‫اتفاقی که براش افتاد ‫مایۀ تأسفه.
‫کمال آدم گوشه‌گیری بود.
‫خوشبختانه خانواده یا بچه اینا نداشت.
‫تو داری؟
‫منظورم بچه‌ست.
‫اطلس!
‫پسرم رو ندیدین؟ ‫کوله‌پشتی آبی داره، شیش سالشه و بوره.
‫- اون مریضه. ‫- چی؟
‫مشکل قلبی داره.
‫اطلس!
‫می‌بینی؟
‫تو هم انتظار داری ‫چیزی از سازمان نصیبت بشه.
‫اطلس!
‫واسه ستوان، پوله. ‫واسه تو؟ قلب.
‫اطلس!
‫«قسمت سوم: بن‌بست»
‫صندوق‌عقب رو باز کن.
‫[پلیس]
‫- الو؟ ‫- آقای جونیت بوزکورت.
‫بسته‌تون بهتون برگردونده شد.
‫«پاین کویرن» از خدمات شما سپاسگزاره.
‫عاکف، بازجویی رو تمومش کن.
‫تکلیف بسته‌ی توی صندوق‌عقب چیه؟
‫اون هیچ ربطی به کمال نداره.
‫قربان، جعبه پر از اسکناسه.
‫یارو فقط یه راننده‌ست. ‫داره بهمون دروغ می‌گه.
‫آخه کیه که اون‌همه پول پیدا کنه ‫و بیاره تحویل پلیس بده؟
‫چی‌کار کنیم؟
‫گزارشش ندیم؟
‫تعقیبش کنیم؟ نظرتون چیه؟
‫الان فقط باید ‫اظهاریه‌ات رو امضا کنی.
‫راستی، آصف می‌شه ‫برگه‌ها رو امضا کنی؟
‫- چه برگه‌ای؟ ‫- برگه‌های طلاق.
‫این به تو مربوط نیست، جناب وکیل. ‫به خودم مربوطه.
‫سما بهت نگفته؟
‫در مورد چی؟
‫اون یکی وکیل از پرونده کناره‌گیری کرد.
‫باید خیلی وقت پیش ‫امضاشون می‌کردی و تحویل می‌دادی.
‫بگذریم، الان دیگه دست منه.
‫منظورت چیه؟
‫تو وکیل طلاقشم هستی؟
‫متأسفم که اینو از من شنیدی، آصف.
‫خیلی بد شد. بگذریم.
‫راستی، سما بهم گفت ‫هنوز دستت تنگه،
‫واسه همین نمی‌خواد ‫حق‌الزحمه‌ی امشبم رو بدی.
‫ولی هرچه سریع‌تر ‫برگه‌های طلاق رو امضا کن، باشه؟
‫خیلی‌خب. مراقب خودت باش.
‫دردسر درست نکن، خب؟
‫آصف اردم.
‫بیا اظهاریه‌ات رو امضا کن.
‫از کجا فهمیدی اونا ‫پولم رو کجا نگه داشتن؟
‫وقتی داشتی کندوکاو می‌کردی؟
‫خون زیادی از دست دادی؟
‫پیدا می‌کنم کجا دفنش کردی.
‫فردا اول صبح ‫خودم دستگیرت می‌کنم.
‫وادارت می‌کنم دوباره اظهاریه بدی.
‫گمونم فردا از خودت بپرسن که ‫این‌همه پول رو از کجا آوردی.
‫اون موقع تویی که اظهاریه میدی.
‫- بابایی! ‫- اطلس؟
‫بابایی!
‫- پسرم، ندو! ‫- بابا!
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫فردا بابات میاد دنبالت.
‫مگه نه، آصف؟
‫آره. فردا میام دنبالت.
‫خب پس.
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫بیا بریم خونه.
‫بریم.
‫افراد نظم عمومی پول رو بردن؟
‫معلومه که بردن، قربان. ‫سریع سروکله‌ی دو نفرشون پیدا شد.
‫همه دارن به این فکر می‌کنن که راننده ‫چقدر می‌تونست باهاش بیت‌کوین بخره.
