‫بابا رو تنهای تنها گذاشتم.
‫درک می‌کنه.
‫می‌دونه که دلت پیش اونه.
‫پس بیا بریم.
‫اونم اگه زنده بود، همینو می‌خواست.
‫اینکه اصرار داری ساکت بمونی
‫نشون می‌ده بازرگان اعظم، خوب بهت آموزش داده.
‫راستی،
‫اون بابات...
‫که فروختت...
‫شاید خودشو درگیر شرط‌بندی کرده، ‫این‌طور که معلومه کل اون پول رو هدر داده.
‫توی بستر بیماری‌ـه
‫و منتظر مرگ قریب‌الوقوعشه.
‫البته به‌خاطر اینکه تو رو انداخته گردن ما...
‫حقشه سرنوشت بدتری داشته باشه.
‫اگه نقشت رو ایفا کنی،
‫براش یه مراسم ختم می‌گیرم.
‫تنها سرنوشتی که به من اعطا شده...
‫مرگه؟
‫دوست داری بدم بکُشنت...
‫یا می‌خوای تو بدی منو بکُشن؟
‫اعلی‌حضرت.
‫التماس می‌کنم از این حرف‌ها نزنید.
‫من فقط...
‫تو می‌خوای مالکیت تجارت‌خانۀ صوریِ استاد اعظم رو...
‫به من منتقل کنی؟
‫گوگردی رو که استاد اعظم قاچاق کرده...
‫بدت نمیاد مدعی بشی ‫که به دستور کاخ بوده، یعنی...
‫جفت‌مون رو به کُشتن می‌دی.
‫اعلی‌حضرت، من همچین قصدی...
‫اصلاً کسی که گوگرد رو ممنوع کرده...
‫خود شخصِ عالیجناب بوده.
‫بنابراین، خواسته‌ای که ازم داری...
‫اینه که مرتکب خیانت بشم.
‫اعلی‌حضرت.
‫لطفاً بهم رحم کنید.
‫خطر قریب‌الوقوع استاد اعظم منو کور کرد
‫و چنین خطای بزرگی ازم سر زد.
‫یکی از داشته‌هات رو رها کن.
‫چیزی که توی اون دست نگه داشته بودی رو رها کن.
‫بعدش...
‫این دست رو با جفت دست‌هات، محکم بگیر.
‫راهی هست که بتونی اینو تحمل کنی؟
‫بذارید برم داخل.
‫فقط یه لحظه.
‫بذارید ببینمش.
‫- خانم، اگه بانو بفهمه چی؟ ‫- برامون بد می‌شه.
‫داداش! داداش!
‫- بذارید رد بشم! ‫- خانم، خواهش می‌کنم!
‫داداش، صدام رو می‌شنوی؟
‫خانم!
‫- حالت خوبه؟ ‫- خواهش می‌کنم!
‫لطفاً یه چیزی بگو، داداش.
‫- خانم، خواهش می‌کنم. ‫- نباید این‌جوری کنید.
‫برای ما شرّ می‌شه.
‫کار تو بوده.
‫می‌دونم همه‌چیز زیر سر تو بوده، نه اون.
‫خب که چی؟
‫منظورت چیه؟ ‫چرا هیچ کاری نمی‌کنی؟
‫اون فقط داشته از دستورات تو پیروی می‌کرده.
‫تصمیم خودش بوده.
‫من قبلش بهش هشدار دادم و گفتم احتیاط کنه.
‫مو جین بود که تصمیم گرفت ریسک کنه.
‫پس لازمه پاسخگوی جُرمی که مرتکب شده، باشه.
‫تا حالا یکبار شده که...
‫مثل یه پدر، پشت ماها وایستی؟
‫تا حالا شده ما رو به دیدِ بچه‌هات ببینی؟
‫من یه بازرگان‌ام.
‫بازرگان خوب، بازرگانیه که ‫بتونه ارزشِ چیزها رو برآورد کنه،
‫حالا چه شیء باشه، چه آدم، ‫حتی اگه خانوادۀ خودش باشه.
