کنه.
‫سروان.
‫سروان؟
‫[سروان واحد 2 جرائم خشونت‌آمیز]
‫سروان کارآگاه کونانه؟
‫چیه؟ چی گفت؟
‫خب حقیقتش...
‫مطمئنید تو دفترشه؟
‫آره. من که گفتم.
‫بدش من. من می‌برم.
‫جدی؟
‫نکنه...
‫کارآگاه کونان واقعی باشه؟
‫تو چه‌ت شده؟
‫امکانش هست که سروان...
‫مثل کارآگاه کونان بچه شده باشه...
‫من رو می‌گی؟
‫سروان، تو دفترتون نبودید؟
‫رفته بودم دستشویی طبقه بالا.
‫یه بچه اینجاست.
‫مامانش دوباره آوردش اینجا.
‫به‌خاطر تو همه فکر می‌کنن ما مهد کودکیم!
‫خوب گرفتمش!
‫نتیجه کالبدشکافی رسید؟
‫بله قربان؟
‫اداره جرم‌شناسی چی گفته؟
‫[گزارش کالبدشکافی]
‫- خودکشیه، نه؟ ‫- قتله.
‫در این لحظه، پرونده لیم دونگیل ‫تبدیل به پرونده قتل می‌شه.
‫- بریم. ‫- بر...
‫می‌خواستی بری؟ بفرما.
‫- بفرمایید دکتر. ‫- کارآگاه مو.
‫شما با ما مشکلی دارید؟
‫واسه چی کارآگاه جانگ رو فرستادید؟
‫ببخشید؟
‫کارآگاه جانگ چشه؟
‫[اداره ملی جرم‌شناسی]
‫- سلام عرض شد. ‫- اومدید.
‫نتیجه کالبدشکافی آماده‌ست.
‫ضروری بود، پس کاراش رو انداختم جلو.
‫ممنون خانم...
‫اندازه قلب از حد عادی بزرگتره.
‫سنگین هم هست.
‫این پرونده اصلا ساده نبود.
‫تو صحنه جای منقل بوده درسته؟
‫- بله. ‫- اما علت مرگ...
‫مسمومیت کربن مونوکسید نبود.
‫به احتمال وجود سم فکر کردیم ‫اما چیزی پیدا نکردیم.
‫یه پرونده اوایل دهه 2000 بود...
‫که دو تا دوست رفته بودن ‫گلف و گوشه اتوبان مردن.
‫اثری از قتل یا مسمومیت نبود.
‫شبیه این پرونده‌ست، نه؟
‫درسته.
‫فکر کنم معده‌ش خالی بوده.
‫ردی...
‫از ذرات غذایی نیست.
‫کجا بودم؟
‫- بله دو تا دوست مرده. ‫- دو تا دوست مرده.
‫تو بدن یکی‌شون اثرات قرص خواب بود...
‫اما نه دز کشنده.
‫کشنده نبوده.
‫اداره جرم‌شناسی...
‫500 تا آزمایش مواد و سم‌شناسی گرفت...
‫اما هیچکدوم مثبت نشدن.
‫مشخص شد یه توکسین بیولوژیکیه.
‫سم طبیعی.
‫جالبه نه؟
‫حالا جواب چی بود؟
‫تترودوتوکسین.
‫سم ماهی بادکنکی بود.
‫در اینصورت حتی اگه ندونیم مجرم کیه،
‫می‌دونیم خیلی باهوش بودن.
‫از سم طبیعی استفاده کرده ‫تا خودکشی جلوه‌ش بده،
‫اما احتمالا نمی‌دونسته چقدر قدرتمنده.
‫می‌خواسته صحنه‌سازی کنه ‫که به‌خاطر منقل بوده،
‫اما قربانی قبل اون مرده بوده...
‫و نفس نمی‌کشیده.
‫نظرت چیه؟ ‫خارق العاده‌ست، نه؟
‫چیزی می‌خوای بگی؟
‫اوق!
‫اوق؟
‫- اوق؟ ‫- اوق؟
‫اوق؟
‫چرا انقدر عذا خورده بودی؟
‫باشه، شرمنده‌م.
‫کارآگاه مو، ‫جلسه داره شروع می‌شه.
‫عجله کنید.
‫[به کار بدم فکر می‌کنم]
‫هیچ مظنونی هم وجود نداره.
‫چرا روابط شخصیش انقدر محدود بوده؟
‫پول بیمه هم نداده؟
‫حتی بیمه شخصی هم نداشته.