‫حالا چقدر؟
‫هیچی. صفر.
‫از قرار معلوم پول تقلبیه.
‫چرا به من اطلاع ندادی، عاکف؟
‫نمی‌دونم، قربان. شما...
‫گفته بودین این موضوع ‫مربوط به سروان نیست.
‫این بحثش فرق می‌کنه.
‫چیه؟
‫وثیقه‌ات تقلبی بود، ثروت.
‫منو سرکیسه کردی.
‫واقعیش رو می‌خوای؟
‫پس برو از بانک مرکزی بدزد.
‫تاوان این کارت رو پس میدی.
‫آره؟
‫حالا که پرونده دست سروان نیست، ‫تو مسئول شدی؟
‫اگه کسی رو می‌شناسی که می‌تونه ‫کاری کنه تاوان پس بدم،
‫بفرست بیاد.
‫[پسر گمشده]
‫تو راننده‌ی این ماشینی؟
‫چیه مگه؟
‫بسته‌ای که پاین کویرن ‫می‌خواست تحویل بده چیه؟
‫کمال برام پیام فرستاد، ‫گفت بسته رو پیدا کرده.
‫می‌دونی اون کجاست؟
‫دنبالم نیا.
‫رؤیا هستم. رؤیا دِرن.
‫من روزنامه‌نگارم. ‫این کارتمه.
‫می‌دونم.
‫من و کمال دنبال چیز بزرگی بودیم.
‫سروان توی دردسر افتاده.
‫یه کاری هست که باید انجام بده. ‫من باید پیداش کنم.
‫خیلی مهمه.
‫برو به پلیس اطلاع بده.
‫نمی‌تونم. اونا توی لیست حقوقی‌شون ‫پلیس هم دارن.
‫اگه کمال نیاد
‫و توی جلسه‌ای که براش ترتیب دادم ‫شرکت نکنه،
‫همه توی دردسر می‌افتن.
‫من نه. دیگه نه.
‫تو الانشم توی دردسر افتادی.
‫اگه بسته رو دریافت کنی، یکی از اونایی. ‫من همین‌جوری پیدات کردم.
‫ماشین توی لیست‌شونه. ‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫تصادف... تصادف شده بود.
‫گوش کن.
‫اونایی که چشم باز کردن ‫و دیدن جون سالم به در نمی‌برن،
‫به کمال اطلاعاتی می‌دادن که ‫می‌تونست پاین کویرن رو زمین بزنه.
‫کمال باید توی جلسه‌ی فردا شرکت کنه.
‫می‌دونم واسه بردن بسته ‫از این ماشین استفاده کردی.
‫اگه چیزی هست که می‎خوای بگی ‫یا اگه فردا قبل از تحویل بسته
‫به مقصد تعیین‌شده نظرت عوض شد،
‫باهام تماس بگیر.
‫اسمت چیه؟
‫آصف.
‫ببین، آصف.
‫اون بسته هرچی که باشه،
‫به نظرم خیلی مهمه.
‫و تا به دستش نیارن ‫دست از سرت برنمی‌دارن.
‫سیب‌زمینی! پیاز!
‫اومدی.
‫آصف، قسم می‌خورم که نمی‌دونستم ‫مراد بدون اجازه‌ات ماشین رو برداشته.
‫قسم می‌خورم.
‫به هر حال همه‌اش تقصیر منه.
‫اصلاً چرا از اول به مراد اعتماد کردم؟
‫اون احمق با موزو می‌گرده.
‫ولی خودتم با موزو می‌گردی.
‫نه راستش، آصف. ‫این‌جوری نیست.
‫دیگه جور در نمیاد. ‫نمی‌تونم با موزو بمونم.
‫عه؟ موزو از این قضیه خبر داره؟
‫چطور مگه؟ منظورت چیه؟
‫داری بهم می‌گی که تمومش کنم؟
‫نه، اینو نمی‌گم.
‫به من هیچ ربطی نداره. ‫مسائل تو به خودت مربوطه.
‫ببخشید.