‫می‌دونستم.
‫ولی هیچ‌جوره نمی‌تونی ارزش منو برآورد کنی.
‫هر کاری در توانم باشه می‌کنم...
‫تا تحت سلطۀ تو در نیام.
‫باید یه راهی برای تبرئه‌کردنِ برادرم پیدا کنیم.
‫برای این کار، باید ثابت کنیم ‫که هیچ‌کدوم از اینا کار اون نبوده.
‫ولی چطور؟
‫شنیدم که تجارت‌خانۀ صوری ‫به اسم استاد اعظم‌ـه.
‫من دفتر کل‌ها رو می‌گردم.
‫اگه تجارت‌خانۀ صوری ‫این همه وقته داره فعالیت می‌کنه
‫باید یه ردّی از معاملات و حساب‌وکتاب‌هاش باشه.
‫همۀ اسنادی که مربوط به تجارت‌خانۀ صوری می‌شن رو ‫برداشتی دیگه؟
‫بله.
‫الآن وقتش نیست که ‫حرکتی علیهِ بازرگان ارشد بزنیم.
‫اون تصمیم سختی گرفته ‫و می‌خواد «میخ» رو بی‌خیال بشه.
‫پس علی‌رغم نفرتی که دارم، دست نگه می‌دارم.
‫اصلاحیه‌ها رو عالی انجام دادی.
‫خبری از مون گیوها نشد؟
‫بانو...
‫اون آب شده رفته توی زمین.
‫توی مسافرخانه که دیده نشده،
‫با بازرگان ارشد یا وزارت مالیات هم ارتباط برقرار نکرده.
‫این گند رو به بار آورده ‫اون‌وقت قایم شده؟
‫همه‌جا رو بگردید تا پیداش کنید.
‫به‌زودی دوباره با بازرگان ارشد توطئه می‌کنه، ‫تا منو بزنه زمین.
‫چشم.
‫ولی...
‫استاد اعظم چی؟
‫می‌خواید همین‌طوری ولش کنید؟
‫آره.
‫خودش تصمیم می‌گیره؛
‫یا سمّ رو می‌خوره
‫یا از گرسنگی می‌میره.
‫مادر.
‫پسرم!
‫چی شده این وقت شب اومدی اینجا؟
‫دنبال شما می‌گشتم تا یه چیزی ازت بپرسم.
‫کلاً نخوابیدی؟
‫چیزی هم نخوردی؟
‫بهت گفتم با خودت این‌طوری نکن.
‫اینا مهم نیست.
‫پس چی مهمه؟
‫چی برات خیلی مهمه؟
‫داری خودت رو به نفهمی می‌زنی؟ ‫خدا می‌دونه چه بلایی سر «مو جین»...
‫هر اتفاقی که بیفته، سرنوشت اون مَرد...
‫سرنوشت برادرمه.
‫یه عده آدم بی‌گناه مُردن.
‫می‌دونی که تقصیر اون نیست.
‫بدون مدرک، دفاع‌کردن ازش بی‌فایده‌ست.
‫دقیقاً. ‫برای همین من مدرک پیدا می‌کنم.
‫اون‌وقت چطور؟ و چرا؟
‫چون جز من...
‫هیچ‌کس رو نداره.
‫تنها کسی که داره منم،
‫ولی غفلت کردم.
‫نتونستم ببینم توی منجلاب مشکلات غرق شده ‫چون تمام فکر و ذکرم درگیرِ...
‫تمام فکر و ذکرم درگیر تو بود.
‫خب؟
‫پشیمونی؟
‫تأسف می‌خورم.
‫اون‌قدر تأسف می‌خورم که دارم دیوونه می‌شم.
‫هیچ‌وقت مجبور نشدم دستم رو به سمتش دراز کنم.
‫همیشه خودش دستم رو می‌گرفت.
‫همیشه...
‫منو در اولویت قرار می‌داد.
‫دخالت‌هات چیزی رو حل نمی‌کنه. ‫نمی‌تونی چیزی رو عوض کنی.
‫نه.