‫فقط بیمه عمومی داشته.
‫می‌گم...
‫مگه نگفتم موقع نشستن رو ‫صندلی فکر حرف نزنی؟
‫بگو ببینم.
‫من یه روش دیگه به ذهنم رسید.
‫[سوالات بی جواب]
‫[چند سوال که بی‌جواب مانده]
‫شاید مجرم...
‫آشناش نبوده...
‫مگه می‌شه آشنا نبوده باشه؟ ‫از جزئیات پرونده خبر نداری‌ها.
‫اثری از ورود زوری نبوده...
‫و درگیری نداشته.
‫به‌نظرت یه سارق عادی...
‫با خودش آتیش و سم ماهی بادکنکی داشته؟
‫حتی ممکنه یه سارق خیلی آماده باشه...
‫چیزی دزدیده نشده ‫و اثری از گشته شدن خونه هم نبوده.
‫اگه یه دزد شریف بوده ‫که اموال بقیه رو نمی‌دزدیده چی؟
‫- برگرد بشین سر جات. ‫- می‌شینم سر جام.
‫فعلا کافیه.
‫حواستون باشه جزئیات تحقیقات عمومی نشه.
‫و فعلا از خبرنگارها دوری کنید.
‫- فهمیدی کارآگاه مو؟ ‫- بله فهمی...
‫چرا فقط من؟
‫[ظرف‌های کثیف]
‫[لیوان تمیز]
‫[قفسه نچسبیده به دیوار]
‫[جای سوختگی منقل]
‫خونه ورودی دیگه‌ای نداره.
‫پس از در اصلی اومده تو؟
‫کیه؟
‫زنگ در می‌خوره.
‫و یه مهمون ناخونده میاد تو.
‫با اینکه دوست نداشته ‫مجبور بوده راهش بده داخل.
‫و بعد...
‫برای حمله یه فرصت ایجاد کرده.
‫می‌خواسته دونگیل بیهوش رو بکشه تو اتاق...
‫بعد ایستاده.
‫چرا؟
‫ولی چرا؟
‫به‌خاطر عذاب وجدان؟
‫اگه نه...
‫واسه چی؟
‫[مهد کودک خوش بختی] ‫[ما دیگه مهد کودک نیستیم!]
‫باحاله.
‫چقدر سریعه.
‫یالا! یالا!
‫برو حیوون!
‫کارآگاه سو چی‌کار می‌کنی؟
‫- خب راستش... ‫- پس منتظر تاکسی هستید.
‫مدام جاده و گوشی‌تون رو به‌نوبت نگاه کردید.
‫- جایی می‌رید؟ ‫- چونگ...
‫می‌رید چونگ‌جو؟ ‫خونه لیم دونگیل؟
‫اگه می‌خواید خودتون جواب بدید،
‫اصلا واسه چی سوال می‌پرسید؟
‫درسته. ببخشید.
‫مراسم ختم لیم دونگیل فرداست.
‫گفتم بهتره شخصا بهشون اطلاع بدم...
‫که ماهیت پرونده عوض شده.
‫چطور مگه؟
‫بیاید با ماشین من بریم. بپر بالا.
‫الان واقعا بیشتر نگران شدم.
‫چی؟
‫واسه کسی که نگرانه، ‫خوب اشتها داری.
‫این اولین غذای امروزمه.
‫فکر لیم دونگیل غمگینم می‌کنه.
‫با این سن کم اومده بوده سئول...
‫و هیچ دوستی نداشته تا راه و چاه رو نشونش بدن.
‫کارآگاه سو...
‫زمان رسیدگی به پرونده،
‫سعی کنید تا سرحد ممکن احساساتتون رو کنار بذارید.
‫گاهی اوقات آدم بده‌ها ‫همونقدری بی‌گناهن که آدم خوب‌ها گناهکارن.
‫وقتی یه آدم ببر بکشه اسمش شکاره،
‫اما وقتی ببر آدم رو بکشه می‌شه اتفاق ناگوار.
‫دیدگاه انسان با توجه به ذات وضعیت تغییر می‌کنه.
‫سروان، یه چیزی بگم؟
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫بگو.
‫خب راستش...
‫شبیه آدمای دانای کل حرف می‌زنید.
‫دانای کل؟
‫ولی خب اطلاعاتتون خیلی بالاست،
‫پس احتمالا باید خیلی چیزها رو توضیح بدید.