‫پس چرا گفتی بیام؟
‫خب... چند ساعتی رو باید برم بیرون. ‫می‌تونی برام مراقب این بچه باشی؟
‫باشه. پرسیدن نداره که، آصف. ‫معلومه که می‌تونی پسرت رو بهم بسپاری.
‫- پسرم نیست. ‫- پس پسر کیه؟
‫مهم نیست. زودی برمی‌گردم. ‫اگه چیزی نیاز داشتی، بهم زنگ بزن.
‫منظورت چیه که مهم نیست؟ ‫صبر کن. من اصلاً با بچه‌ها کنار نمیام! آصف!
‫کجا رفت؟
‫عزیزم، تو دقیقاً چه نسبتی ‫با آصف داری؟
‫خودت چه نسبتی باهاش داری؟
‫فعلاً هیچی ولی به نقشه‌ام امیدوارم.
‫منم نقشه دارم.
‫چی؟
‫بچه جون، کسی رو نداری که ‫ازت مراقبت کنه؟
‫مامان و بابات کجان؟
‫گرسنه‌امه.
‫بیا.
‫این به دردت می‌خوره؟
‫چی هست؟
‫مدارک راجع‌به افراد پاین کویرن.
‫آصف، من خودم اونو ‫به کمال دادم.
‫تو اونو از کجا آوردی؟
‫واسه همین گفتی بیام اینجا؟
‫بگو که اینو به کسی ایمیل نکردی.
‫از کجا آوردیش، آصف؟
‫فقط همین ازم برمیاد، خانم رؤیا.
‫بقیه‌اش رو خودت و سروان کمال می‌دونید.
‫چون من راننده‌ام، پلیس نیستم که.
‫می‌تونی باشی؟
‫چی؟
‫می‌تونی کمال باشی؟
‫سازمان هویت واقعی اونا رو مخفی می‌کنه ‫و اونا تا حالا کمال رو ندیدن.
‫اون مخبر انتظار اومدن یه سروان رو داره.
‫ببینش و هرچی که بهت میده رو بیار. ‫می‌تونی این کار رو کنی.
‫نمی‌تونم.
‫آصف.
‫هنوز خبری ازش نیست.
‫هر اتفاقی واسه کمال افتاده باشه، ‫سرنوشت ما هم همون می‌شه.
‫این فقط به‌خاطر اون نیست،
‫واسه خودتم هست.
‫تصور کن سازمانی که می‌تونه ‫یه سروان رو ناپدید کنه
‫سر یه راننده چه بلایی میاره.
‫نمی‌تونم.
‫خودتم گفتی. من فقط یه راننده‌ام.
‫پس متأسفانه،
‫نمی‌تونم.
‫کجا برسونم‌تون؟
‫خیلی‌خب.
‫به هر حال ممنونم.
‫- داره گریه می‌کنه. ‫- عروسک دستشه.
‫- داره مثل دختربچه‌ها گریه می‌کنه. ‫- گریه نمی‌کنم!
‫اطلس داره واسه عروسکش گریه می‌کنه.
‫پسش بده!
‫چه مسخره.
‫چه خبر؟
‫مامان باور نمی‌کنه تو وجود داری.
‫می‌گه دارم تو رو تصور می‌کنم.
‫در موردم به مامانت گفتی؟
‫رازمون رو بهش نگفتم. ‫حتی به بابامم نگفتم.
‫به مامانت چی گفتی؟
‫فقط اینکه یکی به اسم اصیل اومد سر زد.
‫و گفتم تو راننده‌ای. ‫چون بابامم راننده‌ست.
‫می‌دونم.
‫تو دوست بابامی؟
‫آره.
‫من اگه جات بودم، منتظرش نمی‌موندم. ‫اون همیشه دیر می‌کنه.
‫من به‌خاطر تو اومدم.
‫چرا؟
‫می‌دونی،
‫منم وقتی کوچیک بودم ‫از این عروسک‌ها داشتم.
‫ولی یه روز همه‌شون ناپدید شدن.
‫و اون موقع بود که
‫فهمیدم چقدر دوست‌شون داشتم.
‫پس اگه تو ناپدید بشی،
‫بابات می‌فهمه چقدر دوستت داره.
