‫روزی بود که بانو و ارباب جوان
‫برای مادر مرحوم بانو ‫مراسم آبا و اجدادی برگزار کردن.
‫چطور جرئت می‌کنی ‫پسر من رو وادار کنی تعظیم کنه!
‫چطور جرئت می‌کنی پسر من رو وادار کنی ‫جلوی چنین روح بی ارزشی تعظیم کنه؟
‫مادر.
‫جیا از خانوار سیم ‫باید تا سه روز دیگه بمیره.
‫[سیم جیا]
‫ارباب جوان!
‫خدای من!
‫بانو گوییگوکجا.
‫لطفا بیاید.
‫پاشو، ارباب جوان.
‫شدیدا ترسیده بودم ‫توی دردسر بیفتم که من...
‫عقلم رو از دست داده بودم.
‫مطمئنم مغزم درست کار نمی‌کرد.
‫بعدش خودم رو جمع کردم
‫و رفتم کمک خبر کنم
‫اما وقتی با بقیه برگشتم، ‫انگار توهم زده بودم.
‫ارباب جوان ناپدید شده بود،
‫هیچ رد یا لکهٔ خونی نبود!
‫بندازش یه جا.
‫نه.
‫اون پسر من نیست.
‫چقدر تو رقت انگیزی.
‫واقعا فکر می‌کنی
‫با این کارها، می‌تونی شر پسر من رو کم کنی؟
‫واقعا باور داری
‫با این کار
‫به هر چیزی می‌خوای میرسی؟
‫لطفا واسش مراسم ترحیم بگیرید.
‫برادر من،
‫پسر شما و پدر.
‫وقتش رسیده هونگرانگ رو بدرقه کنیم.
‫این همه مدت، ‫اون پایین بوده و ما خبر نداشتیم.
‫تصور کن توی اون شرایط چقدر احساس تنهایی، ‫بی پناهی و ترس بهش دست داده.
‫گفتی باید برای پسر من مراسم ترحیم بگیریم؟
‫حرف الکی نزن.
‫چطور جرئت می‌کنی ‫این کثافت رو اینجا بیاری و...
‫مگه از روی جنازهٔ من رد بشی.
‫پس بمیر.
‫بمیر.
‫می‌دونی حقته.
‫پسر من کجاست؟
‫پسر واقعی من، ‫که بهم قول دادی اون رو برمی‌گردونی.
‫هونگرانگ عزیزم کجاست؟
‫اینطوری صداش نزن!
‫هونگرانگ اینجاست. همین‌جاست!
‫انکار می‌کنی؟
‫یعنی اون رو نمی‌شناسی؟
‫فکر می‌کنی کی این بلا رو سرش آورده؟
‫به خاطر طلسمی بود که آویزون کردی ‫و امیدوار بودی من بمیرم.
‫نیتِ شوم تو برای قتل من ‫باعث مردن پسرت شد.
‫تو
‫برادر من رو کشتی.
‫کار تو بود.
‫نه!
‫این پسر من نیست.
‫نه!
‫امکان نداره پسر من باشه!
‫امکان نداره! پسر من نیست!
‫نه!
‫امکان نداره اون باشه!
‫[مزار هونگرانگ]
‫ببخشید به خودم اجازه دادم ‫از اسمت سوء استفاده کنم.
‫در عوض...
‫از خواهرت که دوستش داشتی
‫تا پای مرگ محافظت می‌کنم.
‫تا آخر عمرم ازش محافظت می‌کنم.
‫نمی‌دونم
‫باید چی بگم
‫یا چطور
‫باید اون رو بدرقه کنم.
‫خداحافظ
‫کفایت می‌کنه.
‫از یه جهت،
‫خداحافظی کردن مثل سلام می‌مونه.
‫وقتی خداحافظی می‌کنی،
‫آرزو داری تا دفعه بعد ‫که می‌بینی‌شون حالشون خوب باشه.
‫امیدوار هستی ‫که دوباره باهاشون دیدار داشته باشی.
‫و خب،
‫خداحافظی الان تو به معنی...
‫دیدار دوباره‌ست.
‫خداحافظ...
‫هونگرانگ.
‫باید عجله کنم ‫و طلسم‌ها رو از نو بنویسم،
‫حتی اگه نقاشی کردن اون‌ها من رو نابود کنه.
‫واسه همین...
‫هونگرانگ...
‫اون عوضی‌های گیومگیدان ‫که آیین من رو خراب کردن رو بکشید
‫و هونگرانگ رو بیارید اینجا.