‫کاملا می‌فهمم.
‫تاحالا نشنیده بودم.
‫جالب بود.
‫سلام، سونبه.
‫دارم با سروان می‌رم چونگ‌جو.
‫چی؟
‫باشه برمی‌گردیم میایم سراغتون.
‫چی شده؟
‫کانگ مین‌جه خودکشی کرد.
‫پلیس. ببخشید.
‫مین‌جه!
‫بدن رو بررسی کردید؟
‫ببریدش اداره جرم‌شناسی.
‫مین‌جه جونم!
‫برید کنار.
‫چی شده؟
‫چی‌کار می‌کنن؟ جلوشون رو بگیرید؟
‫تانشیک کجا می‌ری؟
‫کجا می‌ری؟
‫کارآگاه مو!
‫برو، برو.
‫[مهد کودک شور بختی]
‫شام آماده‌ست.
‫- ایول. ‫- بیاید سر کار بخوریم.
‫- ممنون شام گرفتی. ‫- مای برگر!
‫یه لحظه.
‫دو تا نون، دو تا پنیر.
‫- بله مطمئن شدم. ‫- تانشیک.
‫- مال من رو بذار رو میز. ‫- ردیفه.
‫کام هییر مای برگر!
‫برگرم!
‫مای بیبی!
‫- بفرمایید قربان. ‫- ممنون.
‫این دیگه چیه؟
‫چند دفعه بهت بگم؟
‫من از پیاز بدم میاد.
‫از قصد اینطوری می‌کنی؟
‫نه بابا قربان. فراموش کرده بودم..
‫الانه که دستم رو مشت کنم.
‫این رو نمی‌خورم.
‫همینطوری بخور دیگه. چقدر نق می‌زنی.
‫خب وصل شد.
‫دیوونه شدی؟ ‫به من می‌گی این آشغال رو بخورم؟
‫عقل نداری؟ ‫مگه نمی‌دونی من ورزش می‌کنم؟
‫رژیم داشتن همینطوریش استرس زا هست.
‫کی احمقی مثل تو رو استخدام کرده؟
‫باید اخراجش کرد.
‫این فیلم آزاریه که دیشب تو اینترنت پخش شد.
‫عجب آدمیه.
‫ببخشید تانشیک.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫این فیلم دیشب حدود ساعت 11 پخش شد،
‫و کانگ مین‌جه همون روز حدود ‫ساعت 3 صبح خودکشی کرد.
‫خدایا، فردای آدم معلوم نیست.
‫عین جایگاهش سقوط کرد.
‫محل زندگی کانگ مین‌جه اینجاست.
‫پالاس سنترال اکلاتینی ریورساید استار فورست.
‫پالاس سنترال اکلاتینی ریورساید استار فورست؟
‫وای...
‫عجب خونه‌ای داشته.
‫حالا کجاش انقدر خفنه؟
‫چرا یهو ساکت شدید؟
‫نمی‌دونید؟
‫پالاس سنترال اکلاتینی ریورساید استار فورست رو نمی‌شناسید؟
‫پالاس سنترال اکلاتینی ریورساید استار فورست.
‫انتخابی استثنائی مناسب شخصی ‫باپرستیژ همچون شما!
‫بابا!
‫خونه‌مون رو دوست دارم!
‫[زندگی پریمیوم که تنها 1 درصد برتر از آن لذت می‌برند]
‫منم همینطور!
‫- این چیه؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫چطور هیچکس این املاک ‫معروف کره رو نمی‌شناسه؟
‫دوباره شروع کرد.
‫گرون‌ترین ملک بازار املاکه.
‫خیلی از سلبریتی‌ها ‫و آدمای معروف اونجا زندگی می‌کنن.
‫بابا بیاید با این مسائل ‫مهم دنیوی آشنا باشیم خب؟
‫- مگه نه، سروان؟ ‫- اولین باره که اسمش رو می‌شنوم.
‫خب قابل درکه که نمی‌دونید.
‫یه مدت ساکن آمریکا بودید.
‫یه آپارتمانه دیگه.
‫- این روزها خیلی آپارتمان زیاد شده. ‫- مثل اون نشو.
‫بگذریم اینجا زندگی می‌کرده.
‫پالاس سنترال...
‫چرا انقدر اسمش بلنده؟
‫مگه بلند بودن اسم...
‫به‌خاطر این نیست که آدمای حاشیه نشین ‫نتونن محل زندگی بچه‌هاشون رو پیدا کنن؟
‫بگذریم.
