‫الو؟
‫سلام، سروان.
‫آصف هستم. آصف اردم.
‫- کی؟ ‫- تصادف رو یادتونه؟
‫بازداشت که بودم همدیگه رو دیدیم.
‫- چه تصادفی؟ ‫- تصادف ماشین.
‫آهان...
‫همون راننده.
‫چه خبر، آصف؟
‫سروان، صاحب ماشین شاسی‌بلند رو دیدم.
‫الو؟
‫سروان کمال؟ الو؟
‫وکیلت که برسه، ‫فیلم شروع می‌شه.
‫پس هر چی که می‌دونی رو ‫بهمون بگو.
‫واقعاً می‌خواین بدونید؟
‫خوب فکر کن.
‫بعدش دیگه راه برگشتی نیست.
‫«قسمت دوم: راه برگشتی نیست»
‫تو دیگه کی هستی؟
‫تو راننده‌ای؟
‫[پلیس]
‫می‌شه کارت شناساییت رو ببینم؟
‫البته.
‫حدود یک ساعته که ‫اینجا پارک کردی.
‫بهمون گزارش شد.
‫منتظر چی هستی؟
‫بادبادک قشنگی داری.
‫- اسمش چیه؟ ‫- بله؟
‫اسمت چیه؟
‫اسمت رو بهشون بگو، رفیق.
‫خودت بهش بگو.
‫خجالت می‌کشه.
‫- رانندگی کن دیگه. کمتر وقت تلف کن! ‫- اطلس، بسه دیگه!
‫خیلی‌خب. آروم باش، پسرم.
‫- اسمش اطلسه. ‫- اطلس.
‫درسته.
‫هی اطلس. مگه از وقت خوابت نگذشته؟
‫زیاد اینجا نمون. ‫زود حرکت کن.
‫- شب خوش. ‫- شب خوش.
‫بیا.
‫بیا، بگیرش.
‫بادبادک واسه منه؟
‫بلد نیستم چطوری بادبادک هوا کنم.
‫از کجا اومدی؟ کی تو رو آورده؟
‫منتظر بودم که ‫سروکله‌ی تو پیدا شد.
‫کجا منتظر بودی؟
‫جایی که منو سوار کردی.
‫پدر و مادرت هم اونجا بودن؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی، بچه؟ ‫پدر و مادرت کجان؟
‫نمی‌دونم دیگه! ‫تو قرار بود منو ببری پیش‌شون.
‫اون وقت کی بهت گفته که ‫من قراره تو رو ببرم پیش مامانت؟
‫اسم خودت رو می‌ذاری راننده؟
‫- یه‌کم اینجا صبر کن، باشه؟ ‫- باشه.
‫اون پسر کیه، آصف؟
‫نمی‌دونستم دیگه باید ‫کجا ببرمش، سما.
‫- بچه‌ی کیه؟ ‫- مراد از ایستگاه تاکسی رو یادته؟
‫خب؟
‫مراد شیفت شبه.
‫و تو رو پرستار بچه‌اش کرده؟
‫البته که نه. ‫فقط همین امشبه.
‫نتونستم خونه تنهاش بذارم.
‫- یه چیزی پیش اومد، واسه همین... ‫- این وقت شب؟
‫یه کاری هست که باید انجام بدم.
‫اون کار چیه، آصف؟
‫یه اتفاقی اتفاد، سما.
‫و فکر کنم به‌خاطر من بوده.
‫انقدر خوب مراقب بچه‌ی خودتی ‫که الان از بچه‌ی مردم مراقبت می‌کنی؟
‫خودم کم مشکل ندارم.
‫نمی‌خوام تو یا مشکلاتت هم ‫به گرفتاری‌هام اضافه بشن.
‫چرا نمی‌فهمی؟
‫شب نیا دمِ در خونه‌ام. ‫دیگه چطوری باید حالیت کنم؟
‫امضاشون می‌کنم.
‫قول میدم وقتی برگشتم ‫برگه‌های طلاق رو امضا کنم.
‫دیگه منو نمی‌بینی.
‫اسمت چیه، رفیق؟
‫اطلس.
‫هر از گاهی اسم‌هاشون رو قاتی می‌کنم، ‫واسه همین داره دستم می‌نذاره.
‫دست می‌ندازی، هان؟
‫پس بیا اطلس واقعی رو ببین. بجنب.
‫بیا اینجا.