‫هر چه امر بفرمایید، اعلی‌حضرت.
‫بعید می‌دونم بتونیم از اون اطلاعات بگیریم.
‫- خودتون مخفی‌گاه گیومگیدان رو پیدا کنید. ‫- چشم.
‫وقتی مشغول نابودی گیومگیدان هستیم،
‫فرشتهٔ مرگ رو هم می‌کشیم.
‫اما اعلی‌حضرت دستور دادن ‫اون رو زنده برگردونیم...
‫فهمیدم.
‫حتما دردناک
‫و ترسناک بوده.
‫بدم میومد
‫و خجالت می‌کشیدم.
‫دلیل نداره خجالت بکشی
‫اون‌هایی که این کار رو باهات کردن ‫باید خجالت بکشن.
‫اما بازم، من...
‫این زخم‌ها روی تنم مونده.
‫مثل درد تو
‫که اینجا مونده...
‫و اینجا.
‫امیدوارم یه روز،
‫زخم‌های هر دوی ما
‫از دید و خاطره‌مون پاک بشه.
‫نباید از دید و خاطره‌مون پاک بشه.
‫باید دیده بشن، بهشون اعتنا بشه،
‫و پذیرفته بشن، ‫مثل کاری که من برای تو می‌کنم.
‫بهتره بخوابیم.
‫متقاعد شدم
‫که شاهزاده برای جنایت‌هایی ‫که مرتکب شده من رو مقصر می‌دونه.
‫واسه همین، ‫اول باید فرشتهٔ مرگ رو پیدا کنیم
‫و از اون به عنوان سپر ‫در برابر شاهزاده استفاده کنیم.
‫چشم قربان.
‫چیکار می‌کنی؟
‫این رو انداخته بودی.
‫درسته.
‫میرم روستا.
‫باشه.
‫- میرم چوب جمع کنم. ‫- باشه.
‫جای مخفی‌گاه‌تون رو بگو.
‫اگه بگی،
‫ممکنه بذارم زنده از اینجا بری.
‫حرف نزن،
‫تا فورا بکشمت.
‫نیومدم تو رو برگردونم.
‫فقط اومدم بهت بگم چرا باید برگردی.
‫نمی‌خواد چیزی بگی.
‫فرشتهٔ مرگ
‫نباید کنار تو بمونه.
‫در آینده‌ای نزدیک، تنها می‌مونی.
‫ممکن نیست.
‫اون مرد
‫داره می‌میره.
‫مطمئنم جوش‌های قرمز روی بدنش رو دیدی.
‫بقیه افرادی که مثل اون ‫روی کمرشون نقاشی شده
‫یا دارن می‌میرن یا مُردن.
‫برای اینکه پوست‌شون ‫رو به کاغذ نقاشی تبدیل کنن،
‫بازرگان اعظم سیم بدنشون ‫رو با زاج سفید و مرگ موش شسته.
‫تجمع سم توی بدنشون سبب این علائم شده.
‫بزودی علائم دیگه‌ای ظاهر میشه،
‫مثل تنگی نفس که ناشی از مشکل ریه‌ست،
‫سفت شدن بدن، تشنج،
‫یا حتی کوری چون بینایی‌شون آسیب دیده.
‫نه، اون حالش خوبه.
‫شاید فعلا حالش خوب باشه،
‫اما زیاد طول نمی‌کشه.
‫حرف‌های الکی نزن.
‫اون از اول این رو می‌دونسته،
‫که یعنی تو رو کنار خودش نگه داشته
‫کار بزدلانه و خودخواهانه‌ای هست...
‫- کافیه. ‫- شاید امیدوار باشی که اینطور نشه.
‫مطمئنم تو از خداته اینطوری بشه،
‫اما متاسفانه، حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫امیدوارم بهت زمان بدم ‫تا حقیقت رو بپذیری
‫و فرصت بدم تا برگردی.
‫حتی اگه داری حقیقت رو میگی، ‫دیگه چیزی برای هیجان‌زده شدن نداری.
‫هر اتفاقی بیفته،
‫من از کنار اون تکون نمی‌خورم.
‫باشه.
‫اگه توانایی قطع ارتباط رو نداری،
‫من این کار رو واست انجام میدم.
‫من پیش تمام طبیب‌ها، داروسازها، ‫و عطارها رفتم اما هیچ‌کدوم کاری نکرد...
