‫«قسمت چهارم: تصادف»
‫[آمبولانس]
‫[پلیس]
‫اینجا چیزی نیست، قربان.
‫الف، کیسه رو بده من لطفاً.
‫- خوش اومدی، ستوان. ‫- ممنونم.
‫اینو پیدا کردیم.
‫واسه کماله؟
‫بررسی می‌کنیم.
‫- کجا پیداش کردن؟ ‫- همون‌جا، لب ساحل.
‫غواص‌ها رو خبر کردم.
‫گفتم احتمالاً بخواین ‫جست‌وجو رو از اینجا شروع کنید.
‫به نظر میاد راننده اومده اینجا، ‫توقف کرده
‫و دوباره برگشته.
‫عجله داشته؟
‫شاید اونو انداخته و فلنگ رو بسته.
‫نمی‌تونه.
‫هیچ راه فراری نیست، عاکف.
‫حقیقت همیشه دیر یا زود مشخص می‌شه.
‫[کمال]
‫عاکف، می‌شه یه‌کم تنهامون بذاری؟
‫- شکرپاره‌ات رو بردار. ‫- نه.
‫- بفرمایید، قربان. ‫- ممنون.
‫چی براتون بیارم، قربان؟ ‫شکرپاره‌های اینجا حرف نداره.
‫برو سر اصل مطلب، جونیت.
‫حرف بزن.
‫وادارم نکن ازت بپرسم.
‫در مورد چی حرف بزنم؟
‫در مورد کاری که مشغولشی.
‫کویرن؟
‫من ضمانتت رو کردم لعنتی.
‫بهت گفتم اگه اشتباهی کنی، ‫منم با خودت پایین می‌کشی.
‫مگه من چی‌کار کردم؟
‫واقعاً از پشت بهم خنجر زدی
‫و درخواست کردی پرونده‌ی ثروت قرامان رو ‫به تو بدن؟
‫من درخواستی نکردم.
‫افسر ارشد ازم خواست.
‫چه افسر ارشدی؟
‫اصلاً تو اونا رو از کجا می‌شناسی؟
‫چی به پاین کویرن دادی که اونا ‫همچین چیز بزرگی رو به تو محول کردن؟
‫ثروت بهت سهم پیشنهاد داده؟
‫- بی‌خیال، کمال. ‫- یواش حرف بزن.
‫سروان کمال، می‌خواستم بهت اطلاع بدم.
‫به هر حال هنوز کاری نکردم.
‫پرونده روی میزمه.
‫تا کِی؟
‫ازت خواستن چی‌کار کنی؟
‫که فقط بذاری پرونده روی میزت بمونه؟
‫با یه کار کوچیک شروع می‌شه ولی بعدش ‫می‌بینی که دستت به جایی بند نیست.
‫عاقبتت مثل من می‌شه.
‫جوگیر نشو.
‫من پاین کویرن رو نابود می‌کنم.
‫وگرنه اونا دخل‌مون رو میارن.
‫[جونیت]
‫[تماس دریافتی]
‫تنها اومدی اینجا؟
‫خیلی دل‌وجرئت داری، ستوان جونیت.
‫این اعتمادبه‌نفس از کجا میاد؟ ‫چرا کاری که بهت می‌گم رو انجام نمیدی؟
‫توی خوابت بهت سر می‌زنم، جونیت؟
‫توی کابوس‌هات دستگیرم می‌کنی؟
‫کِی قراره دست دوستی بدیم؟
‫می‌خوام بدونم این درخواست‌ها ‫کِی تموم می‌شن.
‫وقتی ثروث، ضامنت، ‫برات پول فرستاد
‫باید بررسیش می‌کردیم.
‫می‌خوای سر هر پرونده‌ای که ‫بهت می‌دیم ازمون پول بچاپی؟
‫درآمد منم باید افزایش پیدا کنه. ‫مگه روند سازمان این‌جوری نیست؟
‫فقط واسه کسایی مثل تو ‫که فکر می‌کنن پول قدرته.
