‫هر کسی از لحظۀ تولدش یه نسبتی با یکی داره.
‫می‌تونه پسر یه نفر باشه،
‫یا داداش کوچولوی یه نفر.
‫پسرخاله یا دوست یه نفر.
‫حتی صرفاً همسایۀ یه نفر باشه.
‫ولی من هیچ‌وقت برای هیچ‌کس، چیزی نبودم.
‫همیشه تنها بودم.
‫انگار بلای آسمونی بودم.
‫تو...
‫کی هستی؟
‫پس می‌خوای باهاش بری؟
‫بله.
‫برای این تصمیمت دلیلی هم داری؟
‫قبلاً هم بهت گفتم که...
‫از ارث و میراثم صرف نظر می‌کنم.
‫آدم نمی‌تونه با میل خودش ‫از حق ذاتی‌اش صرف نظر کنه.
‫چون هم‌خون منی
‫یه حق قانونی توی تجارت‌خونه داری.
‫همین، به خودیِ خود،
‫برای من علت، حق و ضرورتی‌ـه...
‫که به‌عنوان بازرگان ارشد، اینجا نگه‌ت دارم.
‫اگه بمونم...
‫می‌تونی قول بدی بلایی سرم نمیاد؟
‫دلم می‌خواد زندگی کنم.
‫تنها خواسته‌ام اینه که برای یکبار هم که شده ‫یه زندگی عادی داشته باشم.
‫لطفاً بذار من برم.
‫دیگه حتی یه روز هم...
‫نمی‌تونم اینجا بگذرونم.
‫خودش پیشنهاد داد با اون میخِ مزاحم بره؟
‫اون‌وقت بازرگان ارشد هم قبول کرد؟
‫بله.
‫دخترک ناقلا.
‫قشنگ معلومه داره یه راهی برای نجات خودش پیدا می‌کنه.
‫بازرگان ارشد باید تا الآن فهمیده باشه.
‫دیگه وقتش رسیده بود...
‫که بفهمه.
‫هر چقدر هم که زور بزنه
‫همیشه...
‫تو مُشت منه.
‫مگه نگفته بودم باید بی‌سروصدا بری؟
‫اون بهای جونت بود ‫که روش توافق کردیم.
‫بگو ببینم.
‫چرا جیا اصرار داره باهات بیاد؟
‫«ته‌مانده‌خوار».
‫این اسم برات آشناست، مگه نه؟
‫من دیگه چیزی برای ازدست‌دادن ندارم.
‫فقط اون رو لازم دارم.
‫بعید می‌دونم تو هم بتونی همینو بگی، ‫چون لابد دلایل قانع‌کننده‌ای داشتی...
‫که این همه سال، اسم و فامیل خودتو ول کردی.
‫دلیلش هر چی که بوده و هر نقشه‌ای که داشتی،
‫فضولی نمی‌کنم.
‫فقط بذار جیا بره.
‫جیا هم...
‫جیا هم این قضیه رو می‌دونه؟
‫حتی ارباب یانگ داره استعفا می‌ده؟
‫نمی‌تونه به بانو، رو بیاره
‫ولی از طرفی نمی‌دونه که اگه هیچ کاری نکنه، ‫گرفتار چی می‌شه.
‫می‌خواد خودش رو نجات بده.
‫بازرگان ارشد حتماً توی بد مخمصه‌ای گیر افتاده.
‫تجارت‌خانۀ صوری‌ای که قایم کرده بود، لو رفته
‫و استاد اعظمی که می‌خواست بذاره جای خودش رو ‫دارن بیرون می‌کنن.
‫تمام متحدین نزدیکش ‫دارن خودشون رو از قضیه فاصله می‌دن.
‫حالا دخترش، آخرین مدعی جانشینی‌اش،
‫داره می‌ره، جوری که انگار داره تبعید می‌شه.
‫بازرگان ارشد، سیم، الآن چیزی جز طبل توخالی نیست.
‫این اولین جلسۀ صبحگاهی‌ات ‫در قالب استاد اعظمه، مگه نه؟
‫روحت هم خبر نداره من چقدر مشتاقانه، ‫منتظر این روز بودم.
