‫وقتی رسیدیم و دیدم پنجره‌ها بازن ‫خیلی شوکه شدم.
‫پس بگو ببینم کوری،
‫اگه پنجره‌ها باز باشن بوی گل
‫چطوری قراره همه جا بپیچه؟
‫شرمنده. مهمون‌های ما معمولاً عاشق ‫هوای تازه هستن.
‫ببینم چیکار میشه کرد.
‫- ممنون. ‫- اوه، واو!
‫ خستگی در کن.
‫- روغن بچه؟ ‫- آها.
‫چرا؟ که قبل سی سالگیم شبیه دستگاه
‫برنزه کردن بشم؟
‫بیخیال. از اسپری برنزه استفاده کن.
‫هزار بار گفتم.
‫من از اسپری خوشم نمیاد. با دراز کشیدن راحت‌ترم.
‫سی ساله میرم سفر دریایی. خوب بلدم برنزه بشم.
‫یه کف مرتب به افتخار ساقدوش داماد، بنت.
‫سلام دوستان.
‫این آقا پسر، اریک، از کلاس هفتم تا حالا ‫دوست صمیمی من بوده،
‫و استرس داره یه وقت
‫چیزی نگم آبروش بره،
‫مثلاً تو دوران دانشگاهش با چندتا دختر ‫رفته سر قرار.
‫ولی این کار رو نمی‌کنم...
‫چون شمارشون از دستم در میره.
‫خیلی زیادن!
‫- ولی جدی... ‫- خفه‌ش کن.
‫داره شوخی می‌کنه.
‫- اریک، خجالت آوره. ‫- الکی میگه.
‫- دست بردار. ‫- خنده‌دار هم نیست.
‫ هی، آروم باش ‫
‫- مامان کو؟ ‫- اون بود کمکم کرد.
‫شام خوش‌آمدگوییه. ‫ازش جا موند.
‫برام خونه خرید. آخه سابقه بانکیم زیاد جالب نیست.
‫گریه می‌کنی، ناخدا؟
‫نه.
‫شاید.
‫چی میشه مگه؟
‫من عاشق عشقم.
‫این تشریفات ازدواج قدیمی
‫دیگه به خاطر عشق نیستن.
‫به خاطر پول و لایک‌های اینستاگرام
‫و ایجاد حسادت تو دوست و رفیقاشونه.
‫اینا رو ببینین. خیلی بدبختن.
‫- مخصوصاً عروس و داماد. ‫- نمی‌دونم،
‫من همیشه فکر می‌کردم روز عروسیم...
‫- بیخیال. ‫- بگو.
‫نه، حرفت رو زدی دیگه.
‫الان چیزی بگم مسخره‌م می‌کنی.
‫باشه بابا. همیشه فکر می‌کردم روز عروسیم
‫بهترین روز زندگیم میشه.
‫مگه رئیس‌جمهور بابت نجات
‫نوزادهایی که پاچنبری دارن بهت جایزه نداد؟
‫شکاف کام داشتن. جایزه رو هم دبیر سازمان ‫ملل متحد داد.
‫منم دوست دارم یه روز ازدواج کنم ‫و یه خانواده بزرگ تشکیل بدم.
‫شش‌تا تریستان کوچولو که اینور اونور می‌دوئن.
‫ اوه، می‌تونی تصور کنی ‫
‫دوستت دارم، داداش.
‫جدی میگم.
‫و قرار نیست جایی برم.
‫ نوش جان، دوستان! ‫
‫مامان کو؟
‫باورم نمیشه.
‫نمی‌دونم. سعی کن خوش بگذرونی.
‫خب؟
‫آفتاب سوختگیِ شدیده.
‫سوختگی درجه دو، دست و پاهاش تاول زدن.
‫سندروم آفتاب سوختگی. ‫هزار بار دیدیمش.
‫ولی نه به این شدت.
‫ای مادرِ...
‫عروس. من مادر عروسم!
‫جشن... سه روز دیگه‌ست. ‫باید کمکم کنین.
‫نفس عمیق بکش، الن.
