‫ظاهرا یه حراج‌گذار سئول‌کی رو برده. ‫همون بچه‌ای که دنبالشیم.
‫به زودی تالار معاملات باز می‌شه. ‫باید خودمون رو برسونیم اونجا.
‫این الان جدیه؟
‫بعد از این‌همه تلاش بی‌ثمر ما،
‫چطور انتظار داره انقدر راحت پیداش کنه؟
‫ما هم خیلی خوب گشتیم.
‫ببند اون دهنت رو.
‫می‌گن تو روستای همین پایین ‫یه بچه گم شده.
‫دوباره؟
‫- آره. ‫- شاید یکی داره بچه‌ها رو می‌خوره.
‫چرا هی تکرار می‌شه؟
‫بچه کی بود؟ ‫کی و چطوری ناپدید شد؟
‫پسره. هفت سالشه.
‫ندیمه‌ش گفت قبل خواب پسره رو دید،
‫ولی صبح روز بعد غیب شده بود ‫و اثری ازش نبود.
‫تک‌فرزند خانواده ثروتمندی بوده.
‫براتون آشنا نیست؟
‫مثل دوازده سال پیش ‫که هونگرانگ ناپدید شد.
‫می‌دونین چیش خیلی عجیبه؟
‫اون ندیمه بعدا اعتراف کرد که اون شب...
‫وقتی داشت به اتاقش برمی‌گشت، ‫یه روح دیده بود.
‫روح دیده بود؟
‫بالاخره باید عذری می‌آورد دیگه. ‫چون نتونست از پسره مراقبت کنه.
‫ولی چرا گفت روح دیده؟ ‫آخه کی باورش می‌شه؟
‫ندیمه چی شد؟
‫به نظر خودت چی شد؟ ‫یا تا حد مرگ کتکش زدن، یا...
‫هنوز زنده است؟
‫خدا می‌دونه.
‫لطفا پیداش کن. ‫باید این ندیمه رو ببینم.
‫بسیارخب. روزتون به خیر آقایون.
‫خوب از اطراف دیدن کنید. ‫از نوشیدنی‌هاتون لذت ببرید.
‫بسیارخب.
‫پسر بعدی رو معرفی می‌کنم.
‫باز هم پسر آوردی؟
‫چرا همه‌اش پسر میاری؟
‫تقلا نکن پدرسوخته.
‫زود باشید بیاریدش.
‫شاید به ظاهر این پسر نیاد، ‫اما خیلی زورش زیاده.
‫مگه همین دو روز پیش ‫منزل ما رو تفتیش نکردین؟
‫به دلایل فوری مزاحم شدم. ‫وقت نبود اطلاع قبلی بدم.
‫فوری؟ مگه چی شده؟
‫متاسفانه به یکی از اعضای ‫خانوار خود شما مشکوکیم.
‫به یکی از ما مشکوکین؟
‫یعنی می‌گین یه آدم وقیح تو خونه خودم ‫نقشه کشیده تا پسرم رو بدزده؟
‫لطفا همه رو توی خونه‌تون جمع کنید.
‫یه نکته دیگه.
‫دختری که روز ناپدید شدن پسرتون، ‫قرار بود مراقبش باشه کجاست؟
‫اون کثافت...
‫تنبیه مفصل شد و الان بستریه.
‫که اینطور.
‫پس یه روز دیگه بهش سر می‌زنیم.
‫گوش کنید.
‫می‌خوام تمام ساکنان منزل ‫تو حیاط جمع بشن.
‫چشم ارباب.
‫خدایا، یعنی چی شده؟
‫نگاه کنین! این بار دختر آوردیم!
‫آروم، آروم.
‫این یه دختر معمولی نیست.
‫خانم متاهل بوده و الان بارداره.
‫خودش و بچه‌اش رو ‫با قیمت یکی می‌فروشم.
‫اینجا! دوازده نیانگ می‌دم!
‫دوازده نیانگ پیشنهاد داریم!
‫- سیزده نیانگ! ‫- سیزده!
‫پس پونزده نیانگ!
‫پونزده نیانگ! پیشنهاد دیگه‌ای نبود؟
‫تموم شد؟ ‫این دختر کمیابه‌ها!
‫ببین چه شکم تپل و گردی داره!
‫شک ندارم بارداره!
‫از کجا معلوم؟ ‫باید ببریم آزمایش بده تا مطمئن شیم!
‫آره، راست می‌گی.
‫گل گفتی!
‫بیا بریم دختر!
‫اگه نمیای حداقل خودت اقرار کن!
‫دختره.
‫تو دختر بودنش که شکی نیست!
‫پونزده نیانگ کم پولی نیست!
‫- بیاین. ‫- برین.
‫- زود باشین. ‫- جریان چیه؟
‫عجله کنید. برید.
‫- چی شده؟ ‫- بیاید بیرون.
‫همین‌جا وایستین. عجله کنین.