‫می‌تونم شلیک کنم.
‫ولی نگران نباش. وقتی کار گسترش پیدا کنه، ‫نیازهات هم تغییر می‌کنن.
‫ستوان، اون در دیدرسمه.
‫ما ازت خواستیم برامون ‫خون تازه و اعضای بدن تروتمیز بیاری،
‫ولی به‌جای بچه
‫برامون یه پلیس بی‌مصرف آوردی ‫که پشیزی نمی‌ارزه.
‫خودم رو نیاوردم.
‫تو رو نمی‌گفتم.
‫خوبی؟
‫در مورد تک‌تیرانداز ‫یه گزارش قشنگ واسه کمال بنویس.
‫به‌خاطر این نیست که کمال پا به سن گذاشته.
‫تو رو انتخاب کردم چون ‫خدمات اجتماعی از تو خوشش میاد.
‫حالا هم سوابق یه بچه رو حذف می‌کنی ‫و اونو میاری پیشم.
‫به پاین کویرن خوش اومدی.
‫[بچه]
‫فقط بابا؟
‫مامان نه؟
‫نه.
‫بیا بریم.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫خونه‌ی جدیدت.
‫واقعاً؟
‫ببین. این دستبندی که ‫اسم روشه رو می‌بینی؟
‫اگه کسی پرسید، دیگه اسمت اینه.
‫ببین چی نوشته.
‫«مرت».
‫اگه بهشون بگی اسمت مرته،
‫می‌تونی تا هر وقت که بخوای ‫اونجا بمونی.
‫- واسه همیشه؟ ‫- آره.
‫ولی اگه اسم واقعیت رو بهشون بگی، ‫دوباره تو رو برمی‌گردونن یتیم‌خونه.
‫فهمیدی؟
‫بهشون نمی‌گم.
‫ولی مرت کجاست؟
‫گرسنه‌امه.
‫تو چی؟ ‫فکر کنم جفت‌مون یه کوچولو گرسنه باشیم.
‫هان؟ بریم یه چیزی بخوریم؟
‫چطوره پسش بدی؟
‫ممکنه گمش کنی.
‫من برات نگهش می‌دارم.
‫گرسنه‌امه.
‫توی خوابم دیده بودم.
‫یه مردی بود.
‫[آصف]
‫[12 ساعت قبل از تصادف]
‫[تاکسی]
‫من پسر نمک‌نشناسی نیستم.
‫شوهر بی‌عرضه‌ای نیستم.
‫پدر بدی هم نیستم.
‫این دفعه رو دیگه ‫بازنده نمی‌شم، مراد.
‫برنده می‌شم.
‫وکیل‌ها چقدر پول درمیارن؟
‫من از کجا بدونم؟ وکیل می‌خوای؟
‫خوب می‌شد اگه وکیل بودم، نه؟
‫می‌تونستم مردم رو نجات بدم و از این چیزا. ‫بد می‌گم؟
‫حالا من واسه امرار معاش چی‌کار می‌کنم؟ ‫رانندگی می‌کنم.
‫راننده. شوخیت گرفته؟
‫کل کار رو ماشین انجام میده. ‫آخه این شد شغل؟
‫باید ببینی چطوری نگاهم می‌کنه.
‫انگار که من کسی نیستم.
‫انگار هیچی نیستم.
‫می‌دونم این کار رو می‌کنه ‫که اذیتم کنه.
‫بهم می‌گه بی‌عرضه. ‫بی‌عرضه صدام می‌کنه.
‫می‌دونی بی‌عرضه یعنی چی؟
‫تا حالا شده توی جمله به‌کار ببریش؟
‫سما از این چیزا خوشش میاد.
‫خیلی خوردم، رفیق. ‫خودت بخور. بیا بریم.
‫گوشی منه.
‫جواب بده.
‫چه خبر، مظفر؟
‫آره، پیش منه.