‫شما تنها امید من هستید.
‫لطفا، باید راهی وجود داشته باشه.
‫اگه علائم ظاهری مشکل ‫پوست و چشم بیمار مشهود باشه،
‫نشون دهندهٔ آسیب جدی ‫اندام‌های داخلیه و وضعیت بحرانیه.
‫کاری از دست ما برنمیاد.
‫باید صبر کنیم و ببینیم ‫بدن این مشکل رو تاب میاره یا از پا درمیاد.
‫جیا؟
‫چرا هنوز از هونگرانگ خبری نشده؟
‫بعد از تحویل هبه‌نامه گفتم بره.
‫- چی؟ ‫- اون کارش رو انجام داده بود.
‫انجام نداده بود؟
‫- کوت‌نیم! ‫- رئيس!
‫از ما محفاظت کن!
‫کوت‌نیم!
‫سیم یول‌گوک!
‫چطور جرئت کردی!
‫پس کار تو بود.
‫چطور هنوز زنده‌ای؟
‫بچه‌ات توی شکم من
‫قربانی خشم و خشونتی شد
‫که به سمت من نشونه رفته بودی.
‫بهم بگو.
‫فرشتهٔ مرگ کجاست؟
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫برادر...
‫رئيس!
‫برادر.
‫رئيس!
‫برادر...
‫باید شما رو از اینجا خارج کنیم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فرشتهٔ مرگ.
‫فکر می‌کنم قصد داری با پیدا کردن اون ‫شاهزاده رو به چالش بکشی.
‫یه سوال دارم. ‫از کجا فهمیدی بیای اینجا؟
‫فهمیدم.
‫فکر می‌کنم جوابش مشخص باشه.
‫مار تو آستینم پرورش دارم.
‫حیف این اطلاعات ارزشمند ‫که بابتش هزینه هنگفتی دادم.
‫فرشتهٔ مرگ اینجا نیست.
‫به گیومگیدان حمله شده، ‫و این‌هو رو گروگان گرفتن؟
‫من باید برم.
‫با حالی که داری می‌خوای چیکار کنی؟
‫حالت خوب نیست، درسته؟
‫تو می‌دونستی؟
‫چرا چیزی نگفتی؟
‫نگران بودم باعث بشه بیشتر رنج بکشی،
‫احساس گناهت بیشتر بشه، ‫و زندگی واست دشوارتر بشه.
‫واسه همین باید برم،
‫قبل از اینکه حالم بدتر بشه ‫و تا وقتی که هنوز کارایی دارم.
‫اگه سلطه‌شون رو از بین نبرم،
‫تا آخر عمر مثل من ‫با ترس و نگرانی زندگی می‌کنی.
‫باید برم و ازت محافظت کنم.
‫لطفا اجازه بده
‫ازت محافظت کنم.
‫برمی‌گردم پیشت، جیا.
‫قول میدم.
‫باشه.
‫می‌تونی بری.
‫ولی یادت باشه
‫وقتی برگردی،
‫فقط من و تو هستیم.
‫کاش زودتر عاشق شده بودیم.
‫کاش.
‫اونوقت اون روزهای به ظاهر پوچ و بی معنی
‫الان خاطرات قشنگ و دل انگیزی بودن.
‫وقتی برگردی...
‫از اون به بعد،
‫باید کنار من باشی
‫تا ابد، باشه؟
‫باشه.
‫پیشت می‌مونم...
‫هر چی که بشه.
‫تا ابد.
‫و برای همیشه.
‫مادرت، گفت با این حرف می‌تونی ‫هبه‌نامه رو بدست بیاری.
‫«به آرومی
‫به شونه‌های مونگ‌جون دست بزن.»
‫این مرد رو،
‫شاید می‌شناسی؟
‫مونگ جون اسم کودکی
‫پدر و پدر بزرگت بود، ‫بازرگان اعظم سابق.
‫پسرم اینجا بوده.
‫هبه‌نامه دست اونه.
‫بزودی می‌گرده
‫تا همه‌چیز رو تحویل بده.
‫همراهم بیا. ‫باید برای خوش آمدگویی از اون آماده بشیم.
‫پسرم!
‫من پسر تو نیستم.
‫- پسرم. ‫- گفتم من پسرت نیستم.
‫تو مادر من نیستی.
‫پسر عزیزم.
‫آخه چرا...
‫اون زنی که تو و سیم ‫نه یک‌بار بلکه دو بار با تیر زدید.