‫سرتون رو بالا بگیرین. ‫بالا رو نگاه کنین.
‫تا الان پونزده نیانگ شد. ‫پیشنهاد بالاتر نبود؟
‫هیجده نیانگ!
‫- هیجده! ‫- هیجده نیانگ؟!
‫چه خبره هیجده نیانگ؟ ‫مال خودت. ببر.
‫واسه چنین دختر کمیابی هیجده نیانگ کم نیست؟ ‫پیشنهاد بالاتر نبود؟
‫اگه پیشنهاد دیگه‌ای نیست، ‫روی هیجده می‌بندیم!
‫- بیا ببینم. ‫- برو.
‫نه!
‫خواهر!
‫اون پسره هم باهاش میاد؟
‫حالا که امروز سخاوتمند شدم، ‫با پنج نیانگ بیشتر می‌دمش بهت.
‫وایستا.
‫ای بابا، پس چرا نیست؟
‫به نظرت ممکنه کشته باشنش؟
‫کمک کنین...
‫تو رو خدا، کمک...
‫کمک کنین...
‫اونجاست.
‫کمک کنین...
‫باورم نمی‌شه. ‫چطور دلشون اومد این کار رو بکنن؟
‫دختر، من رو می‌بینی؟
‫می‌تونی بلند شی؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫نمی‌تونیم از اینجا درش بیاریم.
‫ولی نمی‌شه همینطور ولش کنیم.
‫گندش بزنن. ‫چقدر رو مخم می‌ری.
‫به نظر کار هیچ‌کدوم ‫از خدمتکاران شما نبوده.
‫پس تشریفتون رو ببرید.
‫با اجازه.
‫مقامات قراره موی دماغمون بشن.
‫- اون کثافت رو در بیارین و کلکش رو بکَنین. ‫- چشم ارباب.
‫یا خدا، چی شده؟
‫- کجا رفت؟ ‫- چطور ممکنه؟
‫ارباب!
‫زود باش!
‫عجله کن!
‫چه خبره؟ مگه قرار نبود ‫فقط باهاش صحبت کنیم؟
‫این جزو برنامه نبود!
‫می‌شه بس کنی؟ ‫نمی‌شه که بدبخت‌های چوسان رو نجات بدی!
‫تا گردن دفنش کرده بودن.
‫اگه ولش می‌کردیم ‫تا صبح زنده نمی‌موند.
‫نترسید بچه‌ها. ‫جاتون پیش من امنه.
‫دنبال این مرد برید ‫و پشت سرتون هم نگاه نکنید، خب؟
‫ببین چه زوری داره این بچه!
‫حتی اگه تا مرگ ازش کار بکشی، ‫چندین سال برات می‌مونه.
‫مطمئنم خیلی به کارت میاد.
‫تازه بعدا می‌تونی ‫به فرزندی هم قبولش کنی!
‫دوستان، توجه کنید! ‫حالا یه دختر دیگه داریم!
‫آهای. بوی سوختنی نمیاد؟
‫فهمیدم از کجاست. ‫حتما بوی سوختن خودته.
‫- شونزده نیانگ! ‫- وایستین ببینم.
‫- هیجده نیانگ! ‫- اون دوده؟
‫- آتیش! ‫- چی شد؟
‫- آتیش! ‫- آتیش! آتیش گرفته!
‫زود باشین!
‫- آتیش! ‫- آتیش گرفته!
‫کجا می‌رین؟ وایستین!
‫در رو باز کنین!
‫- تو رو خدا کمک کنین! ‫- کمک کنین!
‫تو رو خدا!
‫گندش بزنن.
‫تو کی هستی؟
‫الان بهتری؟
‫نگران نباش. ‫دیگه لازم نیست برگردی اونجا.
‫می‌شه یه سوال ازت بپرسم؟
‫گفتی اون شب یه روح دیدی. ‫همون شب که ارباب جوان ناپدید شد.
‫می‌شه برام توصیف کنی ‫دقیقا اون شب چی دیدی؟
‫این بچه رو کجا فرستادی؟
‫کلی بچه همسن این فرستادم رفته.
‫شنیدم اسم این بچه سئول‌کی بوده.
‫سئول‌کی؟
‫بچه خوش‌تیپ و آقایی بود...
‫دزدیده بودنش.
‫به خدا راست می‌گم. ‫یه هیولای دزدیده بودش!
‫گفتی...
‫هیولا؟
‫روحه...
‫دو، دو و نیم متر قدش بود.
‫یه هیولای قد بلند ‫با هیکل نی قلیون.
‫موهاش بلند بود... ‫قشنگ تا اینجا می‌اومد.
‫موهای سفید داشت. ‫انگار که پیرزن بود.
‫ولی فقط موهاش سفید نبود.
‫به دستش که نگاه کردم، ‫حتی پوستش هم به سفیدی برف بود.
‫چهره‌اش عین آدمیزاد بود،
‫ولی هیچ رنگی نداشت. ‫رنگش مثل کاغذ سفید و بی‌روح بود.