‫- نوبت منه که پشت اون در بیام. ‫- آبجی.
‫اگه قصد کمک نداری...
‫ولم کن به حال خودم.
‫دفعۀ قبلی، یه نفر سوءاستفاده کرده ‫و به‌جای بانو، تدارکات کاخ رو تأمین کرده.
‫یه مترجم به اسم گیوها، از خاندان «مون».
‫مون گیوها.
‫نمی‌دونی الآن کجاست؟
‫نه.
‫فضولی نباشه ولی چرا دنبالش می‌گردید؟
‫به‌زودی دوباره با بازرگان ارشد توطئه می‌کنه،
‫تا منو بزنه زمین.
‫استاد اعظم چی؟
‫خودش تصمیم می‌گیره؛ ‫یا سمّ رو می‌خوره...
‫یا از گرسنگی می‌میره.
‫باید سریع‌تر دست به کار شیم.
‫هیچ راهی برای درآوردنِ داداشم نیست؟
‫از استاد اعظم چشم برنمی‌داره
‫و تک‌تک حرکاتش رو زیر نظر داره.
‫کاش یه راهی بود ‫که حواس همه رو پرت کنیم.
‫«ما راهی برای حل این مسئله پیدا کرده‌ایم.»
‫«در ساعت یازده...
‫به حیاط شماره دو ‫در ناحیۀ «یا»، منطقۀ بانسونگ بیا.»
‫«خانۀ سقف‌سفالی سوم.»
‫همون‌طور که ازت انتظار داشتن،
‫نامه رو به دست بازرگان اعظم برسون.
‫فقط...
‫نباید یک کلمه درمورد این صحبت کنی ‫که من این نامه رو خوندم.
‫اگه نتونی جلوی زبونت رو بگیری
‫می‌دم دست و پاهای اعضای خانواده‌ات رو...
‫یکی یکی قطع کنن.
‫چشم!
‫خدمتکارها رو قبل از ساعت یازده جمع کن. ‫شخصاً می‌رم اونجا.
‫بخورید.
‫حتماً گرسنه‌تونه.
‫زود باشید!
‫چشم!
‫ها؟ چی شده؟
‫شماها کجا می‌رید؟
‫باز چی شده؟
‫من می‌رم یه سر و گوشی آب بدم. ‫همین‌جا بمونید و کشیک بدید.
‫باشه.
‫- تعارف نکنید، بازم بخورید. ‫- باشه.
‫نباید شب تا صبح، با شکم خالی نگهبانی بدید.
‫- دَر رو بشکنید! ‫- چشم.
‫ای خدا، شکمم درد می‌کنه.
‫چرا انقدر طولش دادن؟
‫داداش.
‫بیاید برگردیم. فوراً!
‫چشم.
‫یه نفر یه نامه...
‫با نام تو، به بازرگان «سیم» فرستاده؟
‫و بانو مین...
‫قبل از اینکه به اون برسه، نامه رو گرفته؟
‫ظاهراً بانو مین، تا اونجا اومده بود
‫تا مُچ ما رو وسط توطئه‌چینی بگیره.
‫سیم جیا.
‫لابد کار اونه.
‫پس اون دختره...
‫الآن حتی از ماجرای برادر منم خبر داره؟
‫دختر و پدر، جفت‌شون مثل همن.
‫من ترتیب این مسئله رو می‌دم.
‫باید هم بدی.
‫وگرنه مجبور می‌شم خودم وارد عمل بشم.
‫اگه کار به اونجا کشیده شد ‫و هنوز می‌خواستی اون دختره رو نجات بدی
‫باید منو با دست‌های خودت بکُشی.
‫یه اسب انتهای این جاده هست.
‫یه جا پیدا کن و قایم شو.
‫- یه راهی پیدا می‌کنم که برت گردونم. ‫- جیا.
‫این یه‌بار رو به حرفم گوش کن.
‫برات دردسر می‌شه.
‫نه! باید بری.
‫این تنها راهیه که می‌تونی زنده بمونی، پس برو.