‫چهارتا مورفین بهش بدین، با آمپول کزاز،
‫با سرم رینگرلاکتات.
‫با عقل جور درنمیاد.
‫من هیچوقت دچار آفتاب سوختگی نمیشم. ‫آخه اهل جنوب فلوریدام.
‫خوب بلدم آفتاب بگیرم.
‫دارو یا روتین پوستی
‫- جدیدی رو شروع کردی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫چند هفته پیش مصرف آنتی‌بیوتیک رو شروع کردم.
‫- داکسی‌سایکلین؟ ‫- داکسی چی؟ کی؟
‫من که دانشمند نیستم. ‫واسه رزاسه‌مه.
‫نمی‌خوام تو عکس‌ها قرمز به نظر بیام.
‫- خب... ‫- آنتی‌بیوتیک تتراسایکلین
‫می‌تونه منجر به حساسیت به نور شدید بشه.
‫انگار آدم به نور خورشید حساسیت پیدا کنه.
‫عجبا. یه اپی‌نفرین بهم تزریق کنین.
‫باید واسه عروسی خوشگل بشم.
‫چشم، خانم. یه چیزی میدیم دردتون کم بشه،
‫ای وای، اینجوری همه چی خراب میشه.
‫خانم پارسونز، نگران نباشین.
‫من بر و بچه‌های ادیسه متخصص آفتاب سوختگی هستیم.
‫و مطمئنم زیر این قرمزی پوستتون،
‫یه پوست برنزه زیبای ریویراییه
‫- که منتظره آزاد بشه. ‫- وای خدا، امیدوارم،
‫چون اگه با این شکل و قیافه برم عروسی
‫دخترم پوستم رو می‌کنه.
‫خیلی خب. چه خبره؟
‫خیلی وحشت کردی،
‫ولی این که شبیه یه اگزمای عادیه.
‫نیستش.
‫بنت، با درماتوفیت نوع هفت آشنایی؟
‫نه.
‫خب، بیشتر به اسم کرم حلقوی معروفه،
‫و یه عفونت قارچی معمولیه،
‫جای نگرانی نیست، ولی یه لک خاص هست
‫که با شنا توی آب شکل می‌گیره
‫و آفریقا بودم دیدمش.
‫اگه درمان نشه،
‫می‌تونه علائم جدی داشته باشه، مثل کوری.
‫خبر خوب اینه که چون زودتر دیدیمش،
‫در واقع میشه گفت شکارش کردیم،
‫درمان میشی.
‫- یه دارو براش هست. ‫- خبر بد اینه که
‫اینجا نداریمش، ولی تو بندر بعدی می‌گیریمش.
‫این وسط، بهت کرم کلوتریمازول میدم
‫که خارش و قرمزیش رو کم می‌کنه.
‫- باشه. ‫- و رفیق.
‫دیگه شیطونی نکن.
‫عروسیه‌ها. ممنون.
‫نه، نه، این... یه مشکل واگیرداره.
‫به هر کسی که باهاش سفر رفتی و شنا کردی
‫باید خبر بدیم، از جمله دیجا.
‫اگه بخوای خودمون بهش میگیم.
‫نمی‌خواد. اونقدرا هم عوضی نیستم.
‫خودم میگم. ممنون.
‫مهمون‌های عروسی خوشحال رو ببین.
‫ازدواج فقط غم و غصه‌ست.
‫- من سر حرفم هستم. ‫- دست بردار.
‫نشده بخوای عاشق بشی؟
‫یه بار بهش فکر کردم.
‫خب؟ چی شد نظرت عوض شد؟
‫دل به کار دادم.
‫تو... وایسا ببینم.
‫تو؟ ازدواج کردی؟
‫آره. هیس. زیاد طول نکشید.
‫بین خودمون باشه.
‫حتماً. به کسی چیزی نمیگم.
‫به شرط اینکه تمام جزئیات جالبش رو برام بگی.
‫کوین رو از مهدکودک می‌شناختم،
‫خیلی بامزه و جذاب بود...
‫و مهربون.