‫حتی چشم‌هاش سفید بودن.
‫یادته گفته بودم خواب عجیبی دیدم؟
‫توش یکی رو دیدم که موهاش سفید بود، ‫صورتش و حتی چشم‌هاش سفید بود.
‫پس اون خواب...
‫حقیقت داشت.
‫این هیولا برام شبیه...
‫آره. شبیه همون آدم برفی‌ای بود ‫که فقط تعریفش رو شنیده بودم.
‫خودش بود!
‫آدم برفی...
‫فهمیدی از کجا اومده بود و کجا می‌رفت؟
‫اصلا.
‫می‌شه بپرسم...
‫واسه چی دنبال...
‫چنین هیولایی می‌گردی؟
‫چون باید بفهمم...
‫کی این بلا رو سرم آورده.
‫قبل از اینکه هونگرانگ ناپدید بشه...
‫حدودا سه ماه پیش اتفاقی افتاد.
‫یه مدت کوتاه هم ناپدید شده بود.
‫خانم!
‫اون بچه که شب تو اتاقش خوابیده بود، ‫فردا صبح بیرون حیاط پشتی پیدا شد.
‫ارباب جوان!
‫منتظر چی هستی؟ ‫برو خانم رو خبر کن!
‫- خانم! ‫- خانم!
‫- ارباب جوان رو پیدا کردیم! ‫- خانم!
‫چندین طبیب اومدن، ولی هیچ‌کدوم ‫نتونستن توضیح منطقی براش بیارن.
‫نتیجه رو بر این گذاشتن که هونگرانگ ‫شبانه از خونه خارج شده،
‫و تو دل شب بنا به دلایلی از هوش رفته.
‫ولی بعد عده‌ای گفتن که شاید ‫تو خواب راه می‌رفته.
‫یعنی دچار بیماری شبح‌گونه‌ای شده ‫که تو خواب بلندش کرده تا راه بره.
‫می‌گفتن این بیماری می‌تونه کاری کنه ‫توی خواب اشتباهی بپره تو آتیش...
‫و منجر به مرگش بشه.
‫من خواب دیدم.
‫توش یکی رو با مو و چهره‌ی سفیدی دیدم.
‫حتی مردمک چشم‌هاش سفید بود.
‫هونگرانگ هر از گاهی ‫به اون خواب اشاره می‌کرد.
‫اون موجود سفید توی خوابم ‫من رو یه جای تاریک برد. ولی...
‫سعی کن انقدر به اون خواب فکر نکنی.
‫می‌خواست یه چیزی رو بهم بفهمونه،
‫ولی من بهش گوش نمی‌دادم.
‫تا الان هم متوجهش نشده بودم.
‫بهتره راه بیفتیم.
‫باید این روحه یا هر چیزی ‫که هست رو پیدا کنیم.
‫اگه حرفت درست باشه، ‫حتما همون هونگرانگ رو برده.
‫آدم برفی.
‫من هم یه چیزهایی در موردش شنیدم.
‫هیولایی رنگ‌پریده و لاغره...
‫که پوستش با نور خورشید می‌سوزه. ‫واسه همین فقط شب‌ها بیرون میاد.
‫ای، چقدر ترسناک.
‫موجودی به سفیدی برف که زیر نور آب می‌شه. ‫واسه همین اسمش آدم برفیه.
‫پس بریم دنبالش بگردیم.
‫از این طرف.
‫دختر. بیا اینجا، زود باش.
‫سئول‌کی با من بود.
‫چی؟
‫کی باهات بود؟
‫یه نفر که قدش بلند و رنگ‌پریده بود ‫من و سئول‌کی رو یه جایی برد.
‫دقیقا کجا برد؟
‫اتاق تاریکی بود که بوی مرکب می‌داد.
‫یکی اونجا بود...
‫که گفت به دردشون نمی‌خورم ‫و باید من رو برگردونن.
‫واسه همین من اینجام ‫و سئول‌کی اونجا مونده.
‫یادت میاد یه نقاش اونجا بوده باشه؟
‫نمی‌دونم.
‫چشم‌هام رو اینطوری بسته بودن.
‫واقعا؟
‫خیلی‌خب. ممنونم.
‫همونطور که انتظار می‌رفت ‫آدم برفی دوباره داره حرکت می‌کنه.
‫به عبارت دیگه...
‫نقاش کارش رو از سر گرفته.
‫مطمئنم بچه‌های بیشتری گم شدن. ‫باید بررسی کنیم.
‫باید انبار سنگ رو بررسی کنید، بعد سراغ ‫ذخایرمون کنار پل گوانگتونگ برید.
‫رقابت بین صاحبان فروشگاه‌ها ‫اخیرا شدت پیدا کرده،
‫اما این رقابت باعث بهبود ‫کیفیت و توزیع شده.