‫بیا.
‫آصف.
‫زود برگرد.
‫یه عده خوب بلدن ‫از کی سواری بگیرن
‫که پاهاشون کثیف نشه.
‫همین که توی ماشینت ‫حملش می‌کنی کافی نیست؟
‫بار یکی دیگه رو هم ‫به دوش نکش.
‫سوپرمن یا بتمن؟
‫نمی‌دونم.
‫کدومش رو بیشتر دوست داری؟
‫می‌خوایم یه بازی کنیم.
‫مشترک مورد نظر ‫در دسترس نمی‌باشد.
‫لطفاً بعد از صدای بوق ‫پیغام بگذارید.
‫بیا چیزی که توی صندوق‌عقبمه رو تحویل بگیر
‫وگرنه همه‌چی رو به پلیس می‌گم.
‫همه‌چی رو.
‫بجنب، بپر. نجاتش بده.
‫خودت بپر.
‫مثل باباتی. ترسویی.
‫بابام ترسو نیست.
‫پس چرا از پلیس می‌ترسه؟
‫مامان!
‫اونا کلی بابات رو جریمه کردن. ‫می‌ندازنش زندان.
‫[قله‌ی شاهین]
‫خیلی قشنگ شده.
‫دوست نداری با تبلت بازی کنی، هان؟ ‫بیشتر دوست داری نقاشی بکشی؟
‫اذیتت می‌کنه؟
‫خیلی سفته؟
‫می‌خوای درش بیارم؟ دستت رو بیار.
‫بیا.
‫نگهش دار. ‫بعداً ازت می‌گیرمش.
‫باشه. هر وقت خواستی ‫می‌تونی پسش بگیری.
‫به من چه؟ ‫همه‌چی رو به پلیس می‌گم.
‫مگه من چی‌کار کردم؟
‫میرم همه‌چی رو بهشون می‌گم.
‫پلیس، رفیق؟ جدی؟
‫- چی؟ ‫- مگه به حرفم گوش نمیدی، رفیق؟
‫توی دردسر بزرگی افتادیم. ‫مظفر فهمیده.
‫چی رو فهمیده؟
‫آصف، ملتم بارداره.
‫قضیه جدیه.
‫من دیگه نمی‌تونم اونجا کار کنم.
‫چطور تو روی موزو نگاه کنم، رفیق؟
‫- با ملتم نامزد بودی؟ ‫- ببین، قضیه جدیه.
‫به فکر ازدواجیم.
‫به هر حال می‌خواستم استعفا بدم.
‫کل تاکسی‌ها واسه موزوئه.
‫می‌دونی که اون روشون ‫ردیاب گذاشته.
‫فردا به ماشین نیاز دارم.
‫راه نداره.
‫فقط یه روز، رفیق. ‫تا شب برمی‌گردونمش و مزدت رو میدم.
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا نمی‌تونی، رفیق؟
‫چرا نداره که رفیق!
‫آخه چرا نمی‌شه؟ ‫چرا، رفیق؟
‫برات ساندویچ کوفته آوردم ‫و مثل آدم دارم ازت درخواست می‌کنم!
‫حتی اگه برش دارم ‫و برگردونمش هم متوجه نمی‌شی.
‫داداش، نمی‌شه دیگه.
‫چرا انقدر زور می‌زنی؟ ‫نمی‌شه این ماشین رو ببری.
‫پس این‌جوریه، آره؟
‫فکر کردم با هم دوستیم، آصف خان.
‫پس دیگه این‌جوریه؟
‫از وقتی اوبر کار می‌کنی ‫خیلی هوا برت داشته.
‫چیه؟
‫کلیدت رو پس بگیر.
‫- چی؟ ‫- کلید زاپاست. بیا.
‫- بده به کسی که بهش اعتماد داری. ‫- تمومش کن دیگه.
‫- بگیرش! ‫- دیگه خیلی داری...
‫اون چیه؟
‫نه.
‫«نه» چی؟
‫نمی‌دونم چیه.
‫منظورت چیه؟ ‫گوشیه دیگه. داره زنگ می‌زنه.
‫کجاست، رفیق؟
‫سر قبرِ...
‫اون پشته.
‫نه.
‫رفیق، مگه...
‫توی صندوق‌عقبه؟
‫صبر کن! مراد! برگرد...