‫چی؟ چی گفتی؟ کی؟
‫- چی شده؟ ‫- رفیق، تو داداشی به اسم عزیز داری؟
‫عزیز؟
‫چی شده؟ اوضاعش بدتر شده؟
‫بابا حالش خوبه.
‫خون پیدا کردن، ‫واسه همین بهتره.
‫خدا رو شکر.
‫مامان؟
‫عزیز هی بهت زنگ زد.
‫اون کل شب رو اینجا دنبال ‫اهداکننده می‌گشت و بهت زنگ می‌زد.
‫من اینجام، مامان.
‫بهش گفتم تو بی‌مصرفی ‫و این وقت شب بهت زنگ نزنه.
‫می‌بینی؟ حتی نتونستی خون بدی.
‫بوی کثافت تا اینجا میاد.
‫[مسیر جدید] ‫[6 کیلومتر]
‫کجایی؟
‫رفیق اگه نمیای، لغو کن.
‫ترافیک روان شده. الانه که برسم.
‫زد بهم.
‫آقا، هی!
‫[پاین کویرن]
‫منم رئیس دارم، داداش.
‫برگرد سوار ماشینت شو.
‫خیلی‌خب. روز خوبی داشته باشی.
‫وقتی دفترت رو داغون کردم، نمی‌دونستم ‫اونا ازت چی می‌خوان.
‫بهت که گفتم.
‫هرکسی کثافت‌کاری یکی دیگه رو انجام میده. ‫روند سازمان این‌جوریه.
‫این کثافت‌کاری من نیست.
‫من کسی رو نکُشتم.
‫فقط جابه‌‌جاش کردم.
‫منم هیچ‌کدوم‌شون رو نکُشتم، ‫ولی همه‌شون رو دفن کردم.
‫- آقا، کار دیگه‌ای نیست؟ ‫- چی؟
‫آقای ثروت منو فرستاد که ازتون بپرسم ‫دوست دارین پِی ساختمون چطور باشه.
‫یه لایۀ دیگه بریزیم؟
‫من که تخصص ندارم. ‫اگه لازمه، بریز.
‫ولی این دفتر شماست، قربان. ‫اگه بخواین بیشتر بریزیم، همین کار رو می‌کنیم.
‫ثروت اینو گفته؟
‫می‌خواین با اینجا ‫چی‌کار کنید، قربان؟
‫قرار بود آپارتمان بشه. ‫چرا برنامه عوض شد؟
‫به‌خاطر یه تصادف.
‫آصف.
‫حالا می‌دونی باید چی‌کار کنی.
‫راه خروجی از پاین کویرن وجود نداره.
‫امروز آماده‌اش کن. بهش نیاز دارم.
‫ولی قربان، صفه...
‫من کم صف نموندم، رفیق.
‫حالا دیگه نوبت منه. بیا.
‫قربان، دارید چی‌کار می‌کنید؟
‫اونا چیزی رو گرو می‌گیرن ‫تا کاری که می‌خوان رو انجام بدی، درسته؟
‫پاین کویرن رو می‌گم. ‫روند کارشون این‌جوریه، مگه نه؟
‫گول وعده و وعیدهاشون که می‌گن ‫راحت پول درمیاری رو نخور.
‫حلقه‌ام کو؟ پسش بده.
‫[خدمات اجتماعی و خانواده]
‫ممنونم.
‫بعدش نرو. ‫مددکار اجتماعی میاد دیدنت.
‫باشه.
‫- سلام. ‫- سلام. از این طرف.
‫بریم پس.
‫باشه. می‌ریم.
‫ولی قبلش باید ‫سر یه چیزی کمکم کنی،
‫وگرنه دیگه هرگز پسرم رو نمی‌بینم.
‫مامانش نمی‌خواد ‫من دیگه ببینمش.
‫می‌ترسه اون باز ‫به‌خاطر من ناپدید بشه.