‫بنابراین فکر می‌کنم بهتر باشه ‫به جای میانجی‌گری، تشویق بشن.
‫حتما این کار رو می‌کنم. ‫تا یک ساعت دیگه راه می‌افتیم.
‫مورد دیگه‌ای هست ‫که بخوای اضافه کنی؟
‫ازتون می‌خوام که لطفا ‫گذشته هونگرانگ رو بررسی کنید.
‫دیر یا زود مزاحم‌هایی پیدا می‌شن ‫که بخوان ازش سوء استفاده کنن.
‫باید زندگی‌ای که داشته و افرادی ‫که کنارش بودن رو بهتر بشناسیم،
‫اگه خطایی وجود داره که ممکنه ‫بهش نسبت داده بشه، ازش مطلع بشیم،
‫تا بتونیم اقدامات لازم رو پیش‌بینی کنیم.
‫ارباب، خانم تشریف آوردن.
‫پسرم کجاست؟
‫مگه قرار بود بیاد اینجا؟
‫همه‌جا رو دنبالش گشتم. ‫ولی پیداش نکردم.
‫هونگرانگ دیگه بچه نیست.
‫ولی باید اینجا باشه.
‫چرا همچنان...
‫مسائل تجارت‌خانه رو...
‫به جای پسرت، ‫پیش این موجود پست مطرح می‌کنی؟
‫وقتش نرسیده بیرونش کنی؟
‫این میخ اضافه رو بیرون بکش ‫و پسرم رو به جایگاه خودش برسون.
‫در حال حاضر هیچ‌کس بهتر از موجین ‫توی تجارت‌خانه نیست...
‫که بتونه وظایف استاد اعظم رو اجرایی کنه.
‫از اداره تجارت‌خانه گرفته،
‫نه واگذاری مدیریتش به هونگرانگ ‫که باب میل شماست،
‫بدون کمک اون ممکن نبود.
‫اون‌وقت چرا ممکن نبود؟
‫مهم‌تر از اون، مسئولیت عملیات ‫و کارکنان تجارت‌خانه بر عهده منه.
‫ولی یادت نره که پدر من اجازه داد ‫این مسئولیت بر عهده تو باشه.
‫تجارت‌خانه خاندان مین، که توش این ‫وظایف رو داری، متعلق به منه.
‫یعنی می‌خوای از این سند ‫به عنوان سلاح استفاده کنی،
‫تا هم استاد اعظم، ‫هم بازرگان اعظم رو بر کنار کنی؟
‫واقعا فکر می‌کنی تجارت‌خانه ‫تحمل چنین آشوبی رو داره؟
‫چه فایده‌ای داره که پسرت ‫تجارت‌خانه ازهم‌پاشیده‌ای به ارث ببره؟
‫پسرت گم شده و نیست. ‫ولی عین خیالت هم نیست.
‫فورا برید هونگرانگ رو پیدا کنید.
‫چشم ارباب.
‫خانم دنبالتون می‌گردن.
‫با من کار داشتین؟
‫پسرم.
‫الان کجا بودی؟
‫کتابخونه بودم.
‫گفتم شاید با دیدن کتاب‌هایی ‫که در کودکی می‌خوندم،
‫باعث بشه خاطراتی زنده بشن.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫اصلا.
‫روزهایی که پیشم نبودی، ‫روی دلم سنگینی می‌کنه.
‫مخصوصا الان که بعد از مدت‌ها پیشم برگشتی.
‫لطفا نگران نباش مادر.
‫حالا که پیشتون برگشتم، ‫دیگه قرار نیست ناپدید بشم.
‫شمن والامقام ماست.
‫بانو گوییگوکجا هستن.
‫همون کسی که زندگیم رو ‫با حضور تو متبرک کرد.
‫این مرد هم...
‫احیانا می‌شناسیش؟
‫هونگرانگ پدرم رو به خاطر آورده.
‫با دیدن تصویری از پدرم، ‫خاطرات قدیمیش زنده شدن.
‫واقعا؟ چی به یاد آوردی؟
‫تصویر مبهمی خاطرمه.
‫ولی یادمه روی پاش نشسته بودم ‫و داشت برام چیزی می‌خوند.
‫بوش هم یادمه.
‫بوی کاج بود.
‫این بوی کاج رو دقیق یادمه.
‫پدرم همیشه عصاره کاج می‌خورد ‫تا مشکل گوارشش بهتر بشه.
‫معلومه. آره. درست می‌گی هونگرانگ.
‫کیه که چهره مین بان‌یو ‫از تجارت‌خانه مین رو نشناسه؟
‫حتی اگه از نزدیک ندیده بودش، ‫از روی توصیفات قابل تشخیص بود.
‫دیگه چی؟ روی پاش نشسته بود؟
‫همه نوه‌ها روی پای ‫پدربزرگشون می‌شینن.
‫مشکل گوارشش رو از کجا می‌دونست؟
‫هم اینکه با عصاره کاج ‫می‌خواست درمانش کنه؟
‫خب...
