‫«قسمت پنجم: فرار»
‫سوار ماشین شد و گازش رو گرفت!
‫آروم، بچه، وگرنه می‌افتی‌.
‫بیا. ببین هواپیما داره میاد.
‫دهنت رو باز کن. بیا اینجا. ببین.
‫هواپیما؟ نه!
‫باید ماشین باشه.
‫من راننده‌ام.
‫آصف اردم.
‫راننده؟ واقعاً؟ ‫بیا یه شغل دیگه برات پیدا کنیم.
‫کار دارم، مامان. بهتره برم.
‫آصف.
‫یه لحظه بمون.
‫از کِی تا حالا ماشین شخصی ‫سرویس مدرسه شده؟
‫نمی‌فهمم.
‫مگه این بچه نمی‌دونه خونه‌اش کجاست؟
‫چرا نمی‌رسونیش خونه‌اش؟
‫خیلی‌خب، مامان. ‫فقط حواست به بچه باشه، خب؟
‫ازش بازجویی نکن.
‫اگه چیزی بفهمم، میام دنبالش باشه؟
‫پس الان دیگه پرستار بچه هم شدم.
‫نمی‌تونستی مثل داداشت ‫یه شغل درست‌درمون پیدا کنی؟
‫اصلاً چنگی به دل نمی‌زنی، آصف.
‫حق با توئه، مامان.
‫حق با توئه.
‫تو مادر واقعی آصفی؟
‫قربان، اونا داستان رو منتشر کردن.
‫[اخبار فوری] ‫[مردی پسربچه‌ای را از یتیم‌خانه می‌دزدد!]
‫حالا فهمیدیم چرا اون راننده ‫اون‌همه پول توی صندوق‌عقبش داشت.
‫مردی میان‌سال ‫که ژاکتی چرمی پوشیده...
‫آفرین به زرنگیت، عاکف. آفرین.
‫بیا پلاک ماشین رو پیدا کنیم.
‫انجام شده، قربان.
‫از قرار معلوم عرفان که نمایندگی داره ‫صاحب ماشینه،
‫ولی در واقع به اسم ‫نصوح آلفانه.
‫داریم در مورد اونم بررسی می‌کنیم.
‫در مورد کی؟
‫نصوح آلفان.
‫خیلی‌خب.
‫به‌خاطر آینده‌ی اطلس ‫مجبوریم از اینجا بریم.
‫وگرنه من عاشق اینجام.
‫راستش اومده بودم اینجا خونه رو نشون بدم، ‫ولی بعد خریدمش.
‫کابینت آشپزخونه به سفارش خودم درست شده. ‫وسایل داخلش مرتب چیده می‌شن.
‫... با همان ماشین ‫یتیم‌خانه را ترک می‌کند...
‫روز هیچ‌وقت این در رو قفل نمی‌کنم.
‫- مامان! تلویزیون داره بابا رو نشون میده! ‫- محله‌اش خیلی امنه.
‫- چی؟ ‫- بابا توی تلویزیونه.
‫چی؟
‫کل این اتفاق توسط ‫دوربین امنیتی یتیم‌خانه ثبت و ضبط شده است.
‫بابا توی تلویزیونه.
‫پلیس اعلام کرده که
‫مظنون شناسایی شده
‫و تحقیقات گسترده‌ای ‫در این زمینه آغاز شده است.
‫مدیریت یتیم‌خانه ذکر کرده است که ‫هویت فرد آدم‌ربا...
‫توپ رو پاس بده! هی، کسی جلوم نیست! ‫پاس بده!
‫- الو؟ ‫- الو، شریف.
‫بله؟
‫ماشین آماده‌ست؟
‫چی؟ ماشین شما کدوم بود؟
‫منم. آصف.
‫آصف اردم.
‫آهان! سلام، قربان.
‫صداتون رو نشناختم. ‫معذرت می‌خوام.
‫ماشین‌تون تقریباً آماده‌ست، قربان.
‫از ماشینی که بهتون دادیم ‫راضی هستین، قربان؟
‫خیلی سریعه.
‫بایدم سریع باشه. غولیه واسه خودش. ‫مناسب خودتونه.