‫کانگ مین‌جه طبقه 47 زندگی می‌کرده.
‫پنجره نما باز نمی‌شده...
‫اما واحد 750 متریش یه تراس داشته.
‫ظاهرا از اونجا پریده.
‫درست قبل پریدن یه نامه خودکشی پست کرده.
‫و همینطور که می‌بینید فقط چند خطه.
‫یه لحظه ببخشید.
‫خدایا چرا انقدر دست و پا چلفتی‌ای؟
‫[یار مناسب]
‫[خانم سو! سی و پنجمین یار مناسب‌تان منتظر است! ‫هرچه زودتر عاشق شوید]
‫کجا افتاد؟
‫کجاست؟
‫[همیار هاضمه]
‫[خانم سوی عزیز! اگر یبوست‌تان تا 5 روز ‫دیگر ادامه داشت. لطفا به ما مراجعه کنید.]
‫خدای من.
‫به جز پست شبکات اجتماعی...
‫هیچ نامه یا وصیتی تو صحنه پیدا نشده. تموم.
‫- چی شده؟ ‫- خانم سو.
‫یعنی کارآگاه سو.
‫- خسته نباشید. ‫- ممنون.
‫به‌نظرم باید بریم سر صحنه.
‫- برم آماده شم. ‫- نه.
‫- من میرم. تانشیک بدو آماده شو. ‫- بله قربان.
‫- منم باهاتون میام. ‫- تانشیک نمی‌خواد آماده شی.
‫چشم.
‫من میام.
‫نه.
‫واسه چی؟
‫از کجا تشریف آوردید؟
‫سلام ما از پلیس سونگ‌وون هستیم.
‫سونگ‌وو؟ ‫[اولین دوربین ورودی]
‫نه سونگ‌وون. پلیس سونگ‌وون.
‫ما همچین ساکنی نداریم.
‫ما ساکن نیستیم پلیس هستیم. ‫[دومین دوربین ورودی]
‫لطفا باز کنید.
‫[دوربین سوم در لابی]
‫[نگهبان جدی]
‫[یه دوربین دیگه]
‫- سروان. ‫- بله؟
‫من اول میرم دفتر حراست.
‫البته حتما.
‫از این طرف.
‫[دفترهای جدا]
‫[دو تا شیشه نوشیدنی معروف]
‫[نوشیدنی دوست داره]
‫[یخچال مرتب]
‫[ورود ممنوع نوار پلیس]
‫[بالکن خالی]
‫[و طبقه چهل و هفتم]
‫[دو تا مرد که به‌نظر صمیمی هستن]
‫کلی سر حفظ حریم شخصی ساکنین گیر دادن.
‫به زور یه نسخه از فیلم‌ها رو گرفتم.
‫ممنون زحمت کشیدید.
‫وای.
‫اینجا شبیه کاخ می‌مونه.
‫اما نصف قیمتش به‌خاطر منظره‌ست.
‫چرا پرده‌ها رو کشیده؟
‫کانگ مین‌جه ترس از ارتفاع داشته.
‫ترس از ارتفاع؟
‫به‌نظر اصلا از بالکن استفاده نکرده.
‫بین آپارتمان‌هایی که نقشه‌شون ‫مشابه بوده این پایین‌ترین طبقه‌ست درسته؟
‫بله فکر کنم.
‫ولی چرا با ترس ارتفاع ‫تو همچین طبقه‌ای زندگی کرده...
‫می‌دونی تنها رذیلتی ‫که می‌تونه ترس رو شکست بده چیه؟
‫بذارید فکر کنم.
‫شکم پرستی؟
‫- بی بند و باری. ‫- طمع.
‫درسته قطعا طمعه.
‫خب ترس از ارتفاع باشه یا نباشه...
‫زندگی تو همچین جایی به آدم حس موفقیت می‌ده.
‫احساس خفن بودن هم میده.
‫یعنی کیه؟
‫سروان اینجا بمونید. ‫یه نگاه میندازم.
‫قهوه آوردم.
‫- قهوه؟ ‫- نوش جان.
‫- پولش چی؟ ‫- داده شده. نوش جان.
‫سروان. قهوه آوردن.
‫من سفارش دادم. بخور.
‫که اینطور.
‫آیس کارامل ماکیاتو دوست دارم.
‫پس اینم برای شماست، درسته؟
‫بله ممنون.
‫اینجا یه کم کار دارم. ‫تو برو خونه.