‫تو هم گم شدی، ولی نترسیدی.
‫باشه. فعلاً نمی‌فرستمت که بری. ‫قول میدم.
‫قول میدی؟
‫قول میدم.
‫بهم بگو اون شب چطوری ‫سوار ماشینم شدی.
‫من توی آپارتمان قایم شده بودم.
‫کدوم آپارتمان؟
‫نزدیک جایی که اون شب پارک کرده بودم؟ ‫نزدیک اون آدرس؟
‫توی آپارتمان آقای پلیس.
‫کدوم آقای پلیس؟
‫این بوده؟
‫حالا برو توی کمد.
‫همون‌جا منتظر بمون. ‫نیا بیرون، باشه؟
‫خب؟ بیا. برو داخل.
‫بعداً یه ماشین میاد دنبالت.
‫بعدش آقای پلیس کجا رفت؟
‫نمی‌دونم. هیچی ندیدم.
‫چی ندیدی؟
‫دنبال کمال آرگون می‌گردی؟
‫نظری ندارم. ‫رؤیا درن، اینجا داستانی برات نیست.
‫فوراً منو شناختی، هان؟
‫ولی منم می‌شناسمت، ستوان.
‫سروان کمال در موردت بهم گفته.
‫این حرفت یعنی چی؟ ‫با هم صمیمی بودین؟
‫اونقدری صمیمی بودیم که ‫بیشتر از تو نگرانش باشم.
‫فقط یه سؤال دارم. ‫چرا دنبال سروان کمال نمی‌گردی؟
‫داریم می‌گردیم.
‫پس چرا از من نپرسیدی؟
‫اون شبی که ناپدید شد ‫واسه من پیغام گذاشته بود.
‫چرا از من چیزی راجع‌به پیغام ‫و بسته‌ای که بهم داده پرسیده نشد؟
‫کمال آرگون بهت بسته داده بود؟
‫تو بهم بگو.
‫اگه بسته دستت بود، نمی‌اومدی اینجا ‫در موردش از من بپرسی.
‫رؤیا، گوشیت خاموشه. ‫بسته رو پیدا کردم.
‫وقت نداریم. ‫باید بیای بگیریش. کجایی؟
‫- روز خوبی داشته باشین. ‫- خیلی ممنونم.
‫جونیت، آصف، همون یارویی که ‫تحویلم دادی، قربانی پاین کویرنه. اگه...
‫راننده رو انداختین زندان؟
‫کدوم راننده؟
‫همونی که تصادف کرده بود.
‫یه کار ساده بهت سپردم،
‫ولی برام گرون تموم شد، ستوان.
‫دیروز رفتم دنبال بچه، ‫ولی وقتی خبری ازتون نشد...
‫اون هنوز پیشمه.
‫اون رو نمی‌گم.
‫می‌دونی دیروز چه اتفاقی افتاد؟ ‫یکی ماشینم رو داغون کرد.
‫داغونه.
‫من اونجا بودم. ‫افرادمون بردنش بازداشتگاه.
‫داریم بررسی می‌کنیم.
‫اون کیه؟
‫چرا اون کار رو کرد؟
‫چرا ماشین رو داغون کرد؟
‫نمی‌دونم. ‫می‌فهمیم مشکلش چیه.
‫من خودم خونه دارم.
‫مگه نمی‌خواین منو ببرین خونه‌ام؟
‫ولی تو کی هستی؟
‫می‌بینی؟ مرت هستم.
‫کِی می‌ریم خونه؟
‫مرت. ‫از کجا در مورد تصادف می‌دونی؟
‫داشتم با اون می‌رفتم خونه.
‫بعدش تصادف شد.
‫دارم کسی که ماشین رو داغون کرد ‫می‌فرستم پیشت.
‫ببرش پیش آقای نصوح.