‫چی شده؟
‫همه دارن کجا می‌رن؟
‫باید هر چه سریع‌تر...
‫بیاید توی تالار عتیقه‌ها، بانو.
‫خیلی بهم افتخار دادین ‫که شخصاً به اینجا سر زدین.
‫هر چی بیشتر به اون نگاه می‌کنم ‫خالص‌تر به‌نظر میاد.
‫جوری که انگار...
‫دارم به آبشاری نگاه می‌کنم ‫که توی یه زمستون برفی، یخ زده.
‫تمیز و پاکیزه.
‫قوی و تیز،
‫و در عین حال، باوقار.
‫تیزهوشی‌اش و هاله‌ای که اطرافشه، ‫توی انسان‌های عادی دیده نمی‌شه.
‫حتی خارق‌العاده‌ترین اشیاء...
‫درصورتی‌که در اختیارت نباشن، به‌درد نمی‌خورن.
‫چون‌که وقتی یه شیء رو نمی‌تونی ‫هر موقع که خواستی استفاده کنی
‫بیشتر مانع انجام کارهات می‌شه.
‫درسته.
‫شمشیری که در دست دیگران می‌بینی،
‫هر چی تیزتر باشه، تهدیدآمیزتر می‌شه.
‫فارغ از این مسائل...
‫شنیدم پسر ارباب سونگ ‫که به‌تازگی از گور برگشته...
‫آخرین نفسش رو کشیده.
‫بله.
‫اگه سرنوشت اون بچه، این بوده که بمیره...
‫کاش اصلاً دیگه برنمی‌گشت.
‫ولی، اعلی‌حضرت...
‫وقتی قبرش رو کندن ‫که دوباره خاکش کنن...
‫همون جسدی که پارسال خاک کرده بودن رو پیدا کردن.
‫بنا به درخواست‌های مکرّر ارباب سونگ،
‫یه فرمان از دربار صادر شد...
‫تا ادارۀ بازرسی سلطنتی، تحقیقات کاملی انجام بده.
‫در همین حین، انجمن عدالت کیفری ‫داره دنبال بچه‌های گمشده می‌گرده
‫تعداد گشت‌ها رو بیشتر کرده، ‫و ساعت خاموشیِ سخت‌گیرانه‌تری برای بچه‌ها اعمال کرده.
‫اتفاقاً قصد دارن ردّ آدم برفی رو بزنن.
‫از این طریق که برن از...
‫شاهدین عینی، بازجویی کنن.
‫تو فکر می‌کنی اینکه دنبال یه خیال محض برن...
‫می‌تونن کسی رو دستگیر کنن؟
‫گیرم که دستگیرش کردن. بعدش چی؟
‫چرا انرژی‌شون رو سرِ همچین چیزهای بیهوده‌ای هدر می‌دن؟
‫این چاره‌ای برام نمی‌ذاره جز اینکه...
‫نقاشی‌ای بکِشم که ذات «یین و یانگ» رو نشون بده. ‫(نمادی از تضادها، مثلاً خیر و شر)
‫وضعیت آشفتۀ اخیر کشور...
‫نتیجۀ عدم تعادل بین یین و یانگ‌ـه. ‫(تضادها)
‫سال‌ها پیش،
‫نقاشی یین و یانگِ من گم شد، مگه نه؟
‫از اون‌موقع تا حالا ‫چیزی نکشیدم که اون‌قدر مفهومی و عمیق باشه.
‫از‌دست‌دادنش قلبم رو به درد آورد.
‫بنابراین تو هم نباید...
‫ تمام فکر و ذکرت رو درگیر تجارت‌خانه ‫و چنین مسائل مادی‌ای بکنی.
‫به‌جاش تمرکزت رو بذار روی مسائل مهمتر.
‫این توصیه رو با تمام وجود، عملی می‌کنم.
‫بجز سوختگی و کبودی‌هایی که ‫روی بدنِ پسر سونگ پیدا شده
‫می‌گن جراحت‌ها و ورم‌هایی دیده شده ‫که با سمّ اتفاق افتاده.