‫- تو پلیسی؟ ‫- نه بابا.
‫- داری تعقیبم می‌کنی. ‫- نه.
‫ولی تو دنبالم میای. بیا بریم.
‫نصوح آلفان می‌خواد تو رو ببینه.
‫تو برو اونجا، عزیزم. ‫من درست پشت سرتم.
‫ولی اونجا پر از بچه‌ست.
‫مگه این خوب نیست؟ ‫برو با دوست‌هات بازی کن.
‫هوف، تحمل جیغ‌وداد بچه‌ها رو ندارم.
‫سردرد می‌گیرم.
‫- چیه؟ ‫- آخه چرا؟
‫گوش کن.
‫اگه خواستی توی زمین بازی ‫همدیگه رو ببینیم که منو تحت تأثیر قرار بدی،
‫باید بگم جواب نمیده.
‫نه. من با دیدن بچه‌ها استرس می‌گیرم.
‫ازشون خوشم نمیاد.
‫خوشت نمیاد؟ جدی؟
‫فقط معذرت بخواه و برو.
‫- چرا انقدر سؤال می‌پرسی؟ ‫- باشه.
‫در موردم اشتباه قضاوت کردی.
‫نگفتم مال من نیست. ‫فقط گفتم پای موزو هم وسط بوده.
‫- بازم؟ جدی؟ ‫- مگه من چی گفتم؟
‫قسم می‌خورم که همین‌جا ‫بهت سیلی می‌زنم.
‫- اینجا مکان عمومیه. درست رفتار کن. ‫- خفه شو، مراد.
‫- داری میری روی اعصابم. ‫- ملتم.
‫پس توضیح بده. ‫من سراپاگوشم.
‫- آخه ما همیشه موزو رو می‌بینیم. ‫- خب که چی؟
‫- باید مطمئن بشم. من که نمی‌تونم... ‫- از چی مطمئن بشی؟
‫- باید از یه سری چیزها مطمئن بشم. ‫- مثلاً چی؟
‫کاری که خواسته بودی رو انجام دادم.
‫ما ازت نخواستیم کاری انجام بدی، ‫ولی انگاری یه کاری کردی.
‫پولی که واسه ستوان نگه داشته بودیم رو ‫افشا کردی.
‫هنوز وقتش نبود، پسر.
‫خواسته‌مون رو که انجام می‌داد، ‫بسته‌اش رو تحویل می‌گرفت.
‫اون سعی داشت برام پاپوش درست کنه. ‫مجبور شدم این کار رو کنم.
‫چطوری فهمیدی کجاست؟
‫سروان کمال بهم گفته بود.
‫اتفاقی که براش افتاد ‫مایۀ تأسفه.
‫کمال آدم گوشه‌گیری بود.
‫خوشبختانه خانواده یا بچه‌ اینا نداشت.
‫تو داری؟
‫منظورم بچه‌ست.
‫دارم.
‫گوش کن، آصف.
‫نیاز داشتم ستوان جونیت ‫کسی رو وادار به انجام کاری کنه.
‫پس چطور باید اینو حلش کنیم؟ ‫نظری داری؟
‫گوشی توئه.
‫زود باش جواب بده.
‫تو الان دیگه آدم مهمی شدی، آصف.
‫ممکنه واجب باشه.
‫سما؟
‫آصف، تو رفتی دنبال اطلس؟
‫نه. مگه بهم گفته بودی برم دنبالش؟ ‫فکر نکنم.
‫اون گم شده. کل مدرسه رو گشتم.
‫اون اینجا نیست. ‫کجا ممکنه باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫الان میام اونجا.
‫باشه.
‫اون مریضه.
‫چی؟
‫مشکل قلبی داره.
‫می‌بینی؟
‫تو هم انتظار داری ‫چیزی از سازمان نصیبت بشه.
‫واسه ستوان، پوله. ‫واسه تو؟ قلب.
‫شانس بهت رو کرده.
‫راه‌حل اومده درِ خونه‌ات.
‫پاین کویرن هرچیزی که ‫نمی‌شه با پول خریدش رو داره.