‫پس با جونیت بودی؟ ‫سوار چه ماشینی بودی؟
‫چی بود؟
‫شاسی‌بلند مشکی بود؟
‫چطوره بهم نشونش بدی
‫و بعدش بریم خونه؟
‫من قبل از تو بسته رو پیدا می‌کنم.
‫در مورد بچه نیاز به اطلاعات دارم.
‫ولی قربان، وادارمون کردین ‫سوابق رو از بین ببریم.
‫گفتین پلیس نمیاد، ‫ولی اومد.
‫من چیزی نگفتم.
‫- خوش اومدین، قربان. ‫- ممنونم.
‫باهاتون تماس گرفتم، ‫ولی جواب ندادین قربان.
‫واقعاً؟
‫شاید شارژش تموم شده.
‫چرا زنگ زدی؟
‫فقط خواستم بپرسم ‫چیزی نیاز دارین یا نه...
‫من فقط ماشینم رو می‌خوام.
‫خودم شخصاً دارم بهش رسیدگی می‌کنم، قربان. ‫نگران نباشید.
‫خب... آقای آصف، قربان...
‫- سرپرست‌مون چیزی توی صندوق‌عقب پیدا کرده. ‫- چی پیدا کرده؟
‫اینا...
‫ببینید، قربان.
‫خیلی ممنونم، قربان.
‫- آقای آصف، می‌شه یه چیزی ازتون بپرسم؟ ‫- بپرس.
‫چرا از اون گوشی ‫استفاده می‌کنید، قربان؟
‫چرا نکنم؟
‫آخه می‌تونید ‫بهترین گوشی روز رو بخرید.
‫می‌گم این رمزی چیزیه؟
‫تا کسی بهتون زنگ نزنه که ‫در مورد پاین کویرن بپرسه؟
‫- شریف. ‫- بله، قربان.
‫من ماشینم رو می‌خوام.
‫چشم، قربان. الساعه.
‫بفرمایید، قربان.
‫این چیه؟
‫قربان، ماشین‌تون باید ‫بیشتر از یک روز بمونه.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫و می‌دونم دوست ندارید با ماشین و گوشی ‫و این چیزا خودنمایی کنید.
‫ولی من دوست دارم در حق‌تون ‫انصاف به خرج بدم، واسه همین...
‫آقای عرفان و بقیه ‫نمایندگی‌مون رو اداره می‌کنن، قربان.
‫می‌خوان شما رو ببینن. ‫البته اگه شما مایل باشین.
‫به عرفان بگو می‌تونیم همدیگه رو ببینیم.
‫ممنونم، قربان.
‫آصف؟
‫سما.
‫- خب... ‫- خب چی؟
‫واسه ناهار دعوتش کردم ‫که از طرف تو عذرخواهی کنم.
‫این کار رو کردی؟
‫- هی، آصف. کاریش نداشته باش. ‫- آره؟ باشه.
‫- دارم بهت می‌گما. ‫- و منم دارم بهت می‌گم آروم باش.
‫معذرت می‌خوام.
‫چی؟
‫اون روز کنترلم رو از دست دادم. ‫بابتش معذرت می‌خوام.
‫پای اطلس که وسط باشه ‫خون جلوی چشمم رو می‌گیره.
‫آره.
‫توی دادگاه می‌بینمت.
‫بابا!
‫اطلس.
‫چطوری، پسرم؟
‫خوبِ خوبم.
‫این چیه؟
‫نقاشی کشیدم.
‫مشخصه با یکی مشورت کرده. ‫گمونم وکیلی چیزی پیدا کرده.
‫آشغال نمی‌خواد تمایلات خشونت‌آمیزش ‫توی دادگاه مطرح بشه.
‫آقای هارون، چی داری می‌گی؟ ‫کدوم تمایلات خشونت‌آمیز؟
‫آصف همیشه با من و اطلس ‫مهربون بوده.
‫سما.
‫می‌خوای از این یارو ‫طلاق بگیری یا نه؟
‫اینا کی هستن؟
‫من، مامان و اینم تویی.