‫آقای عرفان در موردتون می‌پرسه. ‫چی باید بهشون بگم؟
‫عرفان توی نمایندگیش ‫چند تا از این ماشین‌ها داره؟
‫قربان، اگه پاین کویرن ‫ماشین رو به‌عنوان وثیقه قبول کنه،
‫آقای عرفان هر چند تا که بخواین ماشین داره.
‫مشکلی نیست.
‫فقط نیازه که شما حلش کنید.
‫فقط تعدادش رو بهم بگین. ‫چند تا ماشین نیاز دارین، قربان؟
‫خیلی‌خب. آدرس رو بهم بده ‫و همون‌جا همدیگه رو می‌بینیم.
‫چشم، قربان.
‫- الان براتون می‌فرستم. ‫- خداحافظ.
‫- ممنون. ‫- ممنونم، قربان.
‫همین‌جاست. اینجا پارک کن.
‫تازگی خیلی پررو شدی، آصف. ‫جوری رفتار می‌کنی انگار من راننده‌اتم.
‫بی‌خیال، رفیق. ‫شلوغش نکن.
‫چشم، قربان!
‫این چه رفتاریه؟
‫تو از هیچی خبر نداری.
‫پس بهم بگو!
‫ماجرای بچه رو بگو. داستانش چیه؟
‫- تا حالا پاین کویرن به گوشت خورده؟ ‫- رفیق، قاتی این چیزا شدی؟
‫تو که چیزی از سهام سرت نمی‌شه. ‫ورشکست می‌شی‌.
‫این‌جوری نیست.
‫می‌خوام کار پاین کویرن رو ‫واسه همیشه تموم کنم.
‫اون پلیس بازنشسته رو یادته؟
‫آدرسش همینه؟
‫جدی هستی.
‫باید بچه رو ‫به دست آدم درستش بسپارم، مراد.
‫اون بچه‌ست! اصلاً چی بهت گفته؟
‫حتماً از خودش درآورده.
‫نباید حرفش رو باور کنی.
‫وقتی ببرمش پیش پلیس، ‫مطمئنم مابقی چیزا سریع مشخص می‌شه.
‫پس بیا ببریمش. ‫بچه کجاست؟ آصف؟
‫خوش اومدین، قربان.
‫ممنونم، شریف. ‫من که کسی رو نمی‌بینم.
‫آقای عرفان هنوز ‫پیامم رو جواب ندادن، قربان.
‫ولی تو که گفتی اون می‌خواد منو ببینه.
‫نمی‌دونم، قربان.
‫شاید اخبار رو که شنیده ‫پشیمون شده.
‫چرا؟ ترسیده یه‌وقت بدزدمش؟
‫البته که نه، قربان.
‫من به ایشون گفتم که
‫شما می‌دونید روندش چطوریه، ‫شما کاری رو می‌کنید که سازمان بهتون می‌گه
‫و ما هم انجام‌وظیفه می‌کنیم.
‫درست می‌گم، قربان؟
‫درضمن، نمایندگی همیشه ‫در خدمت آقای نصوحه.
‫پس از این نظر مشکلی نیست.
‫عرفان دقیقاً از پاین کویرن چی می‌خواد؟
‫یادتونه اون روز بهم گفتین که ‫گول این چیزا رو نخورم؟
‫همون موقع به آقای عرفان گفتم
‫این شمایید که ‫سرنوشت همه رو رقم می‌زنید.
‫آقای عرفان می‌خواد از پاین کویرن ‫بزنه بیرون، قربان. همین.
‫من ماشینم رو می‌خوام، شریف.
‫مثل روز اولش.
‫و به عرفان بگو که چیزی به آزادیش نمونده.
‫ممنونم، قربان. ممنون.
‫یه چیز دیگه، آقای آصف.
‫بین خودمون بمونه،
‫ولی آقای عرفان یه کوچولو ناراحته که ‫آقای نصوح به شام دعوتش نکرده.
‫کدوم شام؟
‫شام امشب، ‫به مناسبت جشن پاین کویرن.
‫ماشین‌ها رو واسه همین می‌خواین دیگه.
‫درسته. ‫ولی این فقط بین خودی‌هاست.
‫واسه تسویه‌حسابه.