‫[شمارۀ ناشناس]
‫چرا جواب ندادی، آصف؟
‫شما؟
‫اگه صندوق‌عقبت رو خالی نکنی،
‫سری بعد که پلیس خبر می‌کنم ‫حتماً اینو بهشون می‌گم.
‫الو؟
‫الو؟ شما؟ الو؟
‫[راننده آصف: ‫بسته در خیابان کیلاپتانسی 24 هست]
‫[ارسال شده به جونیت بوزکورت]
‫[آدرس من؟]
‫[نیروی پشتیبانی بفرست]
‫[گوشی رو بردار، جونیت!]
‫[آدم‌ربایی در یتیم‌خانه]
‫[قاضی دادگاه کیفری مورد تحقیق قرار گرفت]
‫[13 نفر به اتهام قاچاق اعضای بدن ‫دستگیر شدند.]
‫[عمارتی در یالوا ‫در رابطه با قتل جمال مورد تجسس قرار گرفت]
‫وقتی کارشون باهات تموم بشه، ‫بسته رو تحویل می‌گیرن
‫و بهت زنگ می‌زنن که بگن: «پاین کویرن ‫از خدمات شما سپاسگزاره.»
‫می‌خواستم یه جرمی رو گزارش بدم.
‫- در رابطه با؟ ‫- در رابطه با سروان...
‫سروان کمال.
‫سروان کمال نیستن.
‫همون‌جا منتظر بمون. ‫یکی میاد پیشت.
‫مگه بهت نگفته بودم پلیس ممنوع؟
‫تو راننده نیستی.
‫ولی تو هستی.
‫ولی نصوح آلفان راننده‌ی دیگه‌ای نداره.
‫تو کی هستی؟
‫ازم چی می‌خوای، آقا؟
‫ازت می‌خوام کارت رو انجام بدی.
‫آقا، من نمی‌تونم کاری که ‫ازم می‌خواین رو انجام بدم.
‫خودتون به صندوق‌عقب رسیدگی کنید. ‫من نمی‌تونم.
‫به نظرت توی اتاق بازجویی ‫با قاتل‌ پلیس چطور رفتار می‌شه، آصف؟
‫قربان، التماس‌تون می‌کنم. ‫من نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫قسم می‌خورم که نمی‌تونم.
‫سروان کمال اینو می‌گفت.
‫«نمی‌تونم این کار رو کنم.»
‫«حالا که سازمان می‎خواد گیرم بندازه،
‫خودم اول دخل‌شون رو میارم ‫و سازمان رو پایین می‌کشم.»
‫عاقبتش چی شد؟
‫سروان کمال هم ‫واسه شما کار می‌کرد؟
‫کسی واسه کسی کار نمی‌کنه.
‫همه در خدمت «پاین کویرن» هستن.
‫ولی چرا؟
‫پاین کویرن چیه، قربان؟
‫هر چقدر کمتر بدونی، ‫زودتر آزاد می‌شی داداش.
‫دقیقاً. من هیچی نمی‌دونم. ‫من هیچ کاری...
‫پس ساکت می‌مونی.
‫این‌جوری دیگه ‫خبری از گزارش نیست.
‫این‌جوری دیگه به‌خاطر چیزی که ‫توی صندوق‌عقبته دستگیر نمی‌شی.
‫گوش بده ببین چی می‌گم، احمق.
‫واقعاً فکر کردی ‫پلیس‌ها حرفت رو گوش میدن؟
‫گیریم که گوش دادن.
‫وقتی صندوق‌عقبت رو ببینن ‫حرفت رو باور می‌کنن؟
‫حیف شد که این‌جوری شد.
‫چرا وقتی از عقب بهت زدم وایستادی؟
‫باید راهت رو می‌رفتی.
‫می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی، آصف.
‫جرئتش رو نداری.
‫هرگز منو ندیدی.
‫اصلاً منو نمی‌شناسی.
‫باز داری تصمیم اشتباهی می‌گیری.
‫بهت گفتم پلیس بی پلیس.
‫خوب فکر کن...
‫آصف.
‫حق نداری انجامش بدی.
‫بعدش دیگه هیچ راه برگشتی نیست.
‫اونی که اونجاست، قربان.
‫خب؟ حرف بزن.
‫اون می‌تونه بهتون بگه.
‫اون... بگو دیگه! ‫اون همه‌چی رو می‌دونه!
‫داد نزن. آروم باش.