‫حتی من هم چنین چیزی رو نمی‌دونستم.
‫خبر بیماری استاد اعظم ‫از این چهاردیواری درز نکرده بود.
‫هونگرانگ، می‌دونستی...
‫که پشت گردنت ماه گرفتگی داری؟
‫راست می‌گی.
‫چطور به چنین اطلاعات ‫خصوصی‌ای دست پیدا کرد؟
‫چقدر قبل اومدن آماده شده بود؟
‫واقعا دنبال چیه؟ ‫قصد و نیتش چیه؟
‫اوضاع داره نگران‌کننده می‌شه.
‫از تفرجگاه شروع کنید.
‫اون دوک‌گی بی‌شرف ‫احتمالا اونجا پیداش کرده.
‫در مورد گذشته‌اش تحقیق کنید.
‫احتیاط کن و نذار کسی ‫از تجارت‌خانه متوجه بشه.
‫چشم ارباب.
‫بیشتر بخور.
‫می‌خوای اونقدر بهش غذا بدی ‫که شکمش بترکه؟
‫شکم خالی معمولا ‫دل رو هم خالی می‌کنه.
‫می‌دونم سخته، ولی باید صبور باشی. ‫یه راه پیدا کردیم که بری ناجو.
‫فقط کافیه چند روز بیشتر اینجا بمونی.
‫ولی باید حواسمون باشه.
‫اربابش آدم فرستاده ‫که از زیر سنگ هم شده پیداش کنن.
‫آشوب به پا شده.
‫می‌خواد هم پسرش، ‫هم این ندیمه رو پیدا کنه.
‫نگران نباش. کمکت می‌کنیم ‫صحیح و سالم از اینجا بری.
‫متشکرم.
‫گفته می‌شه وقتی فرزندشون گم شد، ‫ندیمه‌ای کنارش بوده.
‫شنیدم افرادی خودشون رو مقامات جا زدن ‫و بهش توی فرار کردن کمک کنه.
‫فرضا این افراد کمک کردن ‫که ندیمه فرار کنه.
‫ولی چرا؟
‫صرفا می‌خواستن بهش کمک کنن؟ ‫یا دنبال اطلاعات بودن؟
‫یا نکنه...
‫از چیزی خبر داشتن؟
‫چیزی نیست. حالم خوبه. ‫فقط خراش برداشته.
‫بهش رسیدگی می‌کنم. ‫تو سعی کن ندیمه رو پیدا کنی.
‫اونجا رو گشتی؟
‫آره. حالا تا دیر نشده برگردیم.
‫قطعا نیومدی داروهای گیاهی بدزدی.
‫نمی‌دونم چه نقشه‌ای تو سرت داری، ‫ولی بهت هشدار می‌دم اسمت رو لکه‌دار نکنی.
‫با این رفتار شنیعت، ‫اسم برادرم رو لکه‌دار نکن.
‫مگه تو نبودی که گمش کردی؟
‫چرا از برادری که انقدر ‫دوستش داری، محافظت نکردی؟
‫اصلا چیکار کردی؟ ‫براش ذره‌ای تلاش کردی؟
‫نتونستی پیداش کنی.
‫اگه واقعا خودش باشم چی؟ ‫یعنی نتونستی برادر خودت رو بشناسی.
‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫فقط با این کهنه‌پارچه‌ای که دستت بود، ‫نشسته بودی گریه می‌کردی.
‫پسش بده.
‫نه. بذار ببینیم اندازه‌ام می‌شه یا نه.
‫پسش بده! گفتم پسش بده!
‫پسش بده!
‫دیدی؟
‫امکان نداره برادرم باشی.
‫چون اون هیچ‌وقت ‫چنین کاری باهام نمی‌کرد.
‫همه‌شون می‌خواستن من بمیرم.
‫همه اذیتم می‌کردن، ‫دنبال دیدن مرگم بودن،
‫ولی هونگرانگ اینطوری نبود.
‫اون بچه...
‫حتی می‌تونست یه قلب ‫در حال مرگ رو نجات بده.
‫وای خدا.
‫حتی شیرینی‌های تجارت‌خانه، مثال‌زدنی‌ان.
‫قشنگن، قبول دارین؟ ‫بنده این‌ها رو درست کردم.
‫مطمئن شدم شما ارباب جوانید!
‫از بچگی عاشق شیرینی بودین!
‫ولی بدتون می‌اومد ‫دست‌هاتون چسب‌ناک بشه،
‫واسه همین با پارچه ‫شیرینی‌ها رو برمی‌داشتین.
‫یا می‌ذاشتین من ‫شیرینی‌ها رو دهنتون بذارم.
‫اون یکی که مخالفه.
‫«اون یکی»؟
‫منظورتون بانو جیاست؟
‫ای بابا. نباید ایشون رو ‫خواهر بزرگتون خطاب کنین؟
‫اصلا. اگه خواهر صداش کنم ‫سر از تنم جدا می‌کنه.