‫بعد فارغ‌التحصیلی، یه روتینی داشتیم...
‫پریدن با بر و بچه‌های دبیرستان،
‫نوشیدن آخرهفته تو گاراژ تسا ماتسوموتو.
‫منم گفتم، «خیلی خب، تا آخر عمرم می‌تونم ‫این کارها رو انجام بدم.
‫حله. ازدواج؟ چرا که نه؟
‫- ولی؟ ‫- ولی تو ماه عسلمون،
‫هی گوشیش زنگ می‌خورد.
‫رفته بود دوش بگیره و با یه نگاه،
‫کل شناختی که از این آدم داشتم
‫- به باد رفت. ‫- نه...
‫- وایسا. نکنه... ‫- تسا ماتسوموتو. آره.
‫- خودشه. ‫- ای وای. چه بد.
‫ متاسفم. ‫
‫باعث شد یه نگاهی به زندگیم بندازم،
‫و یه لیست آرزوها نوشتم.
‫اولین آرزوم دیدن دنیا بود،
‫واسه همین اومدم اینجا کار کنم.
‫دیگه چی تو لیستته؟
‫- عمراً اگه بگم. ‫- اذیت نکن دیگه.
‫قول بدین بهش رسیدگی کنین، خب؟
‫انگار دچار حمله شده. شاید حمله عصبیه.
‫- با این علائمت رو تحت نظر می‌گیریم. ‫- حمله عصبی نیست، مامان.
‫یالا، عزیزم. خودت رو خالی کن.
‫خیلی خب. بذار یه نگاه بهت بندازم.
‫تب.
‫عرق.
‫زردی چشم.
‫- اوه! ‫- وای... هوم.
‫انگار التهاب پانکراسه.
‫- وای خدا. ‫- دارویی مصرف می‌کنی؟
‫یا خدا.
‫شما درک نمی‌کنین. لباسم...
‫طراحی قدیمی ورا وانگه.
‫- سایز دو. ‫- این مدت
‫اوزلمپیکه چیه، اون رو مصرف می‌کنه.
‫می‌دونی، داروی دخترهای لاغر.
‫بهش گفتم تو دوران ما، به همون روش
‫قدیمی تو لباسمون جا می‌شدیم...
‫با مسهل، آلو بخارا و دعا.
‫این لباسه،
‫خیلی خاصه، نباید دستکاری بشه.
‫زیپش بالا نمیاد، هفته پیش،
‫دوزش رو دو برابر کردم که چند کیلو کم کنم...
‫دو برابر؟
‫خانم، همین الان باید همراه من بیای.
‫می‌تونی راه بری یا ترجیح میدی روی ‫ویلچر بشینی؟
‫کجا می‌برینش؟
‫دخترتون به سرم و آنتی‌بیوتیک نیاز داره،
‫- و شاید هم سی‌تی اسکن. ‫- سرم؟ آره، نه.
‫باد می‌کنم. شدنی نیست.
‫ولی تمرین فردا صبحه.
‫خانم، دخترتون در خطر جدی مبتلایی ‫به نارسایی کبده.
‫اگه نمی‌خواین جای عروسی مراسم ختم بگیرین،
‫باید بستریش کنیم تا حالش بهتر بشه.
‫قدت چنده؟
‫هی، دکتر، ام...
‫هی، به نظرت...
‫میشه یه کم صحبت کنیم؟
‫- البته. ‫- ممنون.
‫چند روز پیش اینجوری شدم.
‫قبلاً هم همچین چیزی دیده بودی، دکتر؟
‫آره. دیده بودم.
‫وای خدا.
‫اوه، نمی‌دونم چیکار کنم، رفیق.
‫لیسا که کلاً به من نزدیک نمیشه، می‌دونی،
‫واسه آماده سازی عروسی، ولی ماه عسل هم نزدیکه...
‫پسر، همه چی رو می‌فهمه.
‫- نمی‌دونم چیکار کنم. ‫- هی. اریک، آروم باش.