‫باشه. اون می‌تونه بهتون بگه.
‫بگو بهش. چرا نمی‌گی؟ ‫توضیح بده...
‫داداش، صدات رو بیار پایین.
‫باشه. بهش بگو.
‫کافیه. مطمئنم می‌گه.
‫ستوان جونیت، اجازه هست؟
‫اجازه هست.
‫ببینیم مشکلش چیه.
‫دوستمون رو ببرید داخل.
‫چشم. اول شما، ستوان.
‫بیا.
‫بگو بشنویم. ‫یه‌کم پیش که کلی قشقرق راه انداختی.
‫ستوان باید چی بهمون بگه؟
‫می‌خوای جرمی رو گزارش بدی؟
‫داشتی به عاکف می‌گفتی که.
‫چیه که من می‌دونم؟
‫سراغ سروان کمال رو گرفتی.
‫چرا؟
‫سراغ کمال رو گرفت؟
‫حرف می‌زنی یا نه؟
‫وقت مأمور دولت رو تلف نکن.
‫داری کجا میری؟
‫بذار بره.
‫مشخصه یه نقشه‌ای داره.
‫خبری از کمال نشد؟
‫نه، ستوان. ‫افرادمون دارن بررسی می‌کنن.
‫سلام، سما؟
‫بابا؟
‫اطلس؟ چیزی شده، پسرم؟
‫تا ده شمردم و این‌جوری ‫نفسم رو دادم تو و بعد دادم بیرون.
‫چی شده، پسرم؟ حالت خوبه؟ ‫از چیزی ترسیدی؟
‫پلیس دستگیرت کرده؟
‫البته که نه، پسرم. ‫زودی میام خونه.
‫کی... کی اینو بهت گفته؟
‫اونا جریمه‌ات کردن؟
‫قراره بیفتی زندان؟
‫نه، رفیق. این حقیقت نداره.
‫مامانت اونجاست؟
‫همچنان نفس عمیق بکش، پسرم. ‫آروم باش.
‫آروم باش، پسرم.
‫الان بهتری؟
‫مامان یادشه.
‫منظورم روزیه که بادبادک هوا دادیم.
‫اونم یادشه. ‫در موردش بهم گفت.
‫من خیلی کوچولو بودم، ‫مگه نه بابا؟
‫آره، پسرم.
‫تو رو روی شونه‌هام گذاشته بودم. ‫یادته؟
‫بذار اینو بهت بگم، اطلس.
‫برات یه بادبادک جدید خریدم. قرمزه.
‫آره. طنابشم خیلی محکمه.
‫بازم بادبادک هوا می‌کنیم. ‫تا آسمون‌ها میره، پسرم. قول میدم.
‫الو؟
‫اطلس!
‫اطلس؟
‫داری چی‌کار می‌کنی، عزیزم؟ ‫قرار گذاشته بودیم که دیگه بخوابی.
‫به کی زنگ زدی؟
‫به بابا.
‫[رد تماس]
‫[حساب شما به‌دلیل امتیاز پایین ‫غیرفعال شده.]
‫[چطور آن را بازیابی کنم؟ ‫چطور دوباره راننده شوم؟ اینجا را کلیک کنید.]
‫چی شده، عاکف؟
‫اونا خونه‌ی سروان کمال رو بررسی کردن.
‫هنوز خبری ازش نیست. ‫چی‌کار کنیم؟
‫خوبی؟
‫سما، من فقط می‌خواستم که ‫همه‌چی مثل قبل بشه.
‫من، تو، اطلس.
‫آصف، موضوع چیه؟
‫آصف اردم! ‫باهامون به ادارۀ پلیس میای.
‫- چرا؟ ‫- اونجا متوجه می‌شید.
‫- ماشینت کجاست؟ ‫- گم شده.
‫- منظورت چیه؟ ‫- با اتوبوس اومدم اینجا. ماشین گم شده.
‫ببرینش. ‫بیا سختش نکنیم.
‫- آصف؟ ‫- سما، حتی واسه اطلس بادبادک خریدم.
‫دیدی؟ بهت گفتم که.
‫اونا بابات رو جریمه کردن. ‫می‌ندازنش زندان.
‫آصف، تو چی‌کار کردی؟
‫- بابا! ‫- اطلس!
‫- بابا! ‫- اطلس، پسرم!
‫- بابایی! ‫- ندو، عزیزم!