‫عجله کن، داداش. خواهش می‌کنم!
‫برو کنار.
‫شمشیرت رو بیار پایین.
‫بذار بره.
‫التماست می‌کنم.
‫بگیرش.
‫خواهش می‌کنم!
‫بذار بره.
‫که چی؟
‫اگه همین‌جوری ول کنه بره...
‫تکلیف تو چی می‌شه؟
‫مهم نیست.
‫برای من مهمه.
‫ول کن. ولم کن!
‫بهت گفته بودم...
‫حق نداری بهش دست بزنی.
‫برو، داداش.
‫جیا.
‫من برمی‌گردم.
‫چی؟
‫من...
‫بیرون از تجارت‌خانۀ خاندان «مین» ‫هیچ جایگاهی ندارم.
‫تمام هویت من...
‫اونجاست.
‫خارج از تجارت‌خانه
‫هیچی ندارم.
‫نه. باید بری.
‫برو.
‫خواهش می‌کنم برو.
‫درها رو باز کنید.
‫چشم.
‫استاد اعظم سیم مو جین که سابقاً تبعید شده بود
‫حالا تا مدت نامعلومی، ‫ برای نظارت روی کارگرهای معادن «گپسان»...
‫به اونجا فرستاده می‌شه.
‫معادن گپسان؟
‫می‌دونی اونجا چه‌جور جاییه؟
‫فارغ از سفر سختی که در پیش داره
‫زمین اونجا اصلاً حاصلخیز نیست ‫و هیچ غذایی پیدا نمی‌شه.
‫زمستون‌های مرگبار و زمین‌لرزه‌های تابستونی ‫جونِ خیلی‌ها رو گرفته.
‫حتی معدنچی‌ها شیفتی کار می‌کنن.
‫اینکه تا مدت نامعلومی بفرستی‌اش اونجا ‫فرقی با حکم اعدام نداره!
‫لازم بود انقدر زیاده‌روی کنی؟
‫اون لیاقت لطف و بخشندگی منو داره؟
‫جایگاه برحق منو گرفت، ‫از چیزهایی که باید مال من می‌شد لذت برد،
‫بهم فشار آورد و نسبت بهم بی‌اعتماد بود،
‫روم شمشیر کشید و مجبورم کرد برم.
‫با این طرز رفتارش...
‫چرا باید بهش رحم کنم؟
‫از اولش قصد داشتی از شرّش خلاص شی؟
‫اگه بگم آره،
‫ازم ناامید می‌شی؟
‫اون جای منو اِشغال کرده بود
‫ولی دیگه برگشتم.
‫هدفی برای حضور در اینجا نداشت ‫برای همین ردش کردم بره.
‫مگه اون کی‌ات می‌شه که این‌جوری چپ‌چپ بهم نگاه می‌کنی؟
‫اون...
‫تنها مَرد زندگی‌ـته؟
‫چی؟
‫اون رو...
‫خیلی مَرد می‌دونی؟
‫اون خودِ منه.
‫خودم رو توی اون می‌بینم.
‫زندگی‌اش مثل زندگی من بوده ‫و زخم‌هامون یکی‌ـه.
‫وقتی بهش نگاه می‌کنم، خودمو می‌بینم.
‫وقتی تو رو از دست دادم ‫زندگی‌ام این‌طور شد.
‫اون سنگ صبور من بود، ‫دردهام رو می‌فهمید،
‫تنها دلگرمی من در طول این دوران بود.
‫قوّت من برای بقا بود.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی درک کنی.
‫پس من کی‌ات می‌شم؟
‫اگه اون انقدر برات مهمه، ‫من چی‌کاره‌ام؟
‫صرفاً برادری‌ام که گُمش کرده بودی...
‫و لازم بود پیداش کنی؟
‫همین که پیدا شدم...
‫کافیه؟
‫اگه علاقه‌مون فراتر از اون بود، ‫انقدر منزجرکننده می‌شد که می‌گفتی کاش خواب بوده؟
‫خانم!
‫نباید انقدر باهاش سرد رفتار کنید.