‫قراره چی رو بفهمه؟
‫بذار یه کم بشناسمت، خب؟
‫تو فرم معاینه‌ت گفتی
‫این سی روز گذشته فقط با دوستانتون یه سفر رفتی.
‫- آزمایش خون دادی... ‫- اوه، بسه، بسه.
‫اومدم و...
‫میگی نمودار آی‌پدت رو پر کنم
‫و بگم چندتا نوشیدنی خوردم و کجاها رفتم،
‫فکر کردی اینجوری می‌تونی من رو بشناسی؟
‫همه‌ش دروغه، پسر.
‫همه چی یه دروغه.
‫کل زندگیم یه دروغه.
‫اریک، من دکتر شدم
‫که بتونم به مردم کمک کنم،
‫نه اینکه قضاوتشون کنم.
‫ولی به شرطی می‌تونم کمکت کنم که ‫حقیقت رو بهم بگی.
‫من... آدم خوبی نیستم.
‫نیستم.
‫این سی روز گذشته کجاها رفتی؟
‫خیلی جاها.
‫یه چیزی درون منه، رفیق.
‫یه تاریکی.
‫- اریک... ‫- اریک. خب...
‫اریک، فقط...
‫پوف.
‫از دست رفته، رفیق.
‫از دست رفته.
‫اریک...
‫چیزی که داری توصیف می‌کنی اعتیاده.
‫- نه. ‫- اعتیاده،
‫یه بیماری واقعیه.
‫خبر خوب اینه که چون بیماریه، قابل درمانه.
‫یه درمانی براش هست.
‫کاری که الان انجام میدی...
‫کاری که الان انجام میدی،
‫که داری درباره‌ش باهام حرف میزنی،
‫با اختلاف سخت‌ترین بخششه.
‫می‌دونی، شماها رو دیدم.
‫تو و این دختره رو.
‫حس بین شما واقعیه.
‫ولی من و لیسا؟ همه‌ش تظاهره، رفیق.
‫همه‌ش بازیه. مسخره بازیه.
‫هیچی حقیقت نداره.
‫همه‌ش یه بازیه. الکیه.
‫- من باید برم، دکتر، تو رو خدا. ‫- نه.
‫- باید برم. حس می‌کنم اسیر شدم. ‫- دچار حمله عصبی شدی،
‫یه چیزی میدم استرست کم بشه، خب؟
‫- من نمی‌خوام اینجا بمیرم، رفیق. ‫- قرار نیست اینجا بمیری، خب؟
‫یه چیز واسه اضطرابت بهت میدم،
‫ولی خودت هم باید اجازه بدی.
‫- مشکلی نداری؟ ‫- نه.
‫نه؟ باشه.
‫می‌خوام بهت لورازپام بدم.
‫- بشین. ‫- باشه.
‫سعی کن نفس بکشی.
‫- سعی کن نفس بگیری. ‫- باشه.
‫پشت بده.
‫- اریک... ‫- بله؟
‫من چیزهای بدی دیدم،
‫خیلی بد،
‫- و بیماری تو جزوشون نیست. ‫- باشه.
‫کسی خونریزی نمی‌کنه. کسی نمی‌میره.
‫خوب میشی.
‫کسی نمی‌میره. چیزی نیست.
‫کسی نمی‌میره. کسی نمی‌میره.
‫کسی نمی‌میره. کسی نمی‌میره. کسی نمی‌میره.
‫خیلی خب، بیاین با چیزهایی که می‌دونیم شروع کنیم.
‫اول از همه، ساقدوش علائم کرم حلقوی داره.
‫که با شنا توی آب آلوده ایجاد میشه.
‫بله، تو این مورد، شرایط
‫یکسانه، پس...
‫جفتشون از یه آب آلوده دچار این مریضی شدن.
‫باید سریع به دوستانشون خبر بدیم.
‫نمیشه.
‫قانون حفاظت از اطلاعات پزشکی از حقوقش ‫محافظت می‌کنه.
‫باید خودش تصمیم بگیره که قضیه رو تعریف کنه.
‫شرایطش رو نداره.
‫امشب نه، ولی خوب میشه.
