‫[هشدار!] ‫[خطر مرگ]
‫کجایی؟ کدوم گوری هستی؟
‫[سفر جدید] ‫[شش کیلومتر]
‫- الو؟ ‫- کجایی؟!
‫اگه نمیای، سفرم رو لغو کن!
‫نه، نه، همین الان میام. ‫نرین. سه سوته رسیدم.
‫[گواهی‌نامه جمهوری ترکیه] ‫[آصف اردم]
‫«قسمت یکم: یک طرفه»
‫میای جلوی من؟
‫خیلی‌خب، بدو دیگه.
‫خط خودم بود، ولی...
‫حتما باید می‌اومد جلوم.
‫اصلا نگران نیست بلایی سر ماشینش بیاد.
‫اگه به ماشین من بزنی چی؟ ‫اون‌جوری چیکار می‌کردی؟
‫این هم رو اعصابمون رفت.
‫باهام موافقین؟
‫با منی؟
‫عه، خیلی عذر می‌خوام.
‫بلد نیستم درستش کنم.
‫راستش...
‫آلارم این گوشی عین هشدار تماس مسافره.
‫ممکنه اشتباهی جای تماس مسافر، ‫آلارمش رو لغو کنم....
‫و افتضاح می‌شه.
‫چه افتضاحی می‌شه؟
‫عذر می‌خوام؟
‫من الان یه کم گیج شدم.
‫تماسم رو که جواب دادی، ‫خیال می‌کردی آلارم گوشیته؟
‫من تنظیماتش رو خوب بلد نیستم، ‫ولی یه پسر شش ساله دارم که خدا خیرش بده،
‫بچه‌های این دوره و زمونه ‫عین جادوگر می‌مونن،
‫اون این کارها رو بلده.
‫- می‌تونه زنگش رو عوض کنه. ‫- خیلی حرف می‌زنی.
‫احتمالا آدم خوبی هستی. ‫ماشینت هم تمیزه.
‫الان نگاه کردم ببینم چرا ‫امتیازت این‌قدر پایینه.
‫اصلا دهنت رو نمی‌بندی. ‫واسه همین امتیازت پایینه.
‫به نظرتون واسه همین امتیازم پایینه؟
‫آخه...
‫من همیشه سعی می‌کنم ‫به مسافرهام پنج ستاره بدم.
‫من بهت کم امتیاز نمی‌دم. ‫همین‌جوریش امتیازت کفِ کفه.
‫اگه کمتر بشه،
‫احتمالا به این کار قشنگت خاتمه می‌ده.
‫راستش...
‫اون طرف...
‫کثافت.
‫همین رو کم داشتم، همین رو کم داشتم.
‫مگه با ماشین ثابت هم تصادف می‌کنن؟ ‫خیلی عذر می‌خوام.
‫وایستا ببینم. کجا می‌ری؟ ‫عکس پلاکش رو بگیر دیگه.
‫بعدا حلش می‌کنین. ‫من عجله دارم.
‫یه دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫آقا، آهای! وایستا!
‫جلوییم یهو ترمز گرفت، ‫واسه همین مجبور شدم...
‫بلایی سرت اومد؟
‫تو تانک سواری، ولی ماشین من...
‫خب، بفرما.
‫ماشینم خیلی خسارت دیده، می‌بینی؟
‫بالاخره پیش میاد دیگه.
‫نگران نباش، روز خوبی داشته باشی.
‫این رو چیکارش کنیم؟
‫آقا، به نظرت باید چیکار کنیم؟
‫یعنی پلیس خبر نمی‌کنی؟
‫[پلیس]
‫چقدر طول می‌کشه؟ ‫خیلی دیرم شده! بریم دیگه!
‫خب...
‫همین الان میام خدمتتون.
‫لطفا بزنین کنار.
‫پای پلیس رو وسط نکش پسر. بیا.
‫من واسه این ماشین وام گرفتم.
‫این مال توئه.
‫این هم مال توئه.
‫اگه کافی نبود، به این آدرس سر بزن.
‫باشه؟
‫ببین، من باید به کلی آدم جواب پس بدم. ‫همه بی‌اعصابن.
‫پس بشین پشت فرمون.
‫خیلی‌خب، روزت به خیر.