‫اسمش کوت‌نیمه.
‫اون مادر منه.
‫اگه بمیری، کی ازش مراقبت کنه؟
‫مراقبش باش.
‫و تو. امیدوارم زنده بمونی.
‫امیدوارم روزگار بهت نشون بده
‫حس رها شدن ‫و از دست دادن عزیز چقدر دردناکه.
‫الان چی گفتی؟
‫می‌خوام از پدرم، ‫بازرگان اعظم سیم، شکایت کنم.
‫این شکایت شامل سال‌ها ‫فعالیت مجرمانهٔ اون به همراه مدرکه.
‫این دفتر حساب تجارت‌خانهٔ خاندان مین ‫فساد گستره اون‌ها رو نشون میده.
‫سیم جیا.
‫به چه جرئت...
‫از من شکایت می‌کنی؟
‫- ولم کنید! ‫- ولم کنید!
‫رئيس!
‫- مقاومت نکن! ‫- چرا این کار رو می‌کنی؟
‫بهش بگو...
‫اگه می‌خواد اون‌ها رو پیدا کنه، ‫به فرشتهٔ مرگ بگه بیاد پیش من.
‫- چرا این کار رو می‌کنید؟ ‫- ولم کنید!
‫رئیس!
‫- ولم کنید! ‫- بذاریم برم!
‫- لعنت بهتون! ‫- ولم کنید!
‫- ولم کنید!
‫ولم کنید!
‫بایستید.
‫اعلی‌حضرت.
‫طبق دستور شما،
‫من طعمه رو آوردم ‫تا نقاشی یین و یانگ رو فریب بدیم.
‫این کار رو...
‫به عنوان زیرک بودنت در نظر بگیرم
‫یا اینکه احمقی؟
‫همه چیز ارزش ‫و اهمیت‌های متفاوت خودش رو داره،
‫چرا فقط آدم‌های جزئی و بی ارزش رو آوردی...
‫وقتی چیزی به وضوح ‫بسیار ارزشمندتر وجود داره؟
‫اعلی‌حضرت!
‫اون یه شیطان خبیث توی جلد انسانه.
‫اون موجود نقاشی یین و یانگ من رو فریب داد
‫تا هدفش رو از یاد ببره و فرار کنه.
‫نباید اجازه بدیم فرصتی برای حسرت‌های پوچ ‫و تصمیمات نادرست باقی بمونه.
‫یه چوب بردار
‫و توی قلب و سرش فرو کن.
‫جیا!
‫- جیا! ‫- جیا!
‫ولم کنید!
‫- جیا، نه! ‫- جینا!
‫بانو جیا در خطره.
‫آدم سرسختی هستی.
‫کوت‌نیم.
‫وقتی تو رو از دست دادم فهمیدم
‫که از همون اول
‫نقشهٔ مین یون‌ییه بوده.
‫سعی کردم به هر روش ممکن ‫نجاتت بدم و ازت محافظت کنم.
‫شاید دارم خودم رو به جنون می‌کشونم
‫تا ظلمی که بهت کردم رو جبران کنم.
‫آره، حتما همینه.
‫حتما به همین خاطر ‫نتونستم تو رو بشناسم.
‫اگه می‌خوای من رو بکش،
‫اما اجازه بده اول من انتقامم رو بگیرم.
‫می‌دونی، آره؟
‫از همون اول،
‫فقط تو توی قلب من بودی.
‫شروع کنید.
‫چرا انقدر غافلگیر شدی؟
‫واقعا فکر کردی که من
‫می‌تونم تو رو بکشم؟
‫برادر!
‫برادر.
‫جیا!
‫نه،
‫خیالم راحت شد.
‫در نهایت،
‫می‌تونم دست بکشم.
‫راستش،
‫ترسیده بودم
‫که هیچ‌وقت من رو نبخشی.
‫برادر.
‫آره.
‫اینکه من رو با این اسم صدا میزنی
‫دلم رو شاد می‌کنه.
‫همین
‫کافی بود.
‫ببخشید
‫خواسته و آرزوی بیشتری داشتم.
‫نه، برادر، خواهش می‌کنم.
‫زخم‌های اون مهلک نیست.
‫فرشتهٔ مرگ اینجاست. ‫لطفا برید یه جای امن.
‫برادر.
‫- برو. ‫- برادر.
‫همراه ما بیاید.
‫باید بریم.
‫ما رو آزاد کنید.
‫بچه می‌بینم.