‫پس فعلاً چیزی نمیگیم.
‫به هیچکس هیچی نمیگیم.
‫فردا صبح باهاش صحبت می‌کنم
‫و مسئولیت‌هاش رو بهش یادآوری می‌کنم.
‫اگه قبول نکرد؟
‫خودم به عروس میگم.
‫تریستان.
‫- قبل عروسی. ‫- قبول.
‫- ممنون. ‫- منصفانه‌ست. کار درست همینه.
‫انگار سرنوشت خودش این تصمیم رو برامون گرفته.
‫باورم نمیشه اینجوری شد.
‫هجده ساعت دیگه عروسیه و...
‫این لعنتی پیداش شد.
‫فکر می‌کنیم تاثیر استرسه، می‌دونین،
‫- اضطراب و این حرفا، نه؟ ‫- اونقدرا هم بد نیست، نه؟
‫التهاب قارچیه.
‫- نه. مامان! ‫- هیس!
‫باید یه کم دیگه تحقیق کنم،
‫ولی این وسط، روش پماد میزنیم،
‫که التهابش کم بشه.
‫آره. خوبه. آره، آره. نه.
‫خوبه. بزنید. باید از بین بره. گم شه.
‫- خیلی خب. ‫- می‌دونی...
‫اگه...
‫دودل شدی، هنوز دیر نیست.
‫- منظورت چیه؟ ‫- خب، همچین مشکلات شدیدی
‫اونم شب قبل عروسی،
‫نشون میده که شاید...
‫این عروسی خواسته قلبیت نیست.
‫من یه بار ازدواج کردم، و وقتی داشتم از راهرو ‫کلیسا میومدم پایین،
‫یه حس بدی داشتم ولی نادیده‌ش گرفتم.
‫و مشخص شد... بدنم چیزی رو می‌دونست
‫که ذهنم نمی‌دونست، الان میگم ای کاش ‫بهش گوش کرده بودم.
‫هوم. دردناکه، نه؟
‫لوسیون؟ آره. یه مقدار می‌سوزه.
‫نه، نه، میگم حتماً خیلی دردناکه که ببینی
‫تو زمینه‌ای که شکست خوردی یه زن دیگه داره موفق میشه.
‫بگذریم. از پسش برمیام. دیگه با من.
‫می‌دونم خیلی سرتون شلوغه،
‫و نمی‌خوام معطلتون کنم، پس...
‫شب بخیر.
‫می‌دونی چیه؟ حق با توئه.
‫تو و اریک خیلی به هم میاین.
‫فردا موفق باشی.
‫آخی، ببین چه مهربونه، لیسا.
‫ممنون که اینقدر مراقب دختر کوچولوم بودین.
‫اوه، ببین، پوست برنزه ریویراییم برگشت، دکتر.
‫کد آلفا. کد آلفا. ‫همه خدمه بیان به مقر آلفا.
‫مهمان‌ها، برگردید به اتاقتون.
‫کد آلفا. کد آلفا. ‫همه خدمه بیان به مقر آلفا.
‫مهمان‌ها، برگردید به اتاقتون.
‫این رو گذاشته، قربان.
‫خیلی خب، میشه یکی بگه
‫چطوری یه سیستم تشخیص شیرجه‌ی ‫صد و پنجاه هزار دلاری
‫نتونسته شیرجه کسی تو دریا رو تشخیص بده؟!
‫قربان، متاسفانه سیستم بی‌نقصی نیست.
‫برای تشخیص حرکت باید از فیلم‌های ‫دوربین استفاده کنه.
‫ما حدس میزنیم چون شب کت و شلوار مشکی ‫پوشیده بود
‫دستگاه نتونسته تشخیصش بده.
‫پس یه سیستم شکست خورده‌ست، نه؟
‫- بله، قربان. ‫- کِی پریده تو آب؟
‫- هشت ساعت و بیست و شش دقیقه پیش، قربان. ‫- رزی، با تمام سرعت اگه بریم،
‫چقدر طول می‌کشه ما رو برسونی اون نزدیکی؟
‫چند ساعت زودتر از حد معمول قربان، ولی
‫دیشب با سرعت چهل و چهار کیلومتر بر ساعت ‫حرکت می‌کردیم.