‫صرفا جهت اطلاعت بگم... ‫پول این سفر رو نمی‌دم.
‫سما.
‫سما!
‫تو برو. سوار شو.
‫گوشیم خاموش شد.
‫این رو امضا کن.
‫سما، دروغ نمی‌گم.
‫گوشیم خاموش شد. ‫بعدش تصادف کردم. یکی...
‫این فرم رو امضا کن.
‫ببین، دیگه بهت هشدار نمی‌دم.
‫یا سر طلاق دعوا نمی‌کنیم، ‫یا هیچی نصیبت نمی‌شه.
‫اگه این رو امضا نکنی، ‫کل حقوقت رو از دست می‌دی.
‫من منتظرت نمی‌مونم، ‫این بچه هم منتظر نمی‌مونه، فهمیدی؟
‫می‌دونی وقتی رسیدم اینجا، ‫قلبش چقدر تند می‌زد؟
‫اگه غش می‌کرد چی؟
‫این‌جوری نگو، خدا نکنه.
‫گمون کنم دوستانش مسخره‌اش کردن ‫و بهش گفتن مریضه.
‫- عصبانی شد و خیلی دوید. ‫- الان حالش خوبه؟
‫بهت گفتم به موقع بیای اینجا دنبالش، نگفتم؟
‫اذیت نکن سما، منظور من هم دقیقا همینه.
‫این‌جوری من رو تنبیه نمی‌کنی. ‫خودش رو تنبیه می‌کنی.
‫آخه من دو روز بیشتر نمی‌تونم اطلس رو ببینم.
‫آصف، من کلی جون کندم که کارم رو ول کنم ‫و سریع بیام اینجا.
‫پولی که شش ماه براش جون کندم...
‫به یه مشاور املاک دیگه می‌رسه.
‫- برو رد کارت. برو خونه. ‫- خیلی‌خب، ببخشید...
‫بذار دو دقیقه پسرم رو ببینم.
‫- بهش بگو بهم زنگ زدی. ‫- حرف تو دهن من نذار.
‫بهش بگو بهت چی گفتم.
‫- سلام رفیق، چطوری؟ ‫- آصف.
‫بابا، باز هم دیر کردی.
‫رفیق، خیلی شرمنده‌ام، ‫ولی به مامانت زنگ زدم...
‫و لطف کرد اومد پیشت.
‫اطلس؟
‫چی شده رفیق؟ ‫از دستم ناراحتی؟
‫خیلی‌خب. چطوره امروز پیش مامانت بمونی؟
‫من فردا دوباره میام دنبالت ‫و با هم می‌گردیم. خب؟
‫اگه هوا خوب باشه، ‫می‌تونیم بریم پیک‌نیک.
‫یادته با هم بادبادک‌بازی کرده بودیم؟ ‫می‌تونیم باز هم بکنیم.
‫ها؟
‫بادباکه رو یادته سما؟
‫نه، یادم نیست.
‫همین‌جاست. همین‌جاست.
‫- هزینه است؟ ‫- هزینه بازرسیه.
‫- اون که هنوز بازرسی نکرده. ‫- می‌دونم. می‌کنه.
‫ماشینم همون‌جاست، ‫ولی پول تعمیراتی که هنوز...
‫انجام نشدن رو ازم می‌گیرین.
‫ماشین‌ها رو نوبتی بازرسی می‌کنن.
‫قیمت ثابت ما همینه. ‫می‌تونین برین تعمیرگاه بدون مجوز.
‫بدین به من.
‫جهت اطلاعتون بگم، احتمالا هزینه نهایی ‫سه برابر این باشه.
‫منظورتون چیه؟
‫بهتون که گفتم ‫اگه وقت ندارین یا خوشتون نمیاد،
‫برین تعمیرگاه بدون مجوز.
‫خب، فقط می‌تونم نصفش رو بدم. اِم...
‫پس بهتره از خیر تعمیرش بگذریم.
‫پس فقط هزینه بازرسی رو بدین.
‫نه، لازم نیست. ‫ماشینم رو بدین.
‫نمی‌تونم بدون دریافت هزینه ‫ماشینتون رو بدم.
‫یعنی چی که نمی‌تونین؟ ‫شما که بازرسیش نکردین؟
‫نوبتتون که بشه، می‌کنن.