‫متوجهم، قربان. فقط...
‫صبر کن. به عرفان نگو.
‫اطلاعات قدرته، شریف.
‫به کسی نگو.
‫هرچقدر بیشتر بدونی، ‫سازمان قدرت بیشتری بهت میده.
‫ممنونم، قربان. لطف کردین.
‫اگه تا فردا خبری ازم نشد،
‫بچه رو از پیش مامانم بردار ‫و ببرش پیش رئیس‌ پلیس.
‫داری منو می‌ترسونی، آصف.
‫چرا بهت این‌همه ماشین دادن؟
‫باید زمان بخرم. ‫واسه هر ماشین نیاز به راننده داریم.
‫آخه چرا؟
‫باید توی مراسم پاین کویرن ‫دستگیر بشم.
‫خیلی‌خب.
‫اگه حاضری همکاری کنی، ‫حرف‌هات رو می‌شنویم.
‫وکیلم رو خبر کن و اون وقت ‫ما حرف‌هات رو می‌شنویم.
‫باشه. همیشه قدم‌شون روی چشمه.
‫ولی واسه شبی که کمال ناپدید شد ‫نیاز به مدرک عدم حضور در صحنه‌ی جرم داری.
‫حق با کمال بود.
‫آدم‌هایی مثل تو تا به قدرت نرسن ‫ذات واقعی‌شون رو نشون نمیدن.
‫کمال که داشت می‌مُرد اینو بهت گفت؟
‫من کاری با کمال نکردم.
‫کمک به مجرم هم جرم محسوب می‌شه.
‫آخه من چطور ممکنه ‫به قاتل کمال کمک کرده باشم؟
‫مگه اسناد موثقی بهش تحویل ندادی که ‫باعث بشه اون هدف قرار بگیره؟
‫کمال خودش شخصاً اون اسناد ‫و ملاقات با جاسوس رو درخواست کرد.
‫خب؟
‫باشه.
‫همه‌چی رو بهت می‌گم.
‫خوبه.
‫یه مخبری هست که داشته ‫رازهای پاین کویرن رو درز می‌داده.
‫چی رو درز دادن؟
‫اسامی.
‫ضامن همه و مکان ضامنین مذکور.
‫واسه داستان خبری ‫یه فهرست به رؤیا درن دادن.
‫و رؤیا هم اونو به کمال داد ‫تا اون دست به کار بشه.
‫پس اون راننده ‫این‌جوری پولت رو پیدا کرد؟
‫خودم به حساب راننده می‌رسم. ‫نگران نباشید.
‫ولی رؤیا می‌تونه ‫اسنادی که دستشه رو به دادستانی بده
‫و کار پاین کویرن رو تموم کنه.
‫- اگه جاسوس دهن باز کنه... ‫- جاسوس رو چال کردم.
‫اون مخبر تنها نبوده.
‫اونایی که احساس می‌کنن کارشون ‫با سازمان تمومه، می‌خوان شما رو از بین ببرن.
‫کی؟
‫کی، ستوان؟ کی؟
‫باید اسم تحویلم بدی.
‫نه.
‫وقتشه پاین کویرن بهم چیزی بده.
‫چیزی که بتونه تموم کارهایی که ‫کردم رو جبران کنه.
‫موقعیتی که دنبالشی اشغال شده.
‫پس خالیش کنید.
‫وگرنه من نیستم.
‫رئیس!
‫هی، رئیس!
‫- آروم باشید، قربان. ‫- نمی‌تونم تحمل کنم.
‫- آروم باشید. ‫- خانم، من الان شیفت نیستم!
‫- چرا حالی‌تون نمی‌شه؟ ‫- نمی‌شه که!
‫- خانم، خواهش می‌کنم... ‫- مگه شما باید مسافر انتخاب کنید؟
‫خدای من!
‫- آروم باشید، قربان. ‫- چه راحت!
‫- ولی... ‫- دیرم شده.
‫- می‌شه لطفاً جریمه‌اش کنید؟ ‫- حانم، آروم باشید.
‫- یه تاکسی دیگه براتون می‌گیرم... ‫- من با همین میرم.
‫- تاکسی دیگه‌ای نمی‌خوام. ‫- آره؟ ببین...