‫بعد از بررسی و تحلیل سموم،
‫آثاری از لیمو ترش، زاج سفید، مرگ موش...
‫و مواد مشابهی توی بدن پسربچه دیده شده.
‫لیمو ترش، زاج سفید...
‫و مرگ موش.
‫موادی که اصلاً استفادۀ متداولی ازشون نمی‌شه.
‫لابد در مقادیر بالایی، از یه جایی آورده شدن.
‫- بازم تحقیق کنید. ‫- چشم.
‫باید عجله کنیم.
‫الآن که اوضاع بیخ پیدا کرده، ‫قطعاً کارهاشون رو سریع‌تر پیش می‌برن.
‫کِی برمی‌گردی؟
‫دقیق نمی‌دونم.
‫خیالم راحت شد که داری با برادرت می‌ری.
‫آره والا.
‫خیلی بهتر از اینه که با یه غریبه ازدواج کنه ‫یا مادرش باهاش بدرفتاری کنه.
‫هونگرانگ چی؟ ‫چیزی درمورد رفتنت نگفت؟
‫خب...
‫با اینکه یه غریبه داره کنترل تجارت‌خانه و ‫اقامتگاه‌تون رو به دست می‌گیره
‫می‌خوای ول کنی بری؟
‫تو فهمیدی که یارو شیاد ـه.
‫برای همین، چمدونت رو بستی
‫و داری می‌ری دنبال هونگرانگ واقعی.
‫ازش کُفری نشدی؟
‫چرا از قضیه چشم‌پوشی می‌کنی؟
‫از اون عقده‌ای ندارم،
‫فقط خودمو نمی‌بخشم.
‫چون فریب خوردی؟
‫می‌دونی اولش که فهمیدم شیاده...
‫چه حسی پیدا کردم؟
‫راحت شدم.
‫خیالم راحت شد.
‫این همه وقت، داشت منو بقیه رو فریب می‌داد
‫و اسم برادرم رو دزدیده بود.
‫برادرم هنوز ممکنه یه جایی آواره و سرگردون باشه.
‫با این‌حال، وقتی فهمیدم اون برادرم نیست...
‫خیالم راحت شد.
‫و بدترین بخش ماجرا اینه که...
‫نمی‌خوام بلایی سر این یارو بیاد.
‫از نظر ذهنی، تحملش رو ندارم.
‫برای همین دارم می‌رم.
‫نمی‌تونم...
‫خودم رو سرِ این قضیه ببخشم.
‫خوش اومدین، آقا.
‫این کفش، خیلی سبک و راحته.
‫- برشون می‌دارم. ‫- الآن می‌دم خدمت‌تون، آقا.
‫استاد اعظم.
‫باید هویت واقعیِ اون یارو رو فاش کنید.
‫وقتی این کار رو بکنید
‫مرگش اجتناب‌ناپذیر می‌شه.
‫به‌محض اینکه شرّش کم بشه،
‫نگرانی‌هاتون برای بانو جیا از بین می‌ره.
‫نه، نباید همچین اتفاقی بیفته.
‫چطور؟
‫الآن دیگه جیا...
‫بهش علاقه‌مند شده.
‫اگه توی این شرایط، اونو از دست بده...
‫تا آخر عمر، از دلش بیرون نمی‌ره.
‫حرص‌تون نمی‌گیره که سال‌ها تلاش و زحمت...
‫هیچ ثمره‌ای براتون نداشت؟
‫دقیقاً.
‫اون سال‌ها سخت بودن.
‫ولی جیا بود که کمک کرد تحمل‌شون کنم.
‫برای همین، تحمل از‌دست‌دادنش رو...
‫ندارم.
‫در ضمن...
‫نمی‌خوام اون یارو رو به آغوش مرگ بکِشونم.
‫هر چی نباشه...
‫تا حالا چندبار جون منو نجات داده.
‫لطفاً بهمون رحم کنید.
‫یالا!
‫یه‌کم صبر داشته باش، خب؟
‫این‌جوری پوستت از دندون‌هات هم سفیدتر می‌شه.
‫جیا.
‫داداش.
‫گنجشک‌های جاوه‌ای.