‫ولی چطور ممکنه؟
‫آخه...
‫می‌شه با مدیرتون صحبت کنم؟
‫مدیر خودمم.
‫این هم شماره مرکزه.
‫زنگ بزنین و مشکلتون رو بگین. ‫راحت باشین.
‫آقای شریف، من...
‫باید توضیح بدم کی‌ام ‫و چه مشکلاتی دارم.
‫پول ماشین بهتری رو ندارم.
‫یه پسر دارم که خیلی دوستش دارم. ‫شش سالشه.
‫مریضه. بیماری قلبی داره.
‫خلاصه چند وقته منتظریم ‫قلب پیوندی پیدا بشه.
‫باید تو بیمارستان نوبتش بشه.
‫یکی پیدا کردن؛
‫ولی لغو شد.
‫قلبه رو به یکی دیگه دادن.
‫البته بیمارستان این‌جوری به ما نگفت،
‫ولی می‌دونم همین‌جوری شده.
‫زنم گفت تقصیر منه، ‫آخه نتونستم بعد از دعوامون...
‫باهاشون آشتی کنم.
‫بعدش خیلی زود درخواست طلاق داد.
‫می‌گه تقصیر منه. ‫با وکیلش تو دادگاه درخواست طلاق داد.
‫گفتن بیکارم.
‫راننده تاکسی بودم؛ ولی...
‫استعفا دادم.
‫چند وقت دنبال کار گشتم؛
‫ولی کاری پیدا نکردم،
‫واسه همین دوباره تمام‌وقت ‫راننده تاکسی شدم.
‫متوجه حرفم هستین آقا؟
‫یعنی مجبورم کار کنم. ‫نباید دست بکشم.
‫آخه اگه دست بکشم،
‫حس می‌کنم قلب پسرم هم می‌ایسته.
‫خلاصه، هرچقدر باشه می‌دم.
‫اگه بتونین قسط‌بندی کنین...
‫- ببین چی می‌گم. ‫- باشه.
‫- بذار ماشینت اینجا بمونه. ‫- مشکلی نیست.
‫می‌تونی باقیش رو قسطی بدی.
‫می‌تونی فردا ماشینت رو تحویل بگی. ‫ردیفه؟
‫مشکلی نیست.
‫چی شده؟
‫بالاخره دیوار رو خراب کردن آصف.
‫دیدی؟
‫بهشون گفتم با خاک کردن حلیل فرقی نداره.
‫بی‌خیال مامان، یه باغچه ‫چه ربطی به بابا داره؟
‫شرط می‌بندم به زودی دیوار این خونه رو ‫هم خراب می‌کنن.
‫من جز این چهار دیواری هیچی ندارم،
‫ولی اون عوضی‌های طماع ‫می‌خوان همین هم ازم بگیرن.
‫مامان، اون‌ها که بهمون گفتن ‫خودشون مالک باغچه‌ان.
‫خدا جون. تو هم عین پدرت ‫هرچی بهت بگن باور می‌کنی.
‫پس می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫باید شکایت کنیم. ‫بیا وکیل بگیریم و ازشون شکایت کنیم.
‫می‌خوای ازشون شکایت کنی پسرم؟
‫اول باید به شکایت خودت برسی.
‫این احضاریه است. ‫درخواست طلاق داده.
‫اصلا چرا تحویلش گرفتی مامان؟
‫خیر سرشون محدودیت زمانی گذاشتن.
‫چیزی امضا کردی؟
‫خودت نباید فرم ازدواجت ‫با اون عوضی رو امضا می‌کردی.
‫باید به فکر پسرت باشی.
‫می‌گه یه هفته فرصت دارم...
‫ثابت کنم بیکار نیستم.
‫ماشینم هم الان تعمیرگاهه.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫گفتم ماشینم تعمیرگاهه. ‫نمی‌خوای بدونی چرا؟
‫مامان؟
‫امروز صبح تصادف کردم.
‫به برادرت زنگ زدی؟
‫- چرا مامان؟ ‫- که ازش مشورت بگیری پسرم.
‫که ازش مشورت بگیری.
‫[تاکسی‌رانی سدر]
‫سلام.
‫امیدوارم روز خوبی داشته بوده باشین.