‫چیه؟
‫به نظر عصبانی میای.
‫صدمه زدن به یه مرد
‫به آسونی صدمه زدن به ماشین نیست.
‫و آدم مُرده هم که نیست.
‫نمی‌تونی قایمش کنی.
‫اون باعث دردسر می‌شه.
‫اونا تو رو پیش ثروت می‌برن. ‫اون شریک جونیته.
‫ثروت قرامان. اون پیمانکاره. ‫برو اونجا.
‫دفتر ثروت که ازش به‌عنوان وثیقه ‫استفاده می‌کنه رو تصرف کن.
‫بعد اون کاری که ‫ازش می‌خوایم رو انجام میده
‫و ما وثیقه‌های جفت‌تون رو پس میدیم.
‫پاین کویرن.
‫رئیس، می‌گه از طرف پاین کویرن اومده.
‫بیا داخل.
‫بشین.
‫ثروت قرامان؟
‫خودِ خودمم. ولی تو کی هستی؟
‫آصفم. آصف اردم.
‫خیلی‌خب، آصف.
‫بگو ببینم. کارت چیه؟
‫کی هستی؟ چی هستی؟
‫راننده‌ام.
‫- راننده؟ ‫- راننده.
‫دفتر رو تخلیه کن.
‫راننده؟ اونا انقدر درمونده شدن؟
‫می‌شنوی؟ ‫می‌گه از طرف پاین کویرن اومده.
‫یه سروان نتونست منو از جام تکون بده، ‫بعد تو فکر می‌کنی می‌تونی؟
‫پولی که به جونیت دادی مصادره شده.
‫بنابراین کسی توی سازمان نیست که ‫ازت محافظت کنه.
‫کاری که پاین کویرن می‌خواد رو انجام بده.
‫تا انجام ندی، این دفتر تعطیله.
‫دفتر رو تخلیه کن.
‫فکر کردی می‌تونی با من دربیفتی؟
‫من ثروت قرامانم!
‫ثروت قرامان.
‫دیگه تکرار نمی‌کنم، دفتر رو تخلیه کن.
‫هی بچه‌ها.
‫اسلحه، مواد منفجره، ‫چاقو و چاقوکشی ممنوع.
‫نباید با جانشین سروان ‫شروع بدی داشته باشیم.
‫[ساخت‌وساز پینکس]
‫در رو باز کن.
‫ولی بهش دست نزن.
‫خودش راه خروج رو پیدا می‌کنه.
‫گوش کن، آصف.
‫دفتر ثروت که ازش به‌عنوان وثیقه ‫استفاده می‌کنه رو تصرف کن.
‫بعد اون کاری که ‫ازش می‌خوایم رو انجام میده
‫و ما وثیقه‌های جفت‌تون رو پس میدیم.
‫آصف، کجایی؟ ‫گوشیت باز خاموشه.
‫پلیس تماس گرفت. ‫اونا اطلس رو پیدا کردن.
‫اطلس؟
‫بابایی؟
‫پسرم مریضه. قلبش ضعیفه.
‫بچه‌ام کجاست؟ دارین دنبالش می‌گردین؟
‫اون پسر تو نیست، ولی اون بچه رو می‌شناسی ‫و با این حال اسمش رو نمی‌دونی؟
‫دقیقاً. منم همین رو گفتم.
‫اون پسر من نیست.
‫آصف کدوم گوریه؟
‫اون کجاست؟ اون می‌تونه اینو توضیح بده.
‫ببین. آصف دیروز اون بچه رو آورد ‫و گذاشتش پیش من. همین.
‫پیش منم گذاشتش. ‫همین امروز صبح.
‫من به جناب مأمور گفتم اون پسر من نیست ‫و فقط مراقبش بودم،
‫ولی با این حال منو کشوند اینجا.
‫- شوهرتون چی بهتون گفته بود؟ ‫- اینکه اون پسر مراده.
‫تو که گفتی بچه نمی‌خوای، ‫بعد خودت پسر داری؟
‫حقیقت نداره. به جون خودم. ‫شاید یه مراد دیگه رو می‌گه.
‫اونجا فقط اسم تو مراده.