‫اگه ارباب جوان نبود...
‫ممکن بود اتفاق بدتری بیفته.
‫تا وقتی اون هست، من آرامش ندارم.
‫میخی که کَنده نمی‌شه، باید شکسته بشه.
‫تا قبل از طلوع، از شرّش خلاص شو.
‫چشم.
‫پیشنهاد می‌کنم بذارید زنده بمونه.
‫حداقل از جونش بگذرید.
‫پسرم،
‫نمی‌ذارم توی آغاز راهت، هیچ مشکلی برات پیش بیاد.
‫اتفاقاً...
‫این برای پیشگیری از مشکلاته.
‫اون مرتکب جرمی شده که مستحق مرگه
‫ولی این‌طوری همه می‌فهمن که من...
‫به‌عنوان جانشینش در مقام استاد اعظم...
‫در مجازاتش تخفیف قائل شدم.
‫به نشان تقدیر از زحماتی که در طول این سال‌ها کشیده.
‫فقط در اون صورته که حامیانش باهام بد نمی‌شن
‫و راحت‌تر می‌تونم بکِشونم‌شون سمت خودم.
‫چرا قبل از اینکه بخوام کارم رو شروع کنم ‫الکی دشمن‌تراشی کنم؟
‫جیا.
‫چطور می‌تونی این‌جوری لبخند بزنی؟
‫چقدر بی‌تفاوتی تو!
‫بیا اینجا.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫بهم مسئولیت مالکیت یه شعبه رو دادن.
‫داری می‌ری توی یه شعبه کار کنی؟ ‫نمی‌ری ناظر کارگرها باشی؟
‫بهم قول داده که اگه دو سه ماه سرم تو کارم باشه
‫خبرم می‌کنه که برگردم.
‫مامان هیچ‌وقت همچین کاری...
‫بهم قول داده.
‫لابد بابا از طرف من باهاش صحبت کرده.
‫کار هونگرانگ بوده.
‫باید کار هونگرانگ بوده باشه.
‫راست می‌گی.
‫احتمالاً کار اون بوده.
‫لطفاً نجاتم بده.
‫درموندگی‌ات بیشتر منو مصمم می‌کنه که نذارم اینجا بمونی.
‫اگه من بمیرم...
‫جیا رو برای همیشه از دست می‌دی.
‫می‌دونم که اون هر چی بیشتر ‫به‌خاطر من خودش رو قاتیِ ماجرا کنه...
‫بیشتر در معرض خطر قرار می‌گیره.
‫برای همین...
‫می‌ذارم زنده بمونی
‫ولی یه شرطی داره.
‫باید ولش کنی به حال خودش
‫و دیگه کلاً کاری به کارش نداشته باشی.
‫فقط این‌جوری می‌تونه به زندگی‌اش ادامه بده.
‫ولی بازم خیالم راحت شد.
‫کِی می‌ری؟
‫یه‌سری ریزه‌کاری هست که باید بکنم ‫تا هونگرانگ بتونه به‌جام مشغول بشه
‫پس به گمونم دو هفتۀ دیگه.
‫توی این مدت خیلی کار دارم
‫پس اگه کم دیدی‌ام، ناراحت نشو.
‫برات نامه می‌فرستم ‫و به‌محض اینکه مستقر بشم...
‫حتی می‌تونی بیای و یه مدت اونجا بمونی.
‫میام.
‫خوبه.
‫بالأخره لبخند زدی.
‫- همه‌چی باید بدون کوچیک‌ترین مشکلی پیش بره. ‫- بله.
‫شاید من...
‫احساساتت رو جریحه‌دار کردم.
‫پس کِی...
‫حقیقت رو می‌فهمی؟
‫اون چیه؟ روحه؟
‫مامان...
‫- سونام! ‫- مامان.
‫سونام!
‫نه، بچه‌ام!
‫سونام!
‫چی؟
‫یه بچۀ مُرده، زنده شده؟
‫پسر ارباب سونگ که پارسال توی آتیش‌سوزی مُرد و خاکش کردن
‫زنده شده!