‫- هی، آروم باش. چیزی نیست. ‫- بابایی!
‫- بابایی چیزیش نمی‌شه. نگران نباش.
‫سلام، سروان.
‫آصف هستم. آصف اردم.
‫- کی؟ ‫- تصادف رو یادتونه؟
‫بازداشت که بودم همدیگه رو دیدیم.
‫- چه تصادفی؟ ‫- تصادف ماشین.
‫آهان...
‫همون راننده.
‫چه خبر، آصف؟
‫سروان، صاحب ماشین شاسی‌بلند رو دیدم.
‫الو؟
‫سروان کمال؟ الو؟
‫این فقط پیش‌پرده‌ی فیلم بود.
‫خوب فکر کن.
‫وکیلت که برسه،
‫فیلم شروع می‌شه.
‫آقای هارون، ‫واقعاً بابت همه‌ی اینا معذرت می‌خوام.
‫نمی‌دونستم چی‌کار کنم. ‫اونا هیچی بهم نمی‌گن.
‫قبل از اینکه کمال ناپدید بشه ‫تو سوارش کردی، درسته؟
‫کجا سوارش کردم؟
‫تو باید اینو بهمون بگی، آصف.
‫- من سوارش نکردم. ‫- ولی کردی.
‫ما می‌دونیم تو سوارش کردی.
‫[خاموش]
‫آخرین تماسش با تو بوده. ‫در مورد چی صحبت کردین؟
‫آصف.
‫به هر حال که می‌فهمیم.
‫زحمتش رو برامون کم کن و بگو.
‫چی رو بهتون بگم؟
‫و دست‌هات؟
‫- تصادف کردم. ‫- چه تصادفی؟
‫تصادف ماشین.
‫و صورتت؟ اونم به‌خاطر تصادفه؟
‫واسه وقتیه که افتادم.
‫توی بارون لیز خوردی؟
‫وقتی داشتی روی گِل راه می‌رفتی؟
‫کنار دکه‌ی کوفته‌فروشی ‫در مورد چی صحبت کردین؟
‫هان؟
‫بهش زنگ زدی ‫و همدیگه رو ملاقات کردین.
‫چرا از سروان کمال نمی‌پرسین؟
‫سروان کمال ناپدید شده.
‫اون ناپدید شده. متوجهی؟
‫گوش کن، رفیق.
‫اون افسر پلیسه. ‫مأمور قانونه.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫پس هر چی که می‌دونی رو بهمون بگو.
‫هر چی که می‌دونم؟
‫آره، هر چی که می‌دونی.
‫ولی خوب فکر کن.
‫ماشین رو آوردن، قربان. ‫وکیلش هم اینجاست.
‫خیلی‌خب.
‫ماشینت رو پیدا کردیم.
‫راننده می‌گه با هم دوستین.
‫اسمش مراده.
‫می‌شناسیش؟
‫هان؟
‫مراد؟
‫آصف گزارش منو داده؟
‫من و مراد فقط ‫یه کار خصوصی داشتیم، همین.
‫قرار بود فردا بهش بسش بدیم ‫و پولش رو هم بدیم، قربان.
‫واقعاً باید تا این حد پیش می‌رفت؟
‫منظورم از خصوصی...
‫جدی‌جدی دارین بازجویی می‌کنید. ‫مگه ما چی‌کار کردیم؟
‫گمونم منم نباید بهش اعتماد می‌کردم، قربان.
‫آخه کدوم دوستی ‫همچین کاری می‌کنه؟
‫ولی حدس می‌زدم.
‫آره. ناسلامتی آصفه دیگه.
‫ترجیح میده بمیره تا اینکه ‫ماشینش رو دست کسی بده.
‫حتی اگه بهم نمی‌گفتین هم، ‫خودم می‌فهمیدم.
‫به جون خودم. قیافه‌اش ‫داد می‌زنه که پلیسه.
‫امکان نداره. اگه می‌دیدمش حتماً می‌شناختم. ‫هیچ‌وقت چهره‌ی کسی از یادم نمیره.
‫چقدر طول می‌کشه، قربان؟
‫راستی! ملتم کجاست؟ ‫اتاق بغلیه؟
‫این بازجویی از شاهده؟
‫چون من فیلم اکشن زیاد می‌بینم.
‫حدود 90 شاید 95درصد مواقع،
‫یا کار زن طرفه یا نامزدش.