‫چه خبر؟
‫نگفته بودم بالاخره برمی‌گرده؟
‫خب، اگه مجبور نبودم کار کنم ‫نمی‌اومدم اینجا،
‫ولی ماشینم تعمیرگاهه ‫و می‌خواستم ببینم احیانا راننده نمی‌خوای؟
‫دیدی؟ بهت که گفتم میاد دنبال کار، نگفتم؟
‫خب، بردگی آمریکایی‌ها چطور بود؟
‫همه راه‌ها رو ‫واسه راننده‌های «اوبر» باز کردن؟
‫- درآمدت دلاریه؟ ‫- تلفنی پرداخت می‌کنن.
‫ای وای، کاش می‌گفتی تا بهت پیام می‌دادیم. ‫آصف پنج‌ستاره.
‫می‌تونی ستاره‌هات رو ‫روی لباست بزنی، مگه نه؟
‫خب، اون‌جوری نیست.
‫هست، هست، چرا.
‫ملتم! یه فنجون چای واسه آصف بیار.
‫بجنب.
‫به خدا چای‌هاش افتضاحن.
‫همیشه چایش مزه آشغال می‌ده.
‫ایول.
‫بیا. بو کن.
‫باید بیشتر چای بریزی که سیاه بشه، خب؟ ‫می‌دوین قوری کدومه؟
‫رفیقت اومد.
‫آره. الان این آشغال راننده ماشینته.
‫کل لاستیک‌هاش رو داغون کرده.
‫می‌رم به خدمت اون عوضی برسم.
‫آصف، اگه تلفن زدن جواب بده.
‫- نذار اون جواب بده. ‫- باشه.
‫- من باهات میام. ‫- خیلی‌خب.
‫- رفیق، چرا یه لبخند نمی‌زنی؟ ‫- برو دیگه.
‫اذیتت می‌کنه بابا.
‫با این ماشین کجا رفتی؟
‫- چه بلایی سر لاستیکش آوردی؟ ‫- لاستیک‌هاش رو داغون کردی!
‫- این دیگه چه وضعشه؟ ‫- راستش، این کارم تعمدیه.
‫اون عوضی باید آشغال بخوره.
‫به هر حال نباید این‌جوری بگی. ‫رئیسه دیگه.
‫ولی امشب واسه تو چای بهتری ‫درست می‌کنم آصف. قول می‌دم.
‫دیشب رو تختت خوابیدم. ‫ولی می‌تونم رو مبل هم بخوابم.
‫مشکلی نیست.
‫ولی ملتم، اگه عیبی نداره،
‫به مظفر چیزی نگو. ‫نمی‌خوام اشتباه برداشت کنه.
‫- ولش کن بابا! خیلی بی‌شعوره! ‫- خیلی‌خب ملتم، آروم باش.
‫همین بغلن. نمی‌خوام اشتباه برداشت کنن.
‫راستی، یه لطفی در حقم بکن.
‫اگه دوباره دعوا یا بحثتون شد،
‫سراغ من نیا. یه جای دیگه برو.
‫وای.
‫آصف، باید بگم آدم خیلی مهربونی هستی.
‫جدی می‌گم.
‫حتی خیلی به فکر ماشینتی.
‫به نظرم ماشین هیچ‌کدوم ‫از راننده‌های اینجا...
‫به پای ماشین تو نمی‌رسه.
‫امروز یکی باهام تصادف کرد.
‫از پشت به سپرم زد.
‫- باید یه کاریش بکنم. ‫- چه وحشتناک.
‫امشب بیام خونه‌ات؟
‫نه، بی‌خیال.
‫امشب اطلس میاد پیشم. ‫پیشم می‌مونه.
‫- پس وقتی رفت میام. ‫- نه، من که چنین حرفی نزدم.
‫منظورت چیه؟
‫هیچی ملتم.
‫دلم نمی‌خواد این حرف‌ها رو بهت بزنم، ‫ولی انگار یه‌کم گیج شدی آصف.
‫پس بهتره برم.
‫- آره. ‫- اصلا قبول نیست.
‫- خجالت نمی‌کشی؟ ‫- فعلا.