‫به حق چیزهای ندیده و نشنیده!
‫کل بدنش دقیقاً مثل روزی که مُرد، سوخته بود.
‫چطور ممکنه؟ اون پسره رو خاکش کردن.
‫خودش چی گفت؟ لابد ازش پرسیدن چی شده.
‫شنیدم داره می‌میره.
‫حتی نمی‌تونه یه قلپ آب بخوره
‫و مدام هذیون می‌گه و بعدش بیهوش می‌شه.
‫به‌هوش میاد و اون‌قدر داد می‌زنه که دوباره از حال می‌ره.
‫ای بابا. یعنی ممکنه دوباره بمیره؟
‫شاید صرفاً در حال عبور از این دنیاست.
‫دقیقاً.
‫شنیدم یه «پیام‌رسان مرگِ» گُنده‌بک ‫که لباس سفید تنش بوده...
‫دیشب نزدیک خونه‌شون دیده شده.
‫- لباس سفید تنش بوده؟ ‫- آره.
‫لابد توهم زدن.
‫نه بابا، حقیقت داره.
‫- این نوشیدنی تا حالا انقدر خوشمزه نبوده. ‫- دقیقاً.
‫یه نگاه به اطراف‌تون بندازید. ‫هیچ گلی به زیباییِ شما نمی‌رسه.
‫می‌گی هونگرانگِ قلابی و شمشیرزن‌های سیاه‌پوش ‫دوباره راه افتادن؟
‫بله.
‫ظاهراً اتفاقات خونۀ ارباب سونگ ‫توجه‌شون رو جلب کرده.
‫آدم برفی.
‫هیولایی که توی خونۀ ارباب سونگ دیده شده ‫توجه‌شون رو جلب کرده.
‫اون سیم جیای عوضی هم داشت دنبال آدم برفی می‌گشت.
‫باید دقیق و با تمام جزئیات ‫بفهمم اون کثافت‌ها چی توی سرشونه.
‫برو حیوون!
‫استاد اعظم!
‫این نقاشیِ چهرۀ هونگرانگ نیست؟
‫نه، این نقاشیِ یه خدمتکارـه
‫که ده سال پیش از دست اربابش فرار کرده.
‫این نقاشی رو نزدیک «پاجو» هم به دیوار زده بودن
‫که از قضا اونجا یه عده ادعا کردن ‫که فرشتۀ مرگ رو دیدن.
‫اگه پسرک خدمتکار و فرشتۀ مرگ ‫جفت‌شون یه نفر هستن...
‫پس یعنی هونگرانگ نمی‌تونه فرشتۀ مرگ باشه.
‫این بچه رو یادتونه؟
‫قشنگ یادمه.
‫اسمش چی بود؟
‫فضولات سگ؟
‫فضولات گاو؟ فضولات اسب؟
‫ولش کن مهم نیست.
‫این پسره از وقتی به دنیا اومد ‫نقش باطل‌السحر من رو داشت.
‫باطل‌السحر؟
‫با احترام به خدایان آسمان‌ها و زمین ‫و امپراتور یودی بزرگ...
‫با احترام به گاو بالدار و اسب سفید جنگ‌سالار...
‫با احترام به نُه خدای کوه‌نشین و سه روح زمین...
‫دور شو! دور شو!
‫اهریمن بیمار، دور شو!
‫دور شو!
‫دور شو، اهریمن بیمار.
‫دور شو! دور شو!
‫شاید همین باعث شده باشه ‫که جن و اهریمن تسخیرش کرده باشن.
‫صدای چی بود؟
‫کار به جایی رسید که به هر چی دست می‌زد...
‫درب و داغون می‌شد.
‫ما لطف کردیم گذاشتیم زنده بمونه، ‫چون واقعاً بچۀ رقت‌انگیزی بود.
‫ولی اون جونور کوچولو، نمک‌نشناس بود.
‫بعد از فوت بابام، ‫مسئولیت اجرای آئین‌های عزاداری رو بهش سپردیم
‫ولی هنوز یک سال نشده بود که فرار کرد.