‫ایشون هم از ارتفاع سی متری پریده پایین.
‫با اون شتاب، آب فرق خاصی با زمین بتنی نداشته.
‫دیشب... اریک کولبی از عرشه‌ی
‫- استراحت بالایی خودش رو پرت کرد تو آب. ‫- چی؟
‫ما تازه امروز صبح خبردار شدیم.
‫واو، واو، واو، واو.
‫خب یکی رو بفرستین دنبالش.
‫میرین... دنبالش دیگه. نه؟
‫کسی هست دنبالش بگرده یا...
‫به چندتا قایق نجات خبر دادیم،
‫و برای تمام کشتی‌های روی آب تا فاصله
‫۱۸۵۲ کیلومتر دریایی سیگنال خطر فرستادیم.
‫مطمئن باشید هر کاری از دستمون بربیاد ‫انجام میدیم.
‫باشه، ولی اریک شنا بلده، پس زنده‌ست.
‫پس... تو آب...
‫زنده‌ست دیگه؟
‫وای خدا. نه.
‫به درخواست خانواده و عزیزان اریک،
‫برمی‌گردیم به بندر کشتی...
‫و اجازه میدیم که وسایل نقلیه مناسب و مجهز
‫دنبال اریک کولبی بگردن و پیداش کنن.
‫می‌دونم که ما...
‫از شهرمون و تمدن دوریم...
‫اما در ادیسه...
‫شما هیچوقت تنها نیستید.
‫ما یک کشتی هستیم.
‫می‌تونین با تیم پزشکی جلسه مشاوره بردارین.
‫تشویقتون می‌کنم که بهشون تکیه کنید،
‫به من تکیه کنید...
‫به همدیگه تکیه کنید.
‫فکر کنم هشت نه ساله‌م بود،
‫شب قبل عید پاک بود.
‫رفتم تو اتاق بازیم چون یه صداهایی رو می‌شنیدم.
‫فکر کردم خرگوش عید پاکه.
‫ولی نبود.
‫بابام...
‫با حال بد...
‫روی تخت...
‫افتاده بود.
‫صبح روز بعدش، مامانم یه مهمونی
‫گرفته بود و بچه‌های کلیسا و باشگاه ‫رو دعوت کرده بود،
‫و همه جا پر گل شیپوری سفید بود.
‫فوق‌العاده بود.
‫بهش گفتم چی شده و...
‫حتی یه لحظه هم لبخند از لبش نرفت.
‫خودش خبر داشت بابا مریضه. گفت، «دخترم،
‫گاهی اوقات برای بهتر کردن اوضاع
‫باید همه چیز رو بهتر کنی.»
‫پس می‌دونستی اریک مریضه؟
‫هوم.
‫فقط بلد نبودم چطوری میونه‌مون رو درست کنم.
‫ولی گفتم اگه همه چیز رو حتی شده برای
‫یه روز بی‌نقص کنم...
‫شاید همه چی برگرده سر جاش.
‫شاید همه چیز عالی بشه.
‫- و بنت؟ ‫- خبر دارین؟
‫چیزی درباره بیماری اریک می‌دونست؟
‫- اریک دروغ گفته بود؟ ‫- چی؟
‫نه. نه.
‫اریک چیزی به بنت نگفته بود.
‫خودم گفته بودم.
‫همه‌مون با هم یه سفر رفتیم دوک و...
‫منم قضیه رو به بنت گفتم.
‫آخه...
‫آدم قابل اعتمادی بود.
‫ولی اریک...
‫اریک...
‫اریک شوهر خوبی از آب درمیومد.
‫ولی خب می‌دونستم اینجوری میشه، می‌دونین؟
‫می‌دونستم که...
‫خیلی اذیت شد.
‫مشکلات روحی روانیش خیلی عذابش دادن.
‫ولی من روی حرف خودم پافشاری کردم چون...