‫مطمئنم شما بهتر از من می‌دونید، ‫واسه همین دیگه چیزی نمی‌گم.
‫می‌گن پلیس بودن ‫سخت‌ترین کار دنیاست.
‫و دومیش رانندۀ تاکسی بودنه.
‫کار ما هم خیلی سخته.
‫مجبوریم با آدم‌های زیادی سروکله بزنیم. ‫وضع شما هم همینه.
‫اومدی که جرمی رو گزارش بدی، ‫ولی بهمون نگفتی چه جرمی.
‫نمی‌خواستی ماشینت رو به مراد قرض بدی.
‫و بهمون نمی‌گی ‫چرا می‌خواستی سروان کمال رو ببینی.
‫پس بگو فکر می‌کنی ‫ستوان جونیت چی باید بهمون می‌گفت.
‫پس واسه هیچ‌وپوچ ‫توی راهرو قشقرق به‌پا کردی.
‫می‌دونی که مجرم‌ها این‌طور فکر می‌کنن.
‫اونا همیشه نمایش بزرگتری راه می‌ندازن ‫که روی چیز دیگه‌ای سرپوش بذارن.
‫تو هم همین کار رو کردی، آصف؟
‫هان؟
‫وقتی افرادمون تو رو دستگیر کردن ‫ماشینت واقعاً گم شده بود؟
‫آصف.
‫می‌دونی «پاین کویرن» چیه؟
‫تا حالا اسمش رو نشنیدی؟
‫این اسم رو از سروان کمال شنیدم.
‫سروان دنبال «پاین کویرن» بوده ‫و داشت از کارکنانش اطلاعات جمع می‌کرد.
‫شاید اونم واسه اونا کار می‌کنه.
‫چی گفتی؟
‫گوش کن ببینم.
‫مردی که داری متهمش می‌کنی، کمال آرگون، ‫یه سروان تمام‌وقته. متوجهی؟
‫موکلم صرفاً بهتون گفت که ‫فرضیات شما بی‌پایه و اساسه.
‫حداقل منظورش این بود.
‫باشه.
‫بفرما، آقای آصف. ‫رکن اصلی «پاین کویرن».
‫نصوح آلفان.
‫یکی از سهامدارهای «پاین کویرن». ‫می‌شناسیش؟
‫سروان کمال داشته تهدید می‌شده.
‫در مورد نصوح آلفان ‫چیزی به سروان گفتی؟
‫مجبور نیستی جواب بدی.
‫نیازی نیست جواب بده.
‫- صدای ضبط‌شده رو داریم. ‫- چه صدایی؟
‫نمی‌دونی «پاین کویرن» چیه،
‫ولی با سهامدارش شام خوردی.
‫اون ازت خواست چی‌کار کنی؟
‫تا بهمون نگید دارید موکلم رو
‫به چی متهم می‌کنید، ‫اون همکاری نمی‌کنه.
‫ما نیازی به همکاری آصف نداریم.
‫اون به همه‌چی اعتراف کرده. ‫فقط به جواب یه سؤال نیاز داریم.
‫بدون حضور وکیلش ‫ازش اظهاریه گرفتین؟
‫ازش اظهاریه نگرفتیم.
‫فقط ازش می‌خوایم ‫به یه سؤال جواب بده.
‫سؤال اینه.
‫یه سؤال ساده.
‫آصف.
‫داریم می‌میریم که بفهمیم ‫چی توی صندوق‌عقب ماشینته.
‫بیا چیزی که توی ‫صندوق‌عقبمه رو تحویل بگیر،
‫وگرنه همه‌چی رو به پلیس می‌گم.
‫همه‌چی رو.
‫واقعاً می‌خواین بدونید؟
‫خوب فکر کنید. ‫بعدش دیگه راه برگشتی نیست.
‫انقدر فیلم بازی نکن. ‫اگه می‌خوای حرف بزنی، حرف بزن.
‫[ستوان جونیت بوزکورت]
‫[جونیت بوزکورت: ‫محل بسته: پمپ بنزین]
‫اومدم بسته‌ی «پاین کویرن» رو تحویل بگیرم.
‫صندوق‌عقب رو باز کن.
‫- الو؟ ‫- آقای جونیت بوزکورت.
‫بسته‌تون بهتون برگردونده شد.
‫«پاین کویرن» از خدمات‌تون سپاسگزاره.
www.FardisFilm.com