‫می‌گن تا آخر عمرشون با زوج‌شون زندگی می‌کنن.
‫اگه یکی‌شون بمیره
‫گنجشک بازمانده هم ‫نمی‌تونه خیلی زنده بمونه.
‫به گمونم...
‫جون‌شون به جون همدیگه بَندـه.
‫امیدوارم به‌خوبی ازشون مراقبت کنی.
‫نه، نمی‌خواد.
‫با همدیگه توی گپسان بزرگ‌شون می‌کنیم.
‫خوبه.
‫همین کار رو بکنیم.
‫یه قولی بهم بده.
‫چی؟
‫که همه‌چی رو فراموش می‌کنی.
‫هر چیزی که...
‫اینجا توی تجارت‌خانۀ خانوادۀ مین اتفاق افتاده.
‫راستش...
‫اینجا همیشه بهم حس میدان جنگ رو می‌داده.
‫هیچ‌وقت نمی‌دونستم ‫که خطر ممکنه کِی و از کجا بیاد.
‫دائماً با ترس و دلشورۀ اینکه ‫چه آسیبی ممکنه ببینم، زندگی کردم.
‫هر چی توی تجارت‌خونه بود ‫شبیه شمشیر و نیزه‌هایی می‌موندن
‫که هر لحظه احتمال داره بهم صدمه بزنن.
‫بجز یه چیز.
‫تو!
‫منم...
‫منم همین حس رو دارم.
‫خیلی‌خب.
‫حالا بیا دوتایی...
‫همه‌چی رو فراموش کنیم.
‫به دور از هر دلیلی برای ترسیدن یا نگرانی،
‫تو از من حمایت می‌کنی،
‫منم...
‫از تو حمایت می‌کنم.
‫باشه.
‫همه‌چی رو فراموش می‌کنم.
‫باید فراموش کنم.
‫دارید چه غلطی می‌کنید، کثافت‌ها؟
‫بی‌ملاحظگی ما رو ببخشید.
‫من صرفاً...
‫اومدم شما رو تا اربابم بدرقه کنم ‫چون باهاتون کار فوری دارن.
‫شیاد؟
‫اون یه شیاده.
‫مطلع هستم که...
‫در طول این سال‌ها، هونگرانگ‌های قلابیِ زیادی...
‫فرستادی پیش من.
‫خودِ همین، دلیلی برای اینه که بهم اعتماد کنی.
‫از اونجایی که کل اون شیادها رو خودم درست کردم،
‫هیچ‌کس به‌خوبیِ من نمی‌تونه شناسایی‌شون کنه.
‫اما اینو صرفاً بر مبنای حس ششم یا برداشت ذهنی‌ام نمی‌گم.
‫این مرتیکۀ یاغی، خودمختار عمل نمی‌کنه.
‫یه نفر فرستاده‌ش تا به تجارت‌خانه نفوذ کنه.
‫گروه گیومگیدان‌های بی‌رحم رو پشت خودش داره، ‫یه گروه شمشیرزنِ قاتلِ تعلیم‌دیده!
‫اگه این موضوع حقیقت داره، ‫هدف‌شون چیه؟
‫تو.
‫قصد دارن تو رو سرنگون کنن ‫و تجارت‌خانه رو در اختیار بگیرن.
‫تا حالا اسم آدم برفی رو شنیدی؟
‫حتی اگه اسمش رو نشنیدی، ‫مطمئنم بحث داغ شهر، ماجرای پسر ارباب سونگ رو شنیدی.
‫این عوضی‌ها دارن برای یه چیزی دسیسه می‌کنن ‫که مربوط به اون حادثه می‌شه.
‫قصد دارن تو رو ‫به ماجراهای اون پسره و این یارو آدم برفی ربط بدن.
‫دنبال اینن که آبروت رو لکه‌دار کنن
‫و عنوان بازرگان ارشد رو برای همیشه ازت بگیرن.
‫مدرکی هم برای این اتهام‌هات داری؟
‫مدرک دارم.
‫یه تله برات پهن کردن...
‫که به‌زودی، ناچاراً می‌افتی توش.
‫چرا این دست و اون دست می‌کنی؟
‫دارم راه نجاتت رو بهت می‌گم.