‫- نه، قربان. قسم می‌خورم که بچه‌ی من نیست. ‫- خفه شو بابا!
‫بازداشتش کنید، قربان! ‫حتی به یه کلمه از حرف‌هاش اعتماد نکنید.
‫اون فقط بلده دروغ بگه. ‫از این آشغال بازجویی کنید!
‫- ملتم، خواهش می‌کنم. ‫- ول کن.
‫- تمومش کن دیگه. ‫- گفتم ول کن.
‫اون می‌گه اسمش اطلسه ‫و اسم باباش آصف اردمه.
‫پس همینه دیگه. ‫اون باید بچه‌ی آصف باشه.
‫- معلومه داری چی می‌گی؟ ‫- نه، آصف هرگز این کار رو نمی‌کنه.
‫اون از نظر احساسی ‫توانایی انجام همچین کاری رو نداره.
‫شما دوتا چی می‌گید؟ ‫اصلاً شماها کی هستین؟
‫وای.
‫دیدی چطوری سرمون داد زد؟
‫دلم واسه آصف می‌سوزه. ‫عجیبه که می‌تونه این وضع رو تحمل کنه.
‫بچه‌ی اون زن گم شده، ملتم.
‫همین‌جوری در مورد بچه‌ی مردم حرف بزن ‫و ببین چی می‌شه.
‫کی می‌دونه خودت داشتی چه غلطی می‌کردی. ‫خفه شو.
‫به آقای پلیس گفتی اسمت چیه؟
‫- اطلس. ‫- اطلس.
‫ولی دیروز که ازت پرسید بهش نگفتی.
‫چطوری تونستی پیداش کنی؟
‫پیداش کردم دیگه.
‫شنیدم تو راه اینجا به اون یکی افسر ‫شماره پلاک ماشینش رو گفتی.
‫گفتم.
‫پس پلاک رو حفظ کرده بودی؟
‫می‌تونم پلاک‌ها رو حفظ کنم.
‫پونزده.
‫شماره پلاک‌ها رو.
‫نونزده.
‫شماره پلاک ماشین‌ها.
‫خیلی‌خب.
‫35 واسه کدوم شهره؟
‫آسونه که. ازمیر.
‫خیلی‌خب. 06 چی؟
‫آنکارا. یه سختش رو بپرس.
‫33 چطور؟
‫مرسین که بهش ایچل هم می‌گن.
‫اسم بابات چیه؟
‫آصف اردم.
‫باشه. و اسم مامانت؟
‫سما.
‫ولی مامانت تو رو یادش نمیاد، پسر.
‫به نظرت این ممکنه؟
‫مگه می‌شه یه مادر بچه‌اش رو فراموش کنه؟
‫بهش عادت می‌کنه.
‫- این یعنی چی؟ ‫- من گم شده بودم، مگه نه؟
‫شاید اون یادش رفته
‫و وقتی یادش بیاد، ‫بهم عادت می‌کنه.
‫اطلس، چند سالته؟
‫نمی‌دونی؟
‫ولی تو که سروکارت با اعداد خوبه، مگه نه؟
‫گرسنه‌امه.
‫- آصف! ‫- خوبی؟
‫اطلس در موردش بهم گفته بود، ‫ولی من حرفش رو باور نکردم.
‫فکر کردم داره تو رو می‌گه.
‫- چی بهت گفته بود؟ ‫- اینکه اسم طرف اصیله.
‫گفت بچه‌ها فکر کردن اون باباشه ‫و فرار کردن.
‫گفت اون راننده‌ست.
‫و منم گفتم: ‫«شاید فقط داری تصور می‌کنی.»
‫«این چیزیه که می‌خواستی ‫چون بابات دیر کرده بود.»
‫- حرفش رو باور نکردم. ‫- حق داشتی اون‌جوری فکر کنی، سما.
‫تقصیر تو نیست.
‫اونا فیلم اون یارو رو توی حیاط دارن.
‫پلیس بررسی می‌کنه.
‫- حتماً ترسیده. ‫- ما پیداش می‌کنیم.