‫برم خونه؟
‫شما چی‌کار می‌کنید؟
‫سریالم الان می‌خواد شروع بشه.
‫اگه خونه تماشا کنم دیر می‌رسم.
‫پس خوش بگذره.
‫ممنون.
‫عجب جرئتی داره تو صحنه جرم تلویزیون می‌بینه.
‫به‌خاطر اینه که آمریکا بوده؟
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫راستی...
‫می‌شه امتیازهای سفارش رو بهم بدید؟
‫- بله. ‫- می‌شه بزنیدش به شماره‌م؟
‫- البته. ‫- باشه.
‫وایسا.
‫بله.
‫سلام. فکر کنم قاتل رو پیدا کردم.
‫کیه؟
‫الان دستگیرش کنیم؟
‫کارش تمومه.
‫دستبندت رو آماده کن.
‫من از پشت میرم.
‫باشه برو.
‫یه پشه‌ست.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- گند نزنی.
‫کوچه پس کوچه‌‌ اینجا زیاده. ‫نباید گمش کنیم.
‫ردیفه.
‫آهای.
‫چی‌کار می‌کنی؟ خاموشش کن!
‫- چرا کار نمی‌کنه؟ ‫- هی!
‫- چی شد؟ ‫- نه اینطوری نیست!
‫- یالا دیگه! ‫- خاموشش کن!
‫چرا کار نمی‌کنه؟ ماشین مسخره.
‫- بسه دیگه! ‫- زدی خرابش کردی!
‫خراب شد.
‫اشکال نداره.
‫درست شد!
‫ببخشید.
‫- جونگ‌ریوک! ‫- درستش کردم!
‫جونگ‌ریوک.
‫بگیرش!
‫برو کنار!
‫افتاد دنبالش.
‫وایسا ببینم!
‫هوی!
‫هوی! خطرناکه!
‫بیا اینجا ببینم...
‫دنبال اینی؟
‫مسخره بازی درنیار، بیا جلو.
‫تو رو خدا برو.
‫به زن و بچه هم رحم نمی‌کنم ها.
‫گفتم بیا اینجا.
‫کلاس کیک بوکس رفتم‌ها.
‫یه چپ میارم و بعدش درجا میندازمت!
‫کارت تمومه.
‫کارآگاه سو، خوبی؟
‫چی شد؟
‫چرا اینطوری کردی؟
‫آفرین.
‫چشمش چرا اینطوریه؟
‫اعتراض دارم!
‫دادستان دارن فرضیات رو با حقیقت ترکیب می‌کنن.
‫این پیغام هیچ ارتباطی به پرونده نداره.
‫عبارت، «شاید بمیرم» برای بیان خوشمزگی غذا بوده.
‫طبق این گزارش ماهی بادکنکی گم شده...
‫الو؟
‫آخ ششش..!
‫جانم؟
‫سروان چی گفت؟
‫خب سروان...
‫چیه؟
‫سروان گفتن... هیس!
‫یعنی چی؟
‫دقیقا چی گفت؟
‫آخ شششش!
‫آخ...
‫[ضربه به اسب]
‫آره، بزن بریم!
‫یه دور دیگه بگیرید.
‫حرکت!
‫گردنت رو میشکنم!
‫قد، قد!
‫[بیهوش شد]
‫این جماعت پلیدن...
‫همینطور که می‌بینید...
‫آدمای پلیدی هستن...
‫دوباره می‌گم.
‫«خنده»
‫این جماعت... چی هستن؟
‫هوی.
‫[تا الان خوب بوده]
‫یه روز به این کشور خیانت می‌کنی.
‫- من؟ ‫- بله.
‫- برم دست به آب. ‫- منم میخواستم برم.
‫وایسا جدی؟
‫[نشان دادن هنر بازیگری]
‫[بلند شدم...]
‫[چادر به‌خاطر باد بلند شد...]
‫من رو اصلاح نکن!
‫بشین بینم.
‫آخرین مدرک تحصیلیت چی بوده؟
‫- لیسانس هنر. ‫- لیسانس هنر؟
‫لیسانس هنر؟
‫راننده... تاکسی؟
‫[شترق]
‫[یک باره شکست...]
‫[تاب می‌خوره]
‫نیشخند بزن.
‫[نیشخند]
‫[بازی‌ای که به دل بیننده نفوذ می‌کنه]
‫[نگاه خیره قدرتمند]
www.FardisFilm.com