‫آصف، وایستا ببینم. ‫کجا می‌ری؟ آصف؟
‫آصف، اصلا چرا اومدی اینجا؟ آصف؟
‫موتورش رو خاموش کن. ‫موتورش رو خاموش کن ببینم!
‫هوم.
‫- خوشمزه است، ممنون. ‫- خوشحالم خوشت اومده.
‫- خیلی خوبه مامان. ‫- خوشحالم خوشت اومده پسرم.
‫هوم.
‫می‌بینم کله‌گنجشکی خیلی دوست داری. ‫باز هم می‌خوای؟
‫- یکی دوتا دیگه می‌خوای؟ ‫- یکی.
‫یکی.
‫آصف.
‫اون مرده اینجا چیکار می‌کنه سما؟
‫همون کاری که تو نتونستی بکنی.
‫راه‌حلی واسه درمان اطلس پیدا می‌کنه.
‫هارون می‌گه اگه ازشون شکایت کنیم، ‫بیمارستانی که اذیتمون کرده...
‫باید کل هزینه‌های درمان رو ‫تو آلمان پرداخت کنه.
‫قبلا واقعا یه پرونده عین این رو پیروز شده.
‫- باشه، ولی چرا آلمان سما؟ ‫- واسه خونه خریدار احتمالی پیدا کردم.
‫اگه الان بخره،
‫می‌تونیم چند ماه هزینه بیمارستان رو بدیم.
‫خیلی عجله می‌کنی. نکن.
‫باید اطلس رو تو اون بیمارستان درمان کنن.
‫خودت می‌دونی اینجا هیچ شانسی نداریم. ‫مطمئنم.
‫معلوم نیست اونجا هم شانسی ‫داشته باشیم. من یه راهی...
‫از کجا پیدا می‌کنی؟
‫بالاخره یه راهی پیدا می‌کنم. ‫ولی باید صبور باشی.
‫خسته شدم از بس منتظر ‫وعده‌های وعیدت موندم.
‫خودت می‌گی یادت نیست، ‫ولی من می‌دونم یادته.
‫اطلس گفته بود بهترین روز عمرش بود ‫و یادمه چه‌جوری نگاهم می‌کردی.
‫تو ساحل بادباک‌بازی می‌کردیم.
‫می‌خوام بدونی من هنوز همونم...
‫و تمام توانم رو به کار می‌گیرم ‫که همه‌چی عین سابق بشه، بهت قول می‌دم.
‫سما، تو که می‌دونی چندین ماهه ‫دارم تمام زورم رو می‌زنم...
‫که تو چشمم نگاه کنی ‫و عین سابق بگی آصف.
‫احتمالا بهتر باشه قبل از تخلیه خونه، ‫وسایلت رو از تو گاراژ برداری.
‫بدو! بدو! بدو! بدو! بدو! ‫ببین، پرواز کرده!
‫اطلس!
‫جمعش کن رفیق، جمعش کن! بدو، بدو، بدو!
‫بازش کن! زود باش!
‫صبح به خیر.
‫خوش اومدین.
‫احیانا بادبادک ندارین؟
‫[درخواست کارت اعتباری و وام]
‫پول قرض می‌خوای؟
‫درخواست وام دارم، ‫قرض نمی‌خوام.
‫می‌خوای چیکارش کنی؟
‫مگه شما وام نمی‌دین؟ ‫شما مسئول بانکی، کارت رو بکن. کمکم کن.
‫به خاطر تصادفته؟
‫مامان بهت زنگ زد؟
‫خوبه که بهونه پیدا کرد ‫بهت زنگ بزنه.
‫امروز صبح تصادفم رو بهش گفتم.
‫- گفت: «به برادرت عزیز زنگ بزن...» ‫- برو سر اصل مطلب.
‫بگو پول می‌خوای چیکار.
‫رفتارت با کل مراجعه‌کنندگان بانک ‫همین‌جوریه؟
‫گمون کنم رفتارت حرفه‌ای نباشه.
‫اومدی بانکی که برادرت مدیرشه...
‫و می‌خوای شماره برداری ‫و منتظر بمونی؟
‫بفرما. بفرما منتظر باش.
‫واسه همین طرز فکرته که همیشه ‫منتظر می‌مونی و هیچ فرصتی گیرت نمیاد.
‫ماشینت رو با ضمانت من خریدی...