‫چون می‌خواستم ازدواج کنم.
‫دنبال اون رویا بودم.
‫- همه‌ش تقصیر منه، نه؟ ‫- نه.
‫همه ما به هر شکلی توی
‫عشق و ازدواج به مشکل می‌خوریم،
‫ولی تو قضیه خودکشی،
‫هزارتا دلیل وجود داره.
‫بحران‌های روحی روانیِ قدیمی.
‫عوامل ژنتیکی.
‫نه. ژنتیک؟ جوابش اینه؟
‫ژنتیک؟ نه.
‫نه. من نمی‌فهمم.
‫باید درک کنم.
‫دختر گلم.
‫از صبح تو پل فرماندهی منتظر خبر بودم.
‫گارد ساحلی مکزیک زنگ زد.
‫یه جنازه تو جنوب آکاپولکو به ساحل رسیده.
‫نه.
‫فکر می‌کنن خودشه.
‫برو تو اتاقم و پتو رو بکش روی خودت.
‫- باشه. ‫- من باید
‫دو کلوم با دکترها صحبت کنم.
‫باشه.
‫متاسفم.
‫می‌دونم کل هفته عین یه جادوگر بدجنس دریایی ‫رفتار کردم،
‫و...
‫حقتون نبود.
‫آخه خیلی دخترم رو دوست دارم.
‫اریک پسر مشکل‌داری بود، خودم می‌دونستم،
‫نگران هم بودم...
‫ولی لیسا می‌خواست عروسیش تو همین ‫کشتی برگزار بشه و منم...
‫وانمود کردم از چیزی نمی‌ترسم.
‫اشتباه کردم. باید یه کاری می‌کردم.
‫باید... می‌رفتم
‫و می‌گفتم، «یه مشکلی هست که باید ‫درباره‌ش صحبت کنیم،
‫حلش کنیم، باید به این پسر کمک کنیم.»
‫ولی چیزی نگفتم و...
‫الان دیگه دیره، هیچوقت خودم رو نمی‌بخشم.
‫اوه!
‫ممنون.
‫- شب بخیر. ‫- ساعت یک و نیم صبحه.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- خوابم نبرد.
‫میای بریم...
‫به آشپزخونه حمله کنیم؟
‫بدم نمیاد.
‫اه.
‫هوم.
‫اوه!
‫- خدایی؟ ‫- چیه؟
‫دختره گفت می‌خواد بندازتش بیرون. ‫خودم شنیدم.
‫- جدی؟ ‫- شرمنده.
‫احترام سرت نمیشه. تریستان.
‫- خیلی خوشمزه‌ست. ‫- اگه عروسی خودت بود چی؟
‫اگه اینجوری بود که... خیلی بد میشد.
‫مخصوصاً اگه کسی این کار رو می‌کرد.
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- خودش شروع کرد.
‫تنها دلیلی که این ناشی بازی شما رو توجیه می‌کنه
‫اینه که یه شیشه نوشیدنی خوب بردارین بخوریم.
‫- اوه. ‫- خوشحالم اینجایین،
‫چون هنوز کارتون تموم نشده.
‫یه کار دیگه باهاتون دارم.
‫اگه بشه از اتفاقات وحشتناک این هفته
‫یه روزنه‌ی امید پیدا کرد،
‫اینه که فرصت داریم زندگیمون و
‫چیزهایی که برامون مهم هستن رو سبک سنگین کنیم.
‫پس الهام گرفته از آوری مورگان عزیز خودمون،
‫یه تکلیف براتون دارم...
‫لیست آرزوها.
‫پنج‌تا از اهداف زندگیتون رو بهم بگید،
‫و می‌خوام همین امشب پیمان ببندیم
‫که به همدیگه توی رسیدن به این اهداف ‫کمک کنیم.
‫هوم.
‫- قبول. ‫- باشه. منم پایه‌م.
‫عالیه.
‫عه عه عه. وایسا، دکتر ادیسه.
‫یه جای عالی سراغ دارم.
‫بریم.
www.FardisFilm.com