‫- به نظرت قلبش طاقت میاره؟ ‫- کافیه. ما پیداش می‌کنیم.
‫مطمئنم یه جایی قایم شده.
‫بچه‌ها موقع طلاق والدین‌شون ‫از این کارها می‌کنن.
‫شما دوتا با هم کنار نیومدین،
‫واسه همین احتمالاً ‫اونم واکنش نشون داده.
‫کافیه، جناب وکیل.
‫حالی‌مونه.
‫نه. من دیگه وکیلت نیستم.
‫ولی وقتی اطلس پیدا بشه، ‫باید واسه خودت یه وکیل خوب جور کنی، آصف.
‫آصف!
‫آقای هارون! حالتون خوبه؟
‫[شمارۀ ناشناس: ‫شهربازی. بستانجی. ساعت 6 غروب.
‫بجنب دیگه، رفیق. ‫گاز بده.
‫اطلس!
‫بچه‌ها، یه پسر انقدری ندیدین؟ ‫شیش سالشه.
‫پسر منو ندیدین؟ ‫کوله‌پشتی آبی داره، شیش سالشه و بوره.
‫اطلس!
‫- بابا؟ ‫- پسرم!
‫- خوبی؟ صدمه دیدی؟ ‫- خوبم.
‫- اتفاق بدی افتاده؟ ‫- نه.
‫- پسرم، کجا بودی؟ ‫- داشتیم می‌اومدیم پیشت.
‫- آره؟ ‫- ولی ما گم شدیم.
‫«ما»؟ منظورت از «ما» کیه؟
‫من و دوستت.
‫- خوبی؟ کی... اونا بهت صدمه زدن؟ ‫- من خوبم.
‫- خوبی دیگه؟ ‫- آره.
‫من و مامانت دیگه داشتیم دیوونه می‌شدیم. ‫خیلی نگران بودیم.
‫خیلی‌خب. بیا بریم.
‫بجنب.
‫اگه حرف دکتر ‫خیالت رو راحت نکرده، می‌تونیم...
‫تو خیالت راحته، آصف؟
‫از روان‌شناس هم پرسیدیم، ‫اونم گفت حالش خوبه...
‫منظورم این نیست.
‫اطلس به سنی رسیده که یادش بمونه ‫این چه تجربه‌ی وحشتناکی بوده.
‫ما اون مرد رو دیدیم. ‫مشخصاتش رو به پلیس گفتیم.
‫دیگه تکرار نمی‌شه. اگه مجبور بشم، ‫جلوی در مدرسه چادر می‌زنم.
‫معلومه که دیگه تکرار نمی‌شه.
‫دیگه نه.
‫سما؟
‫درخواست حضانت انحصاری می‌کنم.
‫این کار رو باهام نکن.
‫فقط یه چیز ازت می‌خوام.
‫برگه‌های طلاق رو امضا کن.
‫بذار وکیل‌مون به باقی مسائل رسیدگی کنه.
‫اصلاً می‌دونی من دارم چی می‌کشم؟
‫اصلاً به فکر من هستی؟
‫هرچقدر بیشتر سعی می‌کنم، هرچقدر بیشتر ‫دست‌وپا می‌زنم، بدتر می‌شه.
‫منو هم با بچه‌ام امتحان کردن.
‫- تقصیر من نبود. حرفم رو باور کن... ‫- نه!
‫اون تا الانشم کم عذاب نکشیده.
‫چه توی حیاط مدرسه و چه ادارۀ پلیس، ‫این بچه همیشه منتظر توئه.
‫سر این دیگه حرف، حرف تو نیست.
‫واسه یک‌بار هم شده ‫سر حرفت بمون.
‫امضاش کن. بذار تموم بشه.
‫- الو؟ ‫- واای، آصف!
‫خوب بلدی کارها رو انجام بدی.
‫وضع دفتر از ماشین من بدتره.
‫پس دیگه کارم تمومه. تموم شد.
‫اینش رو باید من تصمیم بگیرم.
‫به این راحتی نیست.
‫زمانش که برسه ‫خودت متوجه می‌شی.
‫آصف؟
‫بیا انجامش بدیم. ‫من کمال می‌شم.