‫و وامش رو ما دادیم.
‫ولی خودت اعتباری نداری.
‫چون تو اون فرم یه سوالی نوشتن آصف.
‫شغل شما چیست؟ ‫جلوش چی بنویسیم؟
‫بنویسیم «راننده»؟
‫سوال بعدی. درآمد ثابت؟
‫به نظرت جلوش چی بنویسیم؟ ‫درآمد ثابتت چقدره؟
‫خیلی‌خب، وام نمی‌خوام. ‫ولش کن.
‫استعدادت تو شکست روحیه مردم حرف نداره.
‫باشه، به مامان زنگ بزن.
‫روز خوبی داشته باشی!
‫چطور ممکنه؟
‫ماشینم رو همین‌جا گذاشتم. ‫چرا دیگه اینجا نیست؟
‫کارمون همین‌جوریه.
‫ماشین رو بعد از تعمیر می‌فرستیم انبار ‫که اینجا جمع نشن.
‫انبار کجاست؟
‫گمون کنم با ماشین ‫پنج دقیقه راه باشه.
‫نمی‌تونین ماشینم رو بیارین اینجا؟
‫لطفا اینجا رو امضا کنین. ‫اینجا و اینجا رو امضا کنین.
‫این چیه؟
‫هزینه پارکینگ تعمیرگاهه.
‫شوخیتون گرفته؟ خیلی زیاده. ‫این تعمیرگاه وحشتناکه.
‫ببین، پیشنهاد می‌کنم ‫ماشینت رو امروز تحویل بگیری.
‫خیلی حیف می‌شه یه روز دیگه ‫هم هزینه پارکینگ بدی، مگه نه؟
‫من پولش رو ندارم.
‫حواستون بهش باشه. خب؟ ‫پسش می‌گیرم.
‫ببین پسر، شرمنده، ‫ولی باید باهات روراست باشم.
‫اون همه پولی که بهت داد،
‫پول یه لاستیک ماشینی ‫که بهت زد هم نمی‌شه.
‫باید پلیس خبر می‌کردی.
‫وقتی نخواست پولش رو بده، ‫باید مخالفت می‌کردی.
‫این‌جوری درست نیست.
‫صبح به خیر خانم.
‫پاین کویرن، امرتون؟
‫درسته. اسمتون رو می‌گین؟
‫آقای عرفان.
‫وصلتون می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم آقا.
‫یه تصادف غیرمنتظره شده بود.
‫چقدر دردناک. چی شده؟
‫یه شاسی‌بلند مشکی بود. ‫این آدرس رو بهم داد.
‫می‌خوام باهاش صحبت کنم؟
‫پاین کویرن، امرتون؟
‫یه لحظه گوشی دستتون باشه.
‫با کی کار دارین؟
‫اگه ندونین با کی کار دارین، ‫کمکی از دستم برنمیاد.
‫درسته، شاید بهتر باشه ‫به شماره روی این کارت زنگ بزنیم.
‫خب بزنین.
‫اِم...
‫بله، پشت خطن. آها.
‫شارژ گوشیم کمه.
‫گوشیم سالمه، ولی باتریش...
‫- پاین کویرن، امرتون؟ ‫- بله، الو؟
‫بفرمایین آقا.
‫الو، سما؟ زود می‌رسم. ‫تو راهم.
‫الو؟ منم، هارون.
‫سما نیست؟
‫گوشی سما اینجا مونده.
‫گوشیش کجا مونده؟
‫کجا می‌خواد مونده باشه؟ ‫تو دفتر دیگه.
‫تو خونه منتظرته، آخه بهش گفتی ‫می‌ری دنبال اطلس.
‫آصف، بهش گفتی براش بادبادک می‌خری؟
‫از صبح داره حرفش رو می‌زنه.
‫از صبح تو خونه منتظرته.
‫چطوره براش یه پهپاد خوشگل چراغ‌دار بخرم؟
‫آخه کی دیگه بادبادک هوا می‌کنه آصف؟
‫می‌دونم دستت تنگه، ‫نگران نباش، خودم ردیفش می‌کنم.
‫الو؟
‫از محدوده رد شدین. باید حساب کنین. ‫عوارضی پاین کویرن طبقه پایینه.