‫امان از دستِ اون عوضیِ نمک‌نشناسِ نحس!
‫روح سفیدپوش...
‫روح...
‫منو گذاشت توی آب،
‫بعدش انداخت توی آتیش.
‫نفسم داغ شده.
‫خیلی درد داره.
‫دیگه در امانی، پسرم.
‫مامان؟
‫بله، من اینجام.
‫- مامان. ‫- دیگه جات امنه.
‫اون قبر...
‫من توی یه قبر بودم.
‫خیلی‌خب. دیگه در امانی، بچۀ عزیزم.
‫قطره قطره...
‫بارون می‌باره.
‫- مدام بارون می‌باره. ‫- عزیزم.
‫- روح سفیدپوش... ‫- چیزی نیست.
‫مامانت اینجاست.
‫- روح سفیدپوش... ‫- چیزی نیست.
‫عزیزم.
‫- خدایا، سونام! ‫- نه!
‫- لطفاً بذارید زنده بمونم! ‫- عزیزم!
‫سونام، چیزی نیست.
‫لطفاً بس کنید.
‫قطره قطره...
‫بارون می‌باره.
‫توی قبری که روش بارون می‌باره.
‫ما هم یه‌بار تجربه‌ش کردیم.
‫کار نقاش‌ـه.
‫دقیقاً همون کاری رو که با ما کرده...
‫با اون بچه هم کرده.
‫ارباب.
‫توی دردسر افتادیم.
‫برام اعصاب نذاشتن!
‫فوراً بچه‌ها رو جابه‌جا کن.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫برو زودتر جابه‌جاشون کن دیگه!
‫اگه اون بچه رو همین‌الآن می‌دیدین
‫می‌شناختیدش؟
‫خدا می‌دونه.
‫خیلی وقته ندیدمش
‫ولی شاید مامانم بتونه تشخیص بده.
‫چیزی هست که نشون بده یه زمان بَرده بوده؟
‫الآن حضور ذهن ندارم
‫ولی...
‫همیشه با یه پسر لال بود.
‫لال؟
‫اون‌وقت...
‫چه اتفاقی برای اون پسره افتاد؟
‫خب...
‫خیلی عجیبه.
‫یهویی سر و کلۀ یه زنه پیدا شد
‫و برای جفت‌شون...
‫کلی پول داد و آزادشون کرد و بردشون.
‫هنوز...
‫اسناد فروش بَرده‌ها رو داری؟
‫آره، همین‌جاست.
‫عالی شد. همه‌چیز مشخص شد.
‫وقتش رسیده که اوضاع رو راست و ریست کنیم.
‫توی دورهمی فردا صبح ‫این مدرک رو ارائه می‌کنم.
‫ارباب جوان «یو» و مادرش ‫قبول کردن شهادت بدن
‫پس بالأخره می‌تونم ثابت کنم
‫که اون یارو شیادـه.
‫اما قبلش...
‫می‌خواید به بانو جیا خبر بدید.
‫وقتی بفهمی اون صرفاً یه شیادـه
‫برمی‌گردی به روال سابق‌ات.
‫شاید دلت بشکنه که فریبش رو خوردی
‫ولی نگران نباش.
‫مثل همیشه...
‫من هوات رو دارم.
‫برو حیوون.
‫جیا!
‫تو...
‫تو دنبال آدم برفی می‌گردی؟
‫بچه که بودیم...
‫بهم گفتی آدم برفی رو توی خواب‌هات می‌بینی.
‫روزی که جوکان مُرد، داشتی تعقیبم می‌کردی
‫و امروز هم تا دیروقت بیرون بودی ‫تا آدم برفی رو پیدا کنی، مگه نه؟
‫آخرین باری که ازت پرسیدم،
‫گفتی هیچی یادت نمیاد.
‫ولی ظاهراً دروغ گفتی.
‫پس بگو ببینم؛
‫واقعاً آدم برفی گرفته بودت؟
‫اون روز چه اتفاقی افتاد؟
‫کلاً چی شد؟
‫الآن می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫بهتره ندونی.
‫- چی؟ ‫- تازه اگه بدونی هم، چه کاری ازت برمیاد؟
‫اگه می‌دونستی، چی‌کار می‌تونستی بکنی؟
‫انقدر نگران بقیه نباش و...
‫و به خودت فکر کن.
‫«بقیه»؟
‫صبر کن.
‫حرصم در میاد.
‫انقدر حرصم در میاد که انگار از درون دارم آتیش می‌گیرم.
‫چرا؟
‫چی انقدر حرصت رو در میاره؟
‫که منو به دید کسی می‌بینی ‫که بهتره در جریان مسائل قرار نگیره.
‫منظور من این بود که...
‫عصبانی‌ام از اینکه نتونستم درکت کنم،
‫و گذاشتم تنهایی زجر بکشی
‫تا حدی که بهم اعتماد نداری و ازم پنهون‌کاری می‌کنی.
‫نه، فقط...
‫نمی‌خواستم بهت بگم.
‫چرا؟
‫(یه بخش‌هایی از وجودم هست...)
‫(...که هیچ‌وقت دلم نمی‌خواد بهت نشون بدم.)
‫چرا بهم نگفتی که تو مو جین رو نجات دادی؟
‫چرا گذاشتی درموردت قضاوت اشتباه کنم ‫و اون‌جوری بهت فشار بیارم؟
‫می‌خواستی اون رو هم ازم پنهون کنی؟
‫- بدم می‌اومد. ‫- از چی؟
‫از اینکه...
‫(ببینم به‌خاطر اون ناراحت می‌شی...)
‫(...و به‌خاطر اون ازم ممنونی.)
‫شب عروسی...
‫منو نجات دادی و برم گردوندی توی اتاقم و...
‫هر وقت...
‫که تو رو نمی‌بینم، دلشوره می‌گیرم.
‫می‌ترسم و دلم برات تنگ می‌شه، ‫برای همین دنبالت می‌گردم.
‫نمی‌تونم بذارم ولم کنی.
‫الآن مدام...
‫دلم می‌خواد کنارت باشم.
‫جیا.
‫یه موضوعی هست
‫که باید بهت بگم.
‫داداش.
‫راستش...
‫فکر کنم دیوونه شدم.
‫چی؟
‫قطعاً دیوونه شدم.
‫هونگرانگ...
‫دارم زیادی به هونگرانگ...
‫وابسته می‌شم.
‫چی‌کار کنم؟
‫حواست نیست.
‫اون...
فامیل توئه
‫درست نیست که بهش وابستگی پیدا کنی.
‫این همه سال که منتظر برگشتنش بودی...
‫لابد ذهنت رو به هم ریخته.
‫جیا...
‫بیا با هم بریم.
‫یه مدت که نبینی‌اش...
‫این سردرگُمی هم از بین می‌ره.
‫بعدش...
‫ذهنت دوباره درست کار می‌کنه.
‫باهام بیا.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫این کار رو نکنید.
‫اگه هویت واقعی‌اش پنهون بمونه، ‫همه‌چی رو از دست می‌دین.
‫تازه راه نجات‌تون رو پیدا کردین. ‫چطور می‌تونید رازش رو چال کنید؟
‫استاد اعظم!
‫ترجیح می‌دم همه‌چیز رو از دست بدم ‫ولی اون رو از دست ندم.
‫اگه اون رو از دست بدم...
‫دیگه نمی‌تونم نفس بکِشم.
‫بدونِ اون، جونی توی بدنم نمی‌بینم.
‫خوشحال شدم که دوباره تونستم ببینمت.
‫ممنون که برگشتی.
‫برات آرزوی بهترین‌ها رو دارم.
‫تصمیم گرفتم برم.
‫چی؟
‫منم با مو جین...
‫از اینجا می‌رم.
‫یعنی...
‫این تصمیم نهایی‌ـته؟
‫این همون چیزیه که می‌خوای؟
‫که کنار من نباشی...
‫و پیش اون بمونی؟
www.FardisFilm.com