‫الو؟ سلام، ملتم. ‫مراد نیستم. آصفم.
‫یه لطف کوچیکی می‌خواستم.
‫سلام.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫آره. من...
‫بهم این آدرس رو دادن، ولی...
‫اشتباه اومدم؟ ‫اومدم دنبال کت‌وشلوار. همین‌جاست دیگه؟
‫متأسفم، ولی ما اینجا فقط ‫کار سفارشی انجام می‌دیم.
‫می‌دونم. منم همین رو بهش گفتم.
‫ولی پشت تلفن انقدر جدی ‫و مطمئن بود که...
‫روز خوبی داشته باشید.
‫هی، خانم!
‫می‌بینی که دارم حرف می‌زنم!
‫هنوز حرفم تموم نشده!
‫شماها رومخید.
‫ببین. اون پاین کویرن ‫یا همچین چیزی گفت.
‫اومدم دنبال سفارش آقای آصف.
‫بهشون بگو بیارنش ‫که من برم پِی کارم!
‫- بجنب. ‫- چرا از اول نگفتین؟
‫کادوی آقای آصف آماده‌ست؟
‫مطمئنم آقای عرفان اینو گفته،
‫ولی ما خیلی دوست داریم این آقای آصف ‫که یه راه خلاصی پیدا کرده رو ببینیم.
‫اگه بتونن واسه پرو تشریف بیارن،
‫می‌تونیم یکی از مدل‌های ویژه‌مون رو ‫بهشون پیشنهاد بدیم.
‫لطفاً سلام ما رو ‫به آقای آصف برسونید.
‫می‌تونیم فوراً ماشین جور کنیم.
‫لازم نکرده.
‫نمی‌خواد.
‫خودم ایستگاه تاکسی دارم.
‫از آشناییت خوشحال شدم، خانم.
‫- بده من اونو. ‫- چشم.
‫اونم بده. بیا در رو باز کن.
‫- روز خوبی داشته باشید. ‫- روز خوبی داشته باشید، خانم.
‫[دوربین]
‫ببین. اونجا.
‫لطفاً پیاده شید.
‫لعنت بهت آصف.
‫محض رضای خدا... ‫ازم می‌خواین سوار بشم؟
‫- بله لطفاً. ‫- باشه.
‫خوب شماره پلاک رو نمی‌بینم.
‫آره. همون مردی که اخبار نشونش میده. ‫همونی که پسربچه رو دزدیده.
‫آصف.
‫تازه از شاسی‌بلند طوسی پیاده شد
‫و وارد ساختمون پاین کویرن شد.
‫بیاین دستگیرش کنید.
‫میز 8. همراهی‌تون می‌کنم، قربان.
‫آروم، جناب. ‫خدای نکرده می‌پره گلوتون.
‫عصر بخیر.
‫دوستان من، به گذشته که نگاه می‌کنم ‫می‌بینم که این برامون یه ماراتن بوده.
‫ما با مشکلات بزرگی مواجه شدیم.
‫و در اون حین،
‫کسانی بودن که فکر می‌کردن ما ‫از پسش برنمیایم و شکست می‌خوریم.
‫ولی هیچی اونقدر قوی نبود ‫که عزم ما رو بشکنه.
‫ما با هم انجامش دادیم.
‫امشب قرار نیست در موردِ...
‫دوستان بانفوذ‌مون ‫در پاین کویرن بهتون بگم...
‫بلکه می‌خوام راجع‌به یه راننده صحبت کنم.
‫گفت راننده؟
‫چطور مردی که
‫تا همین دیروز فقط ماشینی داشت ‫که حتی نمی‌تونست خرجش رو دربیاره،
‫الان باهاتون سر یه میز نشسته
‫و همون رؤیاها رو در سر داره؟
‫اعتماد.
‫بحث اعتماده، دوستان من.
‫این مهم‌ترین چیز در زندگیه، مگه نه؟
‫اگه یه راننده‌ی ساده
‫تونسته به همچین موفقیتی ‫در کویرن دست پیدا کنه،
‫شما می‌تونید از کویرن چی به دست بیارید؟ ‫شما می‌تونید چه موفقیتی کسب کنید؟
‫لطفاً بهش فکر کنید.