‫- پاین کویرن، امرتون؟ ‫- سلام، بله، سلام.
‫ماشینه رو تو پارکینگتون پیدا کردم.
‫پلاکش سی و چهار ان‌آی‌یو چهل و هفته.
‫ممنون می‌شم بدونم ماشین کیه.
‫عذر می‌خوام، نمی‌تونم کمکتون کنم.
‫الو؟ الو؟
‫اگه کافی نبود، به این آدرس سر بزن.
‫خیلی‌خب، روزت به خیر.
‫باید پلیس خبر می‌کردی.
‫باید وقتی نخواست پولش رو بده، ‫مخالفت می‌کردی.
‫واسه پیش رفتن پرونده اطلس ‫پول بیشتری لازم داریم.
‫من و سما یه کاریش می‌کنیم.
‫آصف اردم.
‫- صبح به خیر. ‫- سلام.
‫این از وسایلت.
‫ببین چیزی کم شده یا نه.
‫ردیفه.
‫خب؟ گفتی صاحبش رو نمی‌شناختی.
‫آره، نمی‌شناسمش.
‫بی‌خیال، اگه واقعا نمی‌شناسیش،
‫پس چرا رفتی ماشینش رو خراب کردی؟
‫ها؟
‫این عکس‌ها رو ببین.
‫اسمش نصوحه.
‫نصوح آلفان.
‫- الان شناختیش؟ ‫- به عمرم ندیدمش.
‫آصف، قیافه‌اش رو ببین. ‫خوب نگاه کن.
‫به خدا نمی‌شناسمش. ‫به عمرم ندیدمش.
‫یعنی هر وقت بهت زنگ بزنن میای؟
‫برنامه راننده و مسافر رو به هم می‌رسونه.
‫که این‌طور. بیا به هم برسیم.
‫گوشیت رو بده.
‫بجنب، زود باش.
‫بیا. اِم...
‫گوشیم سالمه، باتریش...
‫خیلی‌خب، حرف نزن. روشنش کن.
‫بیا، شماره‌ام رو بزن.
‫شماره خصوصیه.
‫اگه چیزی از نصوح آلفان دستگیرت شد، ‫درجا بهم زنگ می‌زنی. خب؟
‫از هر کی شماره می‌گیرم، ‫دیگه بهم توجه نمی‌کنه.
‫می‌خوای خودت کسی باشی ‫که شماره می‌ده؟
‫نه.
‫ببین، چرا کسی که ماشین نمی‌خواد ‫بهت زنگ بزنه؟
‫- واقعا مطمئنین سروان؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫تو کی هستی، ها؟
‫چی هستی؟
‫چرا کسی باید برات ارزش قائل بشه؟
‫آخه فقط واسه آدم‌های مطلع ارزش قائلن.
‫- از نصوح آلفان اطلاعات داری یا نه؟ ‫- نه.
‫پس باید داشته باشی.
‫اطلاعات قدرت میاره رفیق، ‫من راه قدرتمند شدنش رو یادت می‌دم.
‫آصف،
‫بعضی‌ها استاد سواری گرفتن از بقیه‌ان...
‫که پای خودشون کثیف نشه.
‫همین که با ماشینت سوارشون می‌کنی بسه.
‫رو کولت بهشون سواری نده آصف.
‫رسیدیم.
‫لازم نیست بری تو، ‫ماشینم تو پارکینگشه.
‫لطف می‌کنی در رو باز کنی؟
‫شنیدم به ماشینم حمله کردی.
‫تصادف.
‫تصادف؟
‫اسمش رو گذاشتی تصادف؟
‫ماشینم رو داغون کردی.
‫این رو می‌بینی؟ ‫تو فیلمش این دستت بود.
‫- می‌خواستم صحبت کنم. واسه همین اومده بودم. ‫- چی؟
‫- فقط می‌خواستم صحبت کنم. ‫- خب؟
‫راننده‌تون به ماشینم زده بود.
‫بعدش یه کم پول بهم داد و گفت...
‫اگه کافی نبود، به این آدرس سر بزنم.
‫اسمش چی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫الان اینجاست؟
‫نه، نیست.
‫من راننده دیگه‌ای ندارم.
‫بعد از تصادفش با ماشینم، توافق کردیم.