‫جدی می‌گی؟
‫بهم بگو باید کجا برم ‫و با کی ملاقات کنم.
‫روز خوش.
‫این دفعه، از یتیم‌خونه ‫یه پسربچه دزدیدن.
‫همه‌اش اینجاست.
‫آدم‌ربا یکی از افراد نصوحه.
‫بچه‌ی کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫بچه‌ی آدم خاصی نیست.
‫گوش کن. این آخریه، سروان.
‫تا الان باید ‫به اندازۀ کافی مدرک جمع کرده باشی.
‫یا پاین کویرن رو زمین بزن،
‫یا همه‌ی اونایی که اطلاعات رو درز دادن
‫واسه نجات خودشون ‫تو رو جاسوس اعلام می‌کنن.
‫«همه»؟
‫چند نفر مثل تو هستن؟
‫زیادن. اونقدری هستن که ‫تو رو به دردسر بندازن.
‫اونقدری هستن که ‫یه سروان رو تهدید کنن؟
‫اینجا مقام و جایگاه ‫معنایی نداره، سروان.
‫تعداد ما از تو بیشتره. ‫حرف، حرف اکثریته.
‫منم می‌خوام تمومش کنم.
‫همه فکر می‌کنن ‫تو فقط می‌خوای جون خودتو نجات بدی.
‫واسه همین کس دیگه‌ای ‫اعتبارش رو به خطر نمی‌ندازه.
‫ولی من اهمیتی نمیدم.
‫هر کاری کردم تا ‫از این معضل خلاص بشم.
‫بیشتر از اینم انجام میدم.
‫مگه چی‌کار کردی؟
‫تا حالا توی صندوق‌عقب ماشینت ‫جسد حمل کردی؟
‫انجامش میدم.
‫اگه این چیزیه که نیازه.
‫ولی... باید با افرادت صحبت کنی.
‫من صحیح و سالم ‫از اینجا میرم بیرون.
‫اگه دستگیرم کنی، اکثریت فوراً ‫همه‌چی رو در موردت به نصوح می‌گن.
‫اونا افراد من نیستن.
‫تعقیبت کردن؟
‫آخه تو چطوری سروان شدی؟
‫هی!
‫یعنی چی؟
‫چه خبر شده؟
‫تو...
‫بلند شو. صندوق‌عقب رو باز کن.
‫گفتم بلند شو!
‫صندوق‌عقب رو باز کن!
‫تکون بخور.
‫بجنب.
‫صندوق‌عقب رو باز کن.
‫بازش کن دیگه!
‫پیداش کردم، قربان.
‫جاسوس رو پیدا کردم.
‫بذارید من برم، قربان. ‫بذارید من برم.
‫التماس‌تون می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫دیدین؟ گیرش انداختم.
‫هر کاری که خواستین رو انجام دادم.
‫دیگه نمی‌تونم. ‫التماس‌تون می‌کنم.
‫من بچه دارم، قربان.
‫خواهش می‌کنم. سروان رو ببر ‫و بذار من برم.
‫اون کسیه که شما ‫دنبالش می‌گشتین، متوجهید؟
‫داری می‌گی سروان جاسوسه؟
‫بله، قربان. اون دنبال شماست. ‫اون سروانه.
‫خب پس،
‫این سروانی که ‫بهمون نارو زده کجاست؟
‫چرا از آصف که اونجاست نمی‌پرسی؟
‫تو سروان نیستی؟
‫اون راننده‌ست.
‫یه راننده‌ی معمولی.
‫ولی این نکبت خوب کارآگاهیه.
‫و حالا،
‫اون تو رو به مقصدت می‌رسونه.
‫قربان...
‫قربان، خواهش می‌کنم نکنید!
‫التماس‌تون می‌کنم، قربان! من...
‫آصف.
‫حالا می‌دونی باید چی‌کار کنی.
‫می‌دونی چرا باهاش ملاقات داشتی
‫و سعی داشتی چی‌کار کنی.
‫هیچ راه خروجی از پاین کویرن وجود نداره.
www.FardisFilm.com