‫لطفاً حین لذت بردن از این شب ‫به این موضوع هم فکر کنید.
‫بار دیگه بهتون خوش‌آمد می‌گم.
‫یه نکته‌ی دیگه.
‫راننده‌هاتون مال خودتون.
‫نگران نباشید. ‫دست اونا به سازمان نمی‌رسه.
‫غذا نوش جون‌تون. خوش بگذره.
‫[1 سال پیش]
‫بفرمایید، قربان.
‫خودت رانندگی کن.
‫من متصدی پارکینگم.
‫نمی‌تونم کارم رو ول کنم.
‫گفتم تو رانندگی می‌کنی، پسر.
‫اینجا واسه منه.
‫مشکلی پیش نمیاد. بجنب.
‫قراره کجا بریم؟
‫خواهیم دید.
‫ببینیم جاده ما رو کجا می‌بره،
‫اصیل.
‫تازه از زندون آزاد شدی، هان؟
‫نگران نباش. بین خودمون می‌مونه.
‫درکت می‌کنم، اصیل.
‫زندگی سختی داشتی.
‫کسی رو نداشتی بهت کمک کنه، ‫ازت محافظت کنه و راهنماییت کنه.
‫یتیم هم هستی.
‫نه.
‫هرگز بابتش خجالت نکش.
‫همیشه سرت رو بالا بگیر.
‫اصیل، مقصر تو نیستی.
‫سیستم تو رو به کسی که ‫امروز هستی تبدیل کرده.
‫نگران نباش.
‫تو دیگه با منی.
‫یکی از ما هستی.
‫به خانواده‌ی پاین کویرن خوش اومدی.
‫مگه تو همون متصدی احمقی نیستی که ‫ماشینم رو خط انداختی؟
‫تو رو هم دعوت کردن؟
‫لعنتی. الان دیگه هر مفت‌خوری رو ‫توی سازمان راه میدن.
‫همه در موقعیت قرار دارن؟
‫بله، قربان.
‫یه‌کم دیگه می‌ریم دستگیرش کنیم.
‫وای! ستوان جونیت.
‫خیلی خوشحالم اینجا می‌بینمت.
‫بفرما داخل.
‫دستگیرش کنید.
‫مسخره‌بازی درنیار، جونیت.
‫به اندازۀ کافی جشن گرفتی، نصوح. ‫ببرینش.
‫داری اشتباه می‌کنی.
‫این کار اشتباهه، جونیت!
‫ولم کن!
‫آقای ثروت،
‫داشتی می‌گفتی؟
‫همدیگه رو می‌شناسید؟
‫با این آقا یه کاری رو انجام دادم.
‫یه کاری انجام دادیم
‫و دفنش کردیم.
‫چه کاری بود؟ ‫شما همون مدیر بانکی هستین که منتظرش بودم؟
‫عذر می‌خوام. یه‌کم دیر کردم.
‫مکالمات خصوصی خلاف قوانینه.
‫کی اهمیت میده؟ ‫با اینا چی‌کار داری؟
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫چرا سر اون میزی؟
‫واسطه‌ات کیه؟
‫حالیته خودتو رو ‫به چه مخمصه‌ای انداختی؟
‫اینا مافیان.
‫دیگه اغراق نکن.
‫و به چشم تو
‫بانکی که من براش کار می‌کنم
‫یه تله‌ی سرمایه‌داریه، نه؟
‫این یه مدل کسب‌وکار معقوله.
‫دادن نوبت بابا ‫به بیمار اون پزشک هم
‫یه مدل کسب‌وکار معقوله؟
‫- دکتر اینو بهت گفت؟ ‫- کی اهمیت میده؟
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫دیگه خونی برام نمونده.
‫فکر کردی حق داری منو زیر سؤال ببری؟
‫بابا به نوبتش می‌رسه.
‫تو که دیدی وقتی اونا نوبت پسر منو گرفتن ‫به چه فلاکتی افتاده بودم.