‫یک، دو، سه، بکش!
‫- بچه‌ها، بیاید. ‫- بریم.
‫این‌هو.
‫ببخشید
‫انقدر دیر اومدم.
‫استاد اعظم.
‫بویونگ.
‫بله؟
‫بهتره عجله نکنیم.
‫چشم.
‫اون بچه...
‫به نظر نگران بود، نه؟
‫بهش گفتم زخم‌های شما مهلک نیست ‫و اینکه نباید نگران باشن.
‫آفرین.
‫مثل همیشه،
‫تو تنها کسی هستی
‫که واقعا من رو درک می‌کنه.
‫فکر می‌کنی بتونی
‫همون‌طور که به من خدمت کردی، ‫به اون هم خدمت کنی؟
‫با کمال میل.
‫ممنونم.
‫وقتش رسیده من برم.
‫کجا برید؟
‫یه جای
‫دور.
و موقعی از اونجا برگردم.
‫اون جاییه
‫که من باید
‫تا ابد باشم.
‫ارباب جوان.
‫جیا.
‫بچه‌ها رو بردار و از اینجا برو.
‫من پشت سرت میام، باشه؟
‫باید بریم.
‫برو.
‫زود باشید، فرار کنید!
‫زود باشید، تقریبا رسیدیم.
‫آره بیاید تو، زود باشید!
‫نه، هنوز نه.
‫پیش من برگشتی.
‫فرزندم،
‫چه چیزی انقدر تو رو عصبانی کرده؟
‫هر چی که هست، از خودت دور کن.
‫چرا که خشم ماتم گرفتهٔ تو
‫از جهالت و سوء تفاهم نشات گرفته.
‫چرا...
‫در حق من و اون بچه‌ها
‫چنین کار زشت و شنیعی رو انجام دادی؟
‫انگیزهٔ من برای رسیدن به بزرگی و والامقامی
‫از روی خودخواهی یا زیاده‌خواهی نیست.
‫بلکه از تعصب پر شوریه
‫که به مردم دارم.
‫من باید خدا بشم.
‫اونوقت
‫این کشور و دنیا به آرامش میرسه.
‫پس تو یه احمقی.
‫صرفا یه دیوانهٔ مضحک بودی.
‫یه آدم هیچی‌ندار، اسیر یه توهم پوچ شده ‫به امید اینکه به جایگاهی برسه.
‫حس حقارت و جنونت جون اون بچه‌ها رو...
‫چطور جرئت می‌کنی ‫با این گستاخی با من صحبت کنی!
‫دهنت رو ببند، عوضی روانی!
‫چطور می‌تونی انقدر احمق باشی؟
‫چطور می‌تونی انقدر خودخواه باشی؟
‫چطور می‌تونی انقدر نمک‌نشناس باشی؟
‫تو توی حقارت و کثافت محض بدنیا اومدی،
‫اگه بدون هدف می‌موندی ‫به زوال و تباهی محکوم بودی.
‫این سرنوشتت بود
‫تا اینکه من تو رو به یه موجود شکوهمند ‫تبدیل کردم و بهت هدف دوباره دادم.
‫باید بفهمی که این کارها به نفع تو بوده.
‫یک بار نشد
‫من بدون ترس بخوابم
‫یک بار نشد
‫بدون درد نفس بکشم.
‫یک بار نشد از ته دل بخندم
‫یا انقدر گریه کنم سبک بشم، ‫با این‌حال اینجا هستم،
‫زنده‌ام.
‫تو ما رو به جنازه‌های متحرک تبدیل کردی.
‫می‌دونم، درسته.
‫مگه میشه ندونم
‫وقتی من صاحب‌تون هستم؟
‫یه‌کم صبر داشته باش.
‫فورا طلسم‌های جدید رو نقاشی می‌کنم و بعد...
‫حالا بشین و نقاشی کن.
‫نه!
‫واقعا فکر می‌کنی این ماجرا تموم میشه...
‫وقتی من بمیرم؟
‫من...
‫روح و جانم رو توی بدنت حک کردم.
‫تا آخر عمرت
‫با تو زندگی می‌کنم.
‫این همه‌اش نیست.
‫تا زمانی که نقاشی‌های فضیلت ‫و بی کران من باقی بمونه،
‫نیرویی الهایی که رسالت ادامه دادن ‫این مسیر پرشکوه رو به عهده داره، دوباره ظاهر میشه.