‫نمی‌دونم چرا اینطوری می‌کنه.
‫شاید چون انقدر براتون سوگواری کرد ‫که باورش نمی‌شه الان برگشتین.
‫ببینم، همیشه انقدر بداخلاق بوده؟
‫جان؟
‫حتی اگه توده کوچیکی از علف، ‫سال‌ها در مقابل...
‫باد گزنده وایسته، ‫سخت و پر از خار می‌شه.
‫ارباب جوان.
‫احیانا می‌دونین امروز چه روزیه؟
‫دوازده سال پیش، ‫دقیقا همین امروز...
‫خجالت نمی‌کشی پسرم رو ‫مجبور می‌کنی تعظیم کنه؟
‫پسرم رو مجبور می‌کنی ‫مثل آدم‌های حقیر تعظیم کنه؟
‫اون روز فاجعه بود.
‫براشون مهم نبود میز آیین نیاکانه یا نه، ‫همه‌چی رو خراب می‌کردن.
‫حتی لباس‌های نوزادی ‫بانوی جوان رو پاره کرد.
‫تنها یادگاری‌ای بود که بانوی جوان ‫از مادرشون نگه داشته بودن.
‫مادر، تو رو خدا...
‫نکن!
‫پسش بده! گفتم پسش بده!
‫مادر جان.
‫اگه احیانا دیدی...
‫هونگرانگ پیش شماست...
‫یا می‌خواد بیاد جایی که شما هستین...
‫لطفا یا کتکش بزن، یا بترسونش.
‫فقط کاری کن برگرده.
‫نباید پیش شما بیاد.
‫جای هونگرانگ اینجا بین ماست.
‫مادر جان، اگه ذره‌ای پشیمونی ‫که من رو تنها گذاشتی،
‫لطفا کاری کن برگرده،
‫حتی اگه لازم بود مجبورش کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫ای خدا.
‫قربان!
‫این بی‌شرف‌ها ممکن بود ‫شما رو به کشتن بدن!
‫پس اون پست‌فطرت لعنتی سرم ‫کلاه گذاشت و من رو به مقامات لو داد؟
‫ای داد بیداد.
‫هر کاری در توانم باشه می‌کنم ‫تا دخل اون موش کثیف رو بیارم.
‫وایستا.
‫این رو کجا دیده بودم؟
‫به نظر آشنا میاد.
‫برو. بیارش اینجا.
‫- جلوش رو بگیر. ‫- نگاه کن. وایستا.
‫ازت یه سوال دارم.
‫اون زن اینجا چیکار داره؟
‫می‌شه بپرسم چرا...
‫ای داد بیداد.
‫ایشون بانوی عمارت هستن.
‫چی؟ یعنی سیم جیا، ‫دختر بازرگان اعظمه؟
‫بله.
‫چطور می‌خواید تاوان ‫بی‌آبرو کردن ما رو بدین؟
‫پس چرا باید با خواهرش...
‫تو پالانکین با موهای باز، ‫اون هم این ساعت راه بیفته؟
‫مطمئنم به بی‌آبرو کردن اشاره کرد.
‫تو هم شنیدی، مگه نه؟
‫قشنگ شنیدم.
‫اگه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه ‫خاندان مین باشه،
‫شهر هانسئونگ به آشوب کشیده می‌شه،
‫و بازرگان اعظم سیم ‫به وحشت می‌افته.
‫گوش کن.
‫ازت می‌خوام خوب ‫اون جیا رو تحت نظر بگیری.
‫ببین از این دو تا چی در میاد ‫و آیا سند و مدرکی هست یا نه.
‫اگر چیزی بود، ‫ازت می‌خوام مدرک موثق جور کنی.
‫چشم، فهمیدم.
‫مطمئنی خبرچینت اینجا ‫ندیمه رو دیده بود؟
‫یعنی الان کجا رفته؟
‫قشنگه، نه؟ خودم درستشون کردم.
‫این...
‫از تجارت‌خانه خاندان مینه.
‫سیم جیا.
‫- در خدمتم. ‫- اتاق می‌خواستیم.
‫شب مهمون ما هستین؟ ‫تشریف بیارین.
‫دست‌فروشان نزدیک‌های سپیده‌دم میان. ‫همراهشون برو.
‫با خودشون می‌برنت ناجو.
‫تو راه حواست باشه.
‫ببخشید.
‫راستش...
‫یه چیزی یادم اومد.
‫روی گردن اون روح...
‫یه چیزی نوشته بود.
‫یعنی حروفی روی گردن ‫آدم برفی نوشته شده بود؟
‫بله.
‫در واقع دو تا حرف بود.
‫متاسفانه من سواد ندارم،
‫ولی اولین حرف یه خط صاف ‫مثل این بود.
‫دومی رو نتونستم تشخیص بدم.
‫حرف «ایل» بود.