‫بهش گفتین پول تصادف رو بهم بده.
‫باید اون پول رو پس بدی.
‫خرج تعمیرات ماشینم کردم.
‫- چی؟ ‫- با اون پول سپر جدید گرفتم.
‫یکی بره قیمت ماشینش رو در بیاره.
‫آقا، شرمنده‌ام که این‌جوری شد، ‫ولی ماشینم تنها منبع درآمدمه.
‫- من راننده‌ام. ‫- راننده‌ای.
‫خیلی‌خب. ببین چی می‌گم.
‫یکی مرسوله رو به این راننده می‌ده؟
‫خودش تحویلش می‌ده ‫و حسابش رو صاف می‌کنه.
‫اِم...
‫چی شده؟
‫چی رو تحویل بدم؟
‫یه مرسوله بهت می‌دن ‫که باید تحویلش بدی.
‫چه مرسوله‌ایه؟
‫من از کجا بدونم چیه؟
‫اون‌ها بهت می‌دن، ‫تو هم تحویلش می‌دی.
‫به همین سادگی!
‫- الو؟ ‫- سلام سروان، منم.
‫آصفم آقا. آصف اردم.
‫- کی؟ ‫- تصادفه رو یادتونه؟
‫آها، درسته.
‫راننده‌ای. آصف، چی شده؟
‫الان صاحب اون ماشین رو دیدم ‫و بهتون زنگ زدم سروان.
‫الو؟ سروان آرگون، گوشی دستتونه؟
‫کجات دیدیش؟
‫خب، به نظرتون می‌تونم پولم رو ازشون بگیرم؟
‫شاه‌بلوط تازه.
‫ببین، می‌تونی کلی پول به جیب بزنی.
‫چه‌جوری؟
‫اول کارش رو قبول می‌کنی. ‫می‌بینیم مرسوله‌اش چیه.
‫بقیه‌اش راحته.
‫- سروان، من نمی‌تونم. چه‌جوری... ‫- آصف.
‫فقط پای خودت وسط نیست.
‫پای کل قربانیان پاین کویرن وسطه.
‫پس این‌قدر چرت نگو، ‫چون قبول می‌کنی.
‫ولی می‌تونیم بریم کلانتری ‫و استشهادیه کتبی بنویسی.
‫خوشحال می‌شم ثبتش کنم.
‫بیاین شاه‌بلوطه!
‫باشه قربان، ولی من هیچی ‫از پاین کویرن نمی‌دونم.
‫- چه ربطی داره؟ ‫- یعنی چی «چه ربطی داره»؟
‫تو کار پاین کویرن رو تموم می‌کنی آصف.
‫به زودی قهرمان می‌شی.
‫آره.
‫بیا از اینجا بریم.
‫گرسنه نیستی؟
‫نه.
‫خیلی‌خب.
‫اون رو هم برمی‌دارم. بیا.
‫رسیدیم.
‫نوشته سفر تموم شده،
‫ولی می‌تونم یه‌کم جلوتر برم ‫که مجبور نشین راه برین.
‫الان که سفر تموم شد ‫بهتون امتیاز می‌دم.
‫پنج ستاره دادم. ‫ممنون می‌شم شما هم بدین.
‫آخه چیزی نمونده...
‫مرسی که کمک کردین.
‫[راننده: آصف اردم] ‫[امتیاز به راننده] [ثبت نظر]
‫[شماره ناشناس:] ‫[مرسوله خیابون کیلاپنانسی، پلاک ۲۴ـه]
‫[ارسال پیام به سروان کمال]
‫[پیام ارسال شد]
‫[یک‌طرفه]
‫[هشدار!] ‫[خطر مرگ]
‫کجایی؟ کدوم گوری هستی؟
‫آقا، التماستون می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم ولم کنین.
‫من یه راننده عادی‌ام. چرا کسی جز مسافر ‫باید به من زنگ بزنه؟
‫این ماجرا هیچ ربطی به من نداره.
‫کلانتری داره این ماجرا رو بررسی می‌کنه.
‫اسمش کمال آرگونه. ‫باید با اون صحبت کنین.
‫من یه راننده عادی‌ام.
‫تو کی هستی بچه؟
‫راننده تویی؟
‫من مرسوله‌ام.
www.FardisFilm.com