‫به این فکر کن که اخیراً...
‫جایگاهت توی تجارت‌خانه چطور بوده.
‫شنیدم به یه مو بنده.
‫در این‌صورت، آگاهی از اینکه هونگرانگ ‫یه آدم شیاده...
‫فرصت خوبی برات می‌شه، مگه نه؟
‫من ۵۰۰۰ نیانگ می‌گیرم، اون شیاده رو هم می‌خوام.
‫این مدرکی که داری چیه؟
‫فردا شب ساعت ۱۰...
‫پول رو برام بیار.
‫مدرک رو بهت ارائه می‌کنم.
‫بگو.
‫نقاش کیه؟
‫کیه؟
‫نمی‌دونم والا.
‫من هیچی نمی‌دونم، باشه؟
‫- واقعاً نمی‌دونم! ‫- پس بهت یادآوری می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، نه!
‫اون پودر زاج سفید بود.
‫اونم مرگ موش بود.
‫صبر داشته باش.
‫این‌جوری پوستت از دندون‌هات هم سفیدتر می‌شه.
‫حالا یادت اومد؟
‫سؤال اینجاست که پسر خانوادۀ سونگ ‫کجا انقدر رنج کشیده؟
‫آخه وقتی سر و کله‌ش پیدا شد ‫کل بدنش سوخته بود.
‫یا یه جایی یه آتیش بزرگ راه افتاده
‫یا اینکه بچه رو یه جا گیر انداختن ‫و عمداً اونجا رو آتیش زدن.
‫با توجه به اینکه حتی با اون وضعیت وحشتناک، ‫تونسته برگرده خونه
‫پس یعنی از همین حوالی اومده.
‫ولی ببین،
‫بعد از بررسیِ لباس‌هایی که وقتی برگشته تنش بوده
‫یه تیکه سفالِ شکسته، لای پارچۀ لباسش پیدا شده.
‫حتماً متوجه منظورم شدی.
‫حالا...
‫بیا خودت ببین.
‫هنوز برای تعجب‌کردن زوده. ‫پیشنهاد می‌کنم یه نگاه به داخل بندازی.
‫می‌دونی این کورۀ سفال‌پزی مال کیه؟
‫مال خودته.
‫مسلماً اطلاعی از این ماجرا نداشتی.
‫بازرگان اعظم وقت نداره که بخواد ‫به یه کورۀ سفال‌پزیِ متروکه برسه،
‫اون عوضی‌ها هم اینو می‌دونستن.
‫- اینجا رو تر و تمیز کنید. ‫- چشم.
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫اگه پسر سونگ فرار کرده، ‫باید هر ردّی ازش مونده بود رو پاک می‌کردی.
‫چرا کورۀ سفال‌پزی رو ول کردی ‫که هر کس و ناکسی بره ببینه؟
‫اگه بچه‌ها رو جابه‌جا کرده بودی ‫باید به من گزارش می‌دادی که...
‫«گزارش»؟
‫فکر کردی کی هستی که از من می‌خوای بهت گزارش بدم؟
‫- چی گفتی؟ ‫- حتی نمی‌شه بهت گفت سلطان ثروت.
‫بیشتر بَردۀ ثروت هستی.
‫تنها چیزی که دستت مونده
‫صرفاً ساختمونِ تجارت‌خونۀ «مین» هست.
‫اون‌وقت الآن حتی داری اونم از دست می‌دی.
‫به خودت جرئت دادی با اون لحن، باهام صحبت کنی؟
‫بیا. حداقل اینو بگیر...
‫تا بلکه یه‌مقدار از فقر و تنگدستی بیرون بیای.
‫اصلاً توی مُخیله‌ات می‌گُنجه ‫که این اثر هنری، چقدر می‌ارزه؟
‫به عبارتی...
‫من دیگه خیلی ارزشمندتر از اونی شدم ‫که بخوام به حرف امثال تو گوش کنم.
‫چقدر زود فراموش کردی.
‫یادت رفته نقش و هدفت چی بوده.
‫باز کنید. منم!
‫یالا باز کنید!
‫بالأخره پیدات کردم.