‫یعنی «یک».
‫می‌خواستم زودتر بهتون بگم،
‫ولی می‌ترسیدم اگه ‫اون روح بفهمه چه چیزهایی گفتم،
‫سراغ من بیاد و من هم ببره.
‫معذرت می‌خوام.
‫اشکال نداره. ‫ممنون که الان بهم گفتی.
‫منم که باید تشکر کنم.
‫خانم، اگه به خاطر شما نبود ‫احتمالا تا الان مرده بودم.
‫مواظب خودت باش.
‫یکی رو پیدا کردم ‫که ممکنه اطلاعاتی داشته باشه.
‫ببخشید. الو؟
‫ازت چند تا سوال دارم.
‫احیانا این مرد رو ندیدی؟
‫دستور داده کلکم رو بکَنید؟
‫یا اومدین آخرین ‫اعضای بدنم رو جدا کنید و ببرید؟
‫نه، نیومدم اذیتت کنم. ‫این مرد هم من رو نفرستاده.
‫دقیقا از کجا... این مرد رو می‌شناسی؟
‫همکار بودیم.
‫اون زمان که به عنوان مبارز ‫تو تفرجگاه بود؟ یا قبلش؟
‫اصلا یه مبارز معمولی نبود.
‫یعنی چی؟
‫یعنی انسان نبود.
‫جوری که قلب بقیه رو پاره می‌کرد، ‫بهش لقب «فرشته مرگ» داده بودیم.
‫وقتی دستم رو قطع کرد، ‫چندین نفر دیگه رو کشته بود.
‫«یک».
‫«یک» روی گردنش بود...
‫یک طبقه.
‫نزدیکش نشید. ‫به هیچ عنوان بهش نزدیک نشید.
‫یک قلب؟
‫کاری نکنید نگاهش بهتون بیفته.
‫هر چیزی رو که نگاه کنه، ‫تیکه‌تیکه می‌کنه.
‫چطور می‌تونستم بذارم ‫یکی مثل اون کنارش باشه؟
‫یک ساعت؟ یک دقیقه؟
‫یک مجموع؟
‫یک...
‫جیا!
‫برادر، چرا...؟
‫بهم گفتن واقعا کی هستی.
‫فرشته مرگ.
‫اگه می‌دونستی، چطور جرئت کردی ‫که سمتم شمشیر بکشی؟
‫با وجود اینکه شما دو نفر ‫ذره‌ای خون مشترک ندارین،
‫این کار بی‌پروا رو درک نمی‌کنم.
‫واقعا تو دلت به کی وفاداری؟
‫ولی برادر...
‫پدر داره میاد اینجا.
‫می‌خوای اینطور ببینت؟
‫برادر. بذارش کنار.
‫داشتم از برادر می‌پرسیدم ‫کی گشت‌هاتون رو انجام می‌دین.
‫گفت اگه پدر اجازه بده...
‫بهتره همراهتون بیام ‫تا کارگاه رو ببینم.
‫می‌گه دیدن آثار باقی نقاش‌ها ‫باعث می‌شه دید هنریم تقویت بشه.
‫بسیارخب. می‌تونی بیای.
‫یادت نره.
‫یه بار نجاتت دادم.
‫دیگه باهاش درگیر نشو.
‫خودم به حسابش می‌رسم.
‫برادر، چرا یهو رفتارت اینطوری شد؟
‫شمشیرت رو بده. لطفا.
‫باشه.
‫نشد ازش بپرسم.
‫در هر صورت که جوابم رو نمی‌داد.
‫ولی...
‫الان مطمئنم که اون ندیمه، ‫آدم برفی رو دیده بود.
‫داشت به عباراتی فکر می‌کرد ‫که با «یک» شروع می‌شن.
‫حتما ندیمه گردن آدم برفی رو دیده.
‫حروف روی گردنش...
‫با «یک» شروع می‌شه.
‫چی؟ آدم برفی؟
‫پس این سیم جیا دنبال ‫یه جور روح می‌گرده...
‫و این «آدم برفی» کذایی، ‫روی گردنش حرف «یک» حکاکی شده؟
‫دیروز که داشتم می‌اومدم خونه، ‫دل و روده‌ام شروع به پیچیدن کرد.
‫گفتم الانه که روده‌هام منفجر بشه.
‫دست بر قضا، یهو بارون هم گرفت.
‫درست لحظه‌ای که نشستم، ‫همه‌چی یهو ریخت بیرون.
‫بی‌خیال.
‫ناگهان، چیزی پشت سرم حرکت کرد.
‫وحشت کردم.
‫برگشتم و بلند گفتم: «کی اونجاست؟»
‫از اون دور موجودی قد بلند ‫و رنگ‌پریده رو دیدم.
‫هیولا پنجه‌هاش رو بالا برد...
‫و با عصبانیت شروع به کندن کرد. ‫وقتی رفت از نزدیک‌تر ببینش...