‫بعد می‌ذاری یکی دیگه ‫نوبت بابا رو بگیره؟
‫پسر، فکر کردی چطوری ‫اون وام رو گرفتی؟
‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫فکر کردی بانک ‫به یه راننده‌ی حقیر
‫به همین راحتی وام میده؟
‫هیچ‌وقت در این مورد برات سؤال پیش نیومد، ‫ولی الان با پررویی درستکاری منو زیر سؤال می‌بری؟
‫تازه الان تصمیم گرفتی که برات مهمه؟
‫آهان...
‫واسه همین مجبورم کردن صبر کنم؟
‫آصف، واسه اینکه سر اون میز بشینی ‫اسم منو گفتی؟
‫هرکسی که توی ‫ساختن سازمان دست داره اینجاست.
‫و همه‌شون احمقن، ‫ولی تو از همه باهوش‌تری.
‫آره؟
‫اگه همه اینجان...
‫پس اونایی که ‫جاسوس رو فرستادن هم هستن.
‫پلیس به‌خاطر من نیومد.
‫چی؟ چه پلیسی؟
‫چه جاسوسی؟
‫باید بریم.
‫راه خروجی از سازمان وجود نداره.
‫مرده‌شور سازمان رو ببرن. ‫باید از اینجا بریم.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- خفه شو و راه بیفت.
‫- راه برو. ‫- یعنی چی آخه؟
‫تو که دیدی‌شون، داداش! ‫برو داخل.
‫یعنی چی، داداش؟ ‫موادی چیزی زدی؟
‫کار پاین کویرن تمومه، داداش.
‫نصوح در مورد کسایی که ‫بهش نارو زدن می‌دونه.
‫دیگه تمومه.
‫بی‌خیال. برو کنار.
‫مگه نمی‌بینی؟ ‫داره دخل همه‌شون رو میاره.
‫می‌خواد اونا رو بکُشه.
‫تو که می‌دونی کسی از سازمان ‫زنده بیرون نمیره.
‫لعنتی.
‫- داداش، اونجا چه خبره؟ ‫- برو اون داخل بمون.
‫- آصف. ‫- برو داخل.
‫- چه خبر شده؟ بهم بگو. ‫- برو اونجا.
‫- چه خبر شده؟ ‫- هیچی. آروم باش.
‫این یارو رو باش.
‫جوری رفتار می‌کنه انگار باید بره جایی. ‫عجله داری، رفیق؟
‫آره، بیا نزدیک‌تر.
‫یالا، خجالت نکش.
‫بهت آسون نمی‌گیرم، رفیق.
‫باور کن.
‫برو، برو.
‫بجنب، برو!
‫فرار کن!
‫بیا اینجا، آشغال!
‫ای آشغال‌ها!
‫من ثروت قرامانم!
‫این اسم رو یادت بمونه!
‫بیاین، آشغال‌ها.
‫ببینم چندمَرده حلاجید.
‫اکثرتون رو توی بتن دفن می‌کنم.
‫بندازش.
‫چی، تو...
‫می‌خوای منو از پل بندازی پایین؟
‫دیگه نمی‌تونی فرار کنی.
‫عاقبتت مثل من می‌شه.
‫چه خبر شده؟
‫داریم نصوح رو آزاد می‌کنیم.
‫پس چرا دستگیرش کردیم، رفیق؟
‫مراقب حرف زدنت باش، عاکف.
‫قرار نیست حتی به احترام سروان کمال هم شده ‫چند تا سؤال ازش بپرسیم؟
‫داری بهم یاد میدی چطوری کارم رو انجام بدم؟ ‫بفرما خودت دست به کار شو.
‫حتماً. خودم ازش بازجویی می‌کنم.
‫عاکف!
‫موقع شام توی ساختمون تیراندازی شده.
‫دیدین؟
‫آدم اشتباهی رو گرفتین.
‫تعجب نکردی اونجا تیراندازی شده؟
‫ازش خبر داشتی؟
‫واسه اونم اظهاریه می‌خوای؟
‫آخه این قضیه چه ربطی به من داره؟
‫من چند ساعته که ‫باهاتون توی یه اتاقم.
‫بهم میاد شعبده‌باز باشم؟
‫وقتشه پاین کویرن چیزی بهم بده.
‫چیزی که بتونه تموم کارهایی که ‫کردم رو جبران کنه.