‫این نقاشِ مورد نظرمون نیست.
‫دلم براش تنگ شده.
‫دلم می‌خواد...
‫دوباره ببینمش.
‫ارباب جوان.
‫داخل‌اید؟
‫از صبح تا حالا کجا بودین ‫که این‌موقع از شب اومدین؟
‫عذر می‌خوام.
‫مو جین و بانو جیا، فردا عازم می‌شن.
‫نمی‌خواید باهاشون خداحافظی کنید؟
‫هونگرانگ.
‫گفتی...
‫گفتی اون کیه؟
‫منتظرت بودم.
‫که خداحافظی کنی؟
‫نه.
‫پس چرا؟
‫من فریبت دادم.
‫من...
‫من هونگرانگ نیستم.
‫من داداش کوچولوی ناتنی‌ات نیستم.
‫پس چی هستی؟
‫کی هستی؟
‫من...
‫کسِ خاصی نیستم.
‫همیشه آرزوم بود یه آدم عادی باشم ‫ولی هیچ‌وقت نبودم.
‫از وقتی به دنیا اومدم، ‫بَرده‌ی حقیر و بی‌ارزشِ یه خانوادۀ نجیب‌زاده بودم.
‫تا یه مدت...
‫حکم باطل‌السحری رو داشتم ‫که سپر تمام بلاهای ارباب جوان می‌شدم
‫که اون راحت باشه.
‫تا اینکه یه روز...
‫فرار کردم.
‫بعد از اینکه متواری شدم...
‫و نمی‌ذاشتم بگیرنم،
‫بالأخره اون رو دیدم.
‫منظورت...؟
‫آدم برفی.
‫منو کشوند یه جایی که...
‫مجبور بودم...
‫عذابی رو تحمل کنم که فراتر از تصورم بود.
‫آخرش...
‫وقتی دلیلش رو فهمیدم،
‫متوجه شدم زندگی‌ام دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه عادی بشه.
‫نمی‌تونستم از گذشته‌ام...
‫بهت چیزی بگم.
‫من زشت...
‫و منزجرکننده‌ام.
‫حتی از دیدِ خودم هم منزجرکننده‌ام.
‫اصلاً...
‫اصلاً دلم نمی‌خواست اینا رو به تو بگم.
‫با این شخصیت منفوری که دارم
‫می‌دونم حق نداشتم بیام.
‫ولی بازم اومدم و منتظرت موندم.
‫به امید اینکه...
‫به امید اینکه تو هم میای.
‫گرچه کل این مدت فریبت دادم
‫و خیلی اذیتت کردم...
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫می‌دونستم باید ببینمت.
‫دوستت دارم.
‫حسی که به تو دارم...
‫عشق‌ـه.
‫هیچ‌چیز دیگه‌ای نمی‌تونه...
‫حسی که بهت دارم رو توجیه کنه.
‫هر کی که هستی...
‫حتی اگه شیادی،
‫حتی اگه همه‌چی بر پایۀ دروغ بوده ‫و فریبم دادی.
‫می‌دونم که هیچ‌کس،
‫حتی خودم هم...
‫نمی‌تونم اشتباهاتی که کردم رو ببخشم،
‫ولی از صمیم قلب...
‫تو رو می‌خوام.
‫برای همین باید از پیشت برم.
‫نه.
‫نمی‌تونی بری.
‫من نمی‌ذارم.
‫اینجاش رو بگیر.
‫بکِش.
‫تموم شد.
‫استراحت کن.
‫این یکی تمومه.
‫یعنی کجا می‌تونه باشه؟
‫- حیاط پشتی رو گشتی؟ ‫- داخل رو بگرد.
‫اسب‌ها رو بردن.
‫اسبی که مال «اینهو» بود هم نیست. ‫اگه بو برده باشن و فرار کرده باشن چی؟
‫خیلی وقت نیست که رفتن.
‫همه‌جا رو دنبال‌شون بگردید. یالا!
‫چشم.
‫جیا!
‫استاد اعظم!
‫هر چی گشتیم...
‫هونگرانگ رو هم پیدا نکردیم.
www.FardisFilm.com