‫با چشم‌های سفیدش ‫بهم خیره شده بود و بعد...
‫پخ!
‫...از پنجه‌هاش خون می‌چکید. ‫درست کنار قبر بود!
‫بابام می‌گه از وقتی اون موجود رو دیده، ‫نمی‌تونه به هیچ چیز سفیدی نگاه کنه.
‫حتی دیگه برنج سفید هم نمی‌خوره.
‫- واقعا؟ ‫- جدی؟
‫- راست می‌گی؟ ‫- واقعا؟
‫- وای خدا. ‫- چه ترسناک.
‫اون کسی نیست که بذاره ‫مقابل این‌همه آدم دیده بشه.
‫تو این زمین‌ها رویت شده بود.
‫زن‌ها می‌گن اینجا دیدنش. ‫قصاب می‌گه اینجا دیدش.
‫بچه مدرسه‌ای‌های روستا هم ‫می‌گن اینجا بوده. که یعنی...
‫درست همین‌جاست.
‫وقتی آدم برفی پیداش می‌شه، ‫بچه‌ها غیب می‌شن.
‫تمام جاهایی که این موجود ‫توشون رویت شده، نزدیک...
‫قبر بچه‌ها. ‫همیشه نزدیک قبر بچه‌هاست.
‫هر روز که یک نفر ‫آدم برفی رو رویت کرده، هوا...
‫بارونی بوده.
‫عجیبه.
‫ما توی تحقیقات خودمون ‫حتی یک شاهد هم پیدا نکردیم،
‫ولی الان شایعاتش داره ‫دهن به دهن می‌پیچه.
‫مگه مهمه؟ لابد چون ‫الان توجه آدم‌ها بهش جلب شده.
‫یعنی باید صبر کنیم بارون بیاد؟
‫هوا خیلی مرطوبه. ‫فکر می‌کنم به زودی بارون بیاد.
‫پس اگه بارون اومد، ‫باید نزدیک قبر بچه‌ها بشیم.
‫ولی چطور از خودمون در مقابل موجودی ‫که معلوم نیست روحه یا هیولا، دفاع کنیم؟
‫با برادرم صحبت می‌کنم.
‫آدم تحصیل‌کرده به چه کارمون میاد؟
‫اون آدم تحصیل‌کرده ‫شمشیرزن ماهری هم هست.
‫این فهرست نقاشی‌هاییه ‫که تجارت‌خانه معامله کرده.
‫خوب این فهرست رو مطالعه کن.
‫[یک مرگ]
‫متاسفانه سواد نداشتم بخونم ‫چی روی گردن روح نوشته.
‫ولی اولین حرفش یه خط صاف اینطوری بود.
‫یکی رو دیدم که صورتش سفید بود،
‫موهاش و حتی چشم‌هاش سفید بود.
‫[قبرستان کودکان]
‫«هونگ» یعنی رنگین‌کمان.
‫هونگرانگ.
‫بیا بریم. لابد زودتر راه افتاده.
‫آدم برفی؟
‫جوکان.
‫جوکان! نه... جوکان.
‫کار کی بود؟ کی اذیتت کرد؟
‫جوکان، بلند شو!
‫جوکان...
‫چرا جیا انقدر لفتش می‌ده؟
‫خودمون شروع می‌کنیم. ‫می‌دونه کجا پیدامون کنه.
‫کار کی بود؟
‫این کار کی بود؟
‫جوکان...
‫تو...
‫تو جوکان رو کشتی؟
‫ولی چرا؟ چرا؟!
‫چون دیگه به دردم نمی‌خورد.
‫بهم گفت نقشه شما چیه ‫و دنبال چی می‌گردین.
‫اون دخترک خیالاتی ‫فقط به درد همین می‌خورد.
‫ولی تو...
‫انقدر ارزشمندی که حتی ‫جنازه‌ات هم به درد می‌خوره.
‫وقتی برادر کوچولوت ناپدید شد...
‫جایزه پونصد نیانگی ‫واسه جنازه‌اش گذاشته بودن.
‫پس اول باید تو رو بکشم ‫و منتظر زمان مناسب باشم،
‫تا هم بتونم پول جایزه‌ات رو بگیرم،
‫هم اعتبار پیدا کردنت رو ‫به نام خودم بزنم.
‫ولی چطور بکشمت؟
‫می‌تونم اول این صورتت که بهش میاد ‫هم زنونه باشه هم مردونه رو ببُرم.
‫ولی نه، اینطوری رئیس سیم ‫نمی‌تونه دختر خودش رو شناسایی کنه.
‫پس چطور بکشمت؟ ‫بهتر نیست پوست انگشت‌های پات رو جدا کنم؟
‫بیا جلو. جرئت داری بیا پست‌فطرت!
‫کثافت بی‌همه‌چیز!
‫به خودت جرئت دادی...
‫که روی خواهر من...
‫دست بلند کنی؟
www.FardisFilm.com