‫آره؟ من پلیور سبز دارم، هان؟
‫بیا.
‫- چیزی ازم می‌خوای؟ ‫- نه.
‫و حالت خوبه؟
‫دیگه برو پیش مامانت.
‫آصف.
‫- داری تعقیبم می‌کنی؟ ‫- دیگه باید چی‌کار می‌کردم؟
‫اونا تهدیدت کردن، مگه نه؟
‫چرا داری ازم فرار می‌کنی؟
‫چی رو داری قایم می‌کنی، آصف؟
‫چیزی رو قایم نمی‌کنم.
‫شوخیت گرفته؟ پس این چیه؟
‫رؤیا، باید بی‌خیالش بشی. ‫جدی می‌گم.
‫دارم بهت می‌گم، ‫ما حریف این قضیه نیستیم.
‫ولی سواری خوبی بود. جدیده؟
‫- مخبر چیزی بهت نداد؟ ‫- نداده، بهت که گفتم ما حتی همدیگه رو ندیدیم.
‫آصف، گوش کن.
‫اگه روراست نباشی، نمی‌تونیم ‫ته‌وتوی این قضیه رو دربیاریم.
‫همین‌جاست؟
‫خودم از بقیه‌ی ماجرا سر درمیارم.
‫منظورت چیه؟ رؤیا، یه لحظه صبر کن.
‫چطوری می‌خواد تنهایی انجامش بدی؟ ‫گوش کن بهم. ما حریف این قضیه نیستیم.
‫تنهایی نمی‌تونید برید داخل.
‫[پاین کویرن]
‫این چیه؟
‫این آقا همراه منه.
‫بفرما.
‫پس اصلاً مخبر رو ندیدی؟
‫رؤیا، باید بی‌خیال این قضیه بشی. ‫جدی می‌گم.
‫می‌دونی که نمی‌تونم، آصف.
‫هر جزئیات به‌ظاهر بی‌اهمیتی
‫می‌تونه برای پیدا کردن کمال حیاتی باشه.
‫کی ازت خواست بیای اینجا؟
‫قراره کی رو ببینی؟
‫مخبر رو.
‫کدوم مخبر؟
‫مخبری که تو باهاش ملاقات داشتی.
‫[شمارۀ ناشناس] ‫[تماس دریافتی]
‫شما؟
‫چند نفر دیگه باید ‫به‌خاطر تو بمیرن؟
‫کی هستی؟
‫پرسیدم چند نفر دیگه باید ‫به‌خاطر تو بمیرن، آصف؟
‫هیچ‌کسی به‌خاطر من نمُرده.
‫فقط تماشا کن.
‫نه! این کار رو نکن!
‫رؤیا!
‫رؤیا. همین الان باید بریم.
‫اونا کمال رو پیدا کردن.
‫تو ازم قایمش کردی.
‫چطور تونستی این کار رو کنی، آصف؟
‫تو...
‫رؤیا، من...
‫ازم پنهون کردی!
‫می‌دونستی اون مُرده، ‫ولی ازم پنهونش کردی.
‫اون مُرده، آصف.
‫اون مُرده!
‫اونا کشتنش. اینو می‌دونم.
‫حالا باید چی‌کار کنم؟
‫[پلیس]
‫رؤیا درن.
‫تو به جرم قتل کمال آرگون بازداشتی.
‫ببرش.
‫خانم رو ببر.
‫این مسخره‌بازی‌ها چیه. ‫این چه کاریه؟
‫می‌شه یکی بهم توضیح بده؟ ‫من روزنامه‌نگارم!
‫فردا بچه رو بیار پیشم، ‫وگرنه باید شاهد اتفاق بعدی باشی.
‫آقا.
‫ببین پسرت چی‌کار کرده.
‫الان کجاست؟ ‫کسی که نیومد دنبالش؟
‫توی حیاطن. مگه تو رو ندید؟
‫- میرم ببینم. ‫- باشه.