‫من در کنار تو خواهم بود
‫تا وقتی که اثر ماندگارم
‫میراثش رو پیش ببره!
‫نه، اجازه نمیدم...
‫تو من رو نجات دادی.
‫بعد از اینکه همه‌چیز تموم شد،
‫قصد داشتم جون خودم رو بگیرم.
‫می‌‌دونستم باید این پلیدی ‫رو با آتیش یا گریه پاک کنم
‫تا بالاخره رها بشم.
‫من باید می‌مردم
‫تا دوباره انسان بشم.
‫اما دیگه نه.
‫الان دیگه هیچی مهم نیست.
‫چون تو باعث شدی من انسان بشم.
‫تو باعث شدی من مرد بشم.
‫این شب...
‫به طرز عجیبی خیلی طولانیه.
‫دوست دارم بدونم کِی صبح میشه.
‫اگه احساس خستگی می‌کنی،
‫می‌تونی استراحت کنی.
‫می‌تونی چرت بزنی.
‫اگه زیاد بخوابم چی؟
‫دلم نمی‌خواد دوباره تو رو منتظر بذارم.
‫ایرادی نداره.
‫می‌تونی توی رویاهات پرسه بزنی،
‫و حتی اگه زیاد از حد دور شدی،
‫می‌تونی برگردی.
‫فقط می‌خوام برگردی.
‫نمی‌تونم...
‫دیگه تو رو ببینم.
‫حتی اگه نتونی من رو ببینی،
‫من همین جا پیشت هستم.
‫الان فقط تاریکی می‌بینم...
‫فقط تو باقی موندی.
‫حضورت رو حس می‌کنم...
‫الان قوی‌تره.
‫چون نمی‌تونی چیزی رو ببینی
‫به این معنی نیست که ناپدید شده.
‫مثل وقتی که نمی‌تونی ‫توی روز بارونی ستاره‌ها رو ببینی.
‫به این معنی نیست که وجود ندارن.
‫به خودم میگم دارم ‫یه فصل بارونی طولانی رو پشت‌سر می‌ذارم.
‫و زمانی که وقتش برسه،
‫مثل ستاره‌های درخشان
‫در شب بدون ابر،
‫پیشم برگرد.
‫باشه.
‫کجا...
‫الان کجا بریم؟
‫من میرم خونه‌ام،
‫و تو برو خونه‌ات.
‫کجاست؟
‫خونهٔ من کنار توئه
‫و خونهٔ تو کنار من.
‫مثل الان.
‫خوشحالم.
‫جفتمون جایی هستیم که باید باشیم.
‫فقط باید...
‫همین‌طوری بمونیم.
‫همین‌طوری؟
‫بعدش چیکار کنیم؟
‫خیلی کارها می‌تونیم انجام بدیم ‫چون کارهای کمی با همدیگه انجام دادیم.
‫اولش چیکار کنیم؟
‫نظرت چیه بریم قایق‌سواری؟ ‫این اواخر هوا گرم و آفتابی بود.
‫تازه می‌تونیم طلوع ماه ‫رو ببینیم و لذت ببریم
‫و کنار دیوار سنگی بلند قدم بزنیم.
‫تازه می‌خوام تاب‌سواری کنم.
‫هلم بده تا برم تو آسمون‌ها، باشه؟
‫و...
‫شنیدم این فصل گل ستاره‌ای تموم میشه،
‫بیا باهاشون برنج درست کنیم.
‫وقتی خوردیم،
‫می‌تونیم روی ایوان چوبی دراز بکشیم
‫و درباره هر چیزی صحبت کنیم.
‫و بعدش...
‫[دو سال بعد، فصل بهار]
‫بانو شمن والامقام.
‫پسر من کجاست؟
‫یعنی این دفعه کجا رفته.
‫خیلی وقته رفته.
‫نگران نباشید.
‫تو راهه
‫احتمالا.
‫می‌خوام بدونم...
‫می‌خوام بدونم کِی میاد.
‫بزودی میان.
‫زود میرسن.
‫اینجا رو نگاه کنید. اینطوری درست کنید. ‫آروم، باشه؟
‫اومدم!
‫- من رو انتخاب کن! ‫- لطفا من رو انتخاب کن!
‫بسپر به من!
‫خوش اومدی.
‫هر وقت زخمت درد گرفت، به این نگاه کن.
‫یادت باشه که من همیشه
‫نزدیکت هستم.
‫جیا.
‫خداحافظ.
www.FardisFilm.com