‫موقعیتی که دنبالشی اشغال شده.
‫پس خالیش کنید.
‫وگرنه من نیستم.
‫اون بچه دیگه دردسرساز شده، ‫مگه نه ستوان؟
‫اگه کاری که ازت بخوام رو انجام بدی،
‫نه‌تنها اون موقعیت رو به دست میاری،
‫بلکه نمی‌ذارم اون بچه ‫علیه‌ات شهادت بده.
‫درخواستت چیه؟
‫قراره منو بازداشت کنی.
‫چون جشن رو از دست دادم ناراحتم،
‫ولی ببینید چی شد.
‫راننده‌ام رو خبر کنید.
‫اگه هنوز زنده باشه،
‫می‌تونه الان بیاد دنبالم.
‫امیدوارم که زود خوب شید، آقای عزیز.
‫نگران نباشید. اخبار چیزی از ‫جریان امشب پخش نمی‌کنه.
‫هویت‌تون مخفی باقی می‌مونه.
‫آقای نصوح مخصوصاً ازمون خواستن ‫که هواتون رو داشته باشیم.
‫با توجه به وخامت اوضاع، ‫باید سریع عمل کنیم
‫و باید واسه گرفتن رضایت ‫سریع با خانواده‌تون تماس بگیریم.
‫من خانواده‌ای ندارم.
‫فقط مادرمه.
‫اصیل رو آزاد کردم.
‫باشه.
‫قرار بود بسته ‫توی محل ساختمون‌سازی ثروت باشه.
‫خالیه. کی باید بسته رو دریافت کنه؟
‫اون قراره بسته رو دریافت کنه.
‫کارت تموم شده.
‫بچه کجاست، مامان؟
‫پلیس‌ها بردنش.
‫تو چی‌کار کردی، مامان؟
‫همسایه‌ها سؤال می‌پرسیدن. ‫گفتن اخبار داره نشونت میده.
‫چرا این‌جوری می‌کنی؟
‫چرا مراقب اون بچه نبودی؟
‫آصف، کافیه دیگه.
‫از دیروز عقل از سرم پریده.
‫فشار خونم زده بالا.
‫چیزی نمونده مثل بابات بشم.
‫و مطمئناً به‌خاطرش منو مقصر می‌دونی.
‫تمومش کن، آصف.
‫باشه.
‫شاید بهتر باشه پیدات کنن ‫و با اون ماشین سیاه ببرنت.
‫حقت همینه، پسر. همین برات خوبه.
‫کدوم ماشین سیاه؟
‫کی بچه رو برد، مامان؟
‫وای مامان.
‫هنوز نرسیدیم؟
‫دیگه چیزی نمونده. ‫الانه که برسیم.
‫ببین.
‫بزرگه.
‫آصف اونجاست؟
‫معلومه.
‫فکر کردی آصف ولت می‌کنه؟
‫الان دیگه توی یه قایقیم.
‫وثیقه‌ات اون پسره.
‫تا وقتی شاهد کوچولوت پیش منه،
‫توی سازمان کنارم می‌مونی.
‫بپر بالا. راستی، گوشیم دستته. ‫پسش بده.
‫- چرا این ماشین رو برداشتی؟ ‫- هنوز صحیح و سالمه که.
‫بذار یه‌کم کیف کنم.
‫بچه کجاست؟
‫- در تعقیب خودروی طوسی هستیم... ‫- ازش جلو بزن.
‫... که احتمال می‌دیم واسه آصف اردم باشه.
‫می‌گم ازش جلو بزن!
‫راهش رو سد کن.
‫دست‌ها بالا و بیا بیرون! ‫دیگه تمومه. پیاده شو.
‫آصف کجاست؟
‫اون کجاست؟
‫ببرش!
‫پیاده شو! ببرش.
‫[شمارۀ خصوصی]
‫الو؟
‫دارن میان دستگیرت کنن.
‫دارم بهت یه راه خروج میدم، آصف.
‫ماشینت آماده‌ست.
‫ماشین رو ببر توی کشتی
‫و با چیزی که داخل صندوق‌عقبه ‫جلوی ماشین نصوح پارک کن
‫و برو.
www.FardisFilm.com