‫بچه!
‫- زود باشین! ‫- آروم.
‫بچه!
‫قایمکی سوار ماشین شدی، هان؟ ‫مگه بهشون نگفته بودی که جایی نمی‌ری؟
‫اینم بهشون گفته بودم که ‫تو میای دنبالم.
‫- مددکار اجتماعی رو گاز گرفتی؟ ‫- پیش میاد دیگه.
‫ببین. من و تو باید با هم حرف بزنیم.
‫توی زندگی، آدم خوب
‫و بد داریم.
‫می‌دونم تو آدم خوبی هستی.
‫وقتی آدم‌های خوب درمونده بشن ‫یا به بن‌بست بخورن...
‫مددکارهای اجتماعی که اونجا دیدی
‫یه مدتی رو از بچه‌ها مراقبت می‌کنن، ‫فقط تا وقتی که از امنیت‌شون مطمئن بشن.
‫واسه همین بزرگترها گاهی اوقات ممکنه
‫واسه امنیت بچه‌ها ‫دست به کارهایی بزنن که
‫بچه‌ها دوست ندارن.
‫ولی تو قول دادی.
‫قول دادی!
‫تو بهم قول دادی!
‫نه. نذار اون منو ببره.
‫نذار اون منو ببره، آصف!
‫کار اون بود. اون کرد!
‫کار اون بود! اون کرد!
‫حالا برو توی کمد.
‫همون‌جا منتظر بمون. ‫بیرون نیا، باشه؟
‫خب؟ بجنب. برو داخل.
‫بعداً یه ماشین میاد دنبالت.
‫و منو می‌بره خونه؟
‫آهان. معلومه.
‫فعلاً برو اون تو. بیا، این پیشت بمونه.
‫بجنب، بشین.
‫آفرین پسر.
‫پات رو ببر داخل.
‫آفرین.
‫لعنتی بردار دیگه.
‫مشترک مورد نظر...
‫رؤیا، گوشیت خاموشه. ‫بسته رو پیدا کردم.
‫وقت نداریم. ‫باید بیای بگیریش. کجایی؟
‫بچه کجاست؟
‫جونیت، دیگه تمومه.
‫فردا نصوح رو دستگیر می‌کنم.
‫می‌خواستی با منم همین کار رو کنی؟
‫نقشه‌ات چی بود؟
‫بهت که گفتم جوگیر نشو. ‫گفتم که من پاین کویرن رو زمین می‌زنم.
‫چطوری می‌خواستی این کار رو کنی؟
‫مدرکت اون بچه‌ست؟
‫آدرس خودت رو دیدی ‫و فکر کردی بسته اونه، آره؟
‫کمال.
‫بسته اون نیست.
‫اون بچه واسه نصوح اهمیتی نداره.
‫این یعنی...
‫بسته‌ای که به آدرس من ‫واسه راننده پیامک شد...
‫بسته تویی.
‫جونیت!
‫ول کن! ولم کن!
‫جونیت!
‫ول کن!
‫[صندوق‌عقب باز است]
‫الو؟
‫یک ساعته که یه ماشین مشکوک ‫جلوی خونه‌ام پارکه.
‫خیابون کیلاپتانسی.
‫کار اون بود! اون کرده!
‫تو کجا بودی؟ چیزی دیدی؟
‫- اون به سروان کمال صدمه زد؟ ‫- آره.
‫آصف، راه بیفت.
‫آصف، خواهش می‌کنم.
‫آصف، بیا بریم!
‫کار اون بود. من فرار کردم. ‫نذار اون منو ببره.
‫آصف، راه بیفت.
‫آصف، خواهش می‌کنم.
‫حالیت نیست داری چی‌کار می‌کنی، آصف. ‫بچه رو بده من.
‫می‌دونم کار تو بوده.
‫من انجامش میدم. کاری که ‫سروان کمال شروع کرد رو تموم می‌کنم.
www.FardisFilm.com