‫[ژوئن 1992]
‫پدرتون...
‫...در انتظار محاکمه، ‫با وثیقه آزاد شده بود.
‫استماع دادرسیش رو ‫دوشنبه انداخته بودن،
‫اما اون پیداش نشده.
‫نیروها هر کاری ‫از دستشون بر میومد کردن.
‫می دونین این چیه؟
‫خیلی کیفیتش بالاست.
‫رنگ جوهرش بی نقصه.
‫جنس کاغذش خوبه،
‫وزنش، نقش آبش، صفحه چاپش،
‫همه ش با دقت انجام شده.
‫حتی یه نوار فلزی ‫داخلش کاشته ن.
‫ظرف شش ماه، حدوداً ‫50 هزار دلارش رو رد کرده بود.
‫- 50 هزار دلار چاپ کرده بود؟ ‫- نه، خانم ووگل.
‫50 هزار دلارش رو رد کرده بود. ‫22 میلیون دلار پرینت کرده بود.
‫حداکثر 75 سال حبس پیش رو داشت.
‫آم، می تونم نگهش دارم؟
‫قشنگه.
‫پدر خودم...
‫با سوراخ سوراخ کردنِ رگ هاش...
‫...صدها بار مُرد،
‫انگار که پشت سر هم ‫برای پس زدن نهاییمون تمرین کرده باشن.
‫تو این کار حسابی ماهر میشیم، مگه نه؟
‫نوشته «هری شاد بزرگراه».
‫نوشته «فقط پنج کیلومتر ‫تا زندگی دلپذیر فاصله دارید.»
‫[برگرفته از داستانی حقیقی]
‫پدرم وارد زندگی ما شد و رفت.
‫فقط وقتی عطش تأیید شدن داشت ‫پیداش می شد.
‫من توجهش رو دوست داشتم...
‫...و اون هم همین رو فراهم می کرد.
‫با همون جون و دلی ‫که ازش دست می کشید.
‫حافظه خودش رو در قالب ‫خاطرات محو یا روشن نشون میده.
‫لحظات خاص کودکی ‫مثل افسانه می مونن...
وبسایت فردیس فیلم تقدیم میکند
‫برای این که آدم خودش رو ‫بکشه، راه زیاد هست.
‫فرض بر اینه ‫که با توجه به تنوع گزینه ها،
‫هر خودکشی زندگی قبلش رو ‫منعکس می کنه.
‫اگه این حقیقت داشت،
‫[تابستان 1975] ‫پایان بابا خشونت آمیز و تماشایی می شد.
‫این جا همه خوابن؟
‫من بیدارم.
‫- می خوای بیای جلو؟ ‫- آره.
‫بیا همین جا. آفرین.
‫اون گازه،
‫این یکی ترمز، ‫اون هم کلاچ.
‫اینا اساس کارن.
‫اگه چیزی لازم داشتی، ‫من همین جام.
‫- نه! ‫- چیه، عزیزم؟
‫پام...پام به پدال ها نمی رسه!
‫البته که می رسه.
‫ببین پاهات چه قدر بلندن!
‫آفرین، همون جا نگهش دار.
‫نه، بابا، لطفاً ولم نکن!
‫بچه جون، باید رانندگی یاد بگیری.
‫فقط این طوری می تونی ‫دنیا رو ببینی.
‫فقط مراقب باش ‫چون جلوتر یه پیچ هست،
‫حدوداً یه ساعت دیگه.
‫یه ساعت؟
‫گاهی وقت ها مادرم ‫به بابا می گفت «پیتر پن»،
‫به خاطر جذابیت بچگانه ای...
‫...که بهش اجازه می دادن کاری کنه ‫که تصمیم های ناگهانی و بی پروا...
‫...نقشه ها عملی و بی نقص جلوه کنن.
‫اون مزرعه رو با اقساطی خرید ‫که وسعش بهش نمی رسید.
‫جای کهنه و فرسوده ای بود،
‫اما اون با موسیقی کلاسیک پرش کرد...
‫...و وقتی خودش و مامان تعمیرش می کردن ‫تا یه خونه خانوادگی همیشگی بشه،
‫همیشه اسباب تفریح من ‫و نیک رو فراهم می کرد،
‫اما با رسیدن وانت های حمل باری ‫که تا خرخره پر از مصالحی بودن...
‫...که با قرض هایی که هیچ وقت ‫پس داده نمی شدن، خریده شده بودن،
‫انگار که سوسوی آهنگ بابا...
‫...تو تاریکی محو می شد...
‫...و با هر لایه تاریکی،
‫یه دلیل جدید ناپدید می شد.
‫- صفحه م رو بده! ‫- نه!
‫شوپن کوفتیم رو بده...
‫می شکونمش!
‫یه مُشت حواله قیافه نحست ‫می کنم، جادوگر لعنتی!
‫گور بابات! تو شوهر چرندی هستی!
‫بابا برای توضیح غیبت هاش...
‫...ادعا می کرد که کار می کنه،
‫یه کسب و کار اسرارآمیز...
‫...و مامان رو تنها گذاشت ‫که با وضع کنار بیاد.
‫مامان سعی کرد ‫کار دائمی پیدا کنه،
‫اما بیشتر وقتش رو ‫صرف زل زدن...
‫...به دیوارها و نگرانی ‫واسه قسط های پرداخت نشده می کرد.
‫اولین پیشگامان ‫در کوهستان بلو ریج...
‫...و ناحیه بلوگرس کنتاکی بودن.
‫انگار بابا هر وقت مامان خواب بود...
‫...به من و نیک زنگ می زد.
‫صداش باعث می شد حس کنم ‫بخشی از یه دنیای بزرگ ترم.
‫دنیای بزرگ تری که فقط ‫به خواب می تونستم ببینم.
‫اُه، لعنت.
‫آه.
‫چیه؟
‫قراره بریم پیش بابا زندگی کنیم.
‫باشه.
‫شما بچه ها مثل سگ های شکاریشین.
‫هر وقت عشقش بکشه ‫می بره می دووندتون.
‫بهتر از زندگی کردن با توئه.
‫نیک؟
‫تو هم؟
‫یه چیزایی درباره پدرت هست ‫که تو نمی دونی.
‫مثلاً چی؟
‫- وقتی بزرگ تر شدی... ‫- دیگه بزرگ شده م!
‫نیک، داریم میریم.
‫باشه، باشه، باشه! ‫برید! از این جا برین!
‫اُه، حتماً اشتباهی پیش اومده، بک!
‫بچه های من از این دو تا ‫خیلی کوچیک ترن.
‫دماغ کوچولوش رو نگاه!
‫این دو تا رو باش.
‫حالا برید کیف هاتون رو ‫از وانت عمو بک بردارین.
‫من میارم.
‫واقعاً ممنونم که آوردیشون.
‫مامانشون چطوره؟
‫به نظر خودت چطوره، عوضی؟
‫با دو تا بچه و بی پول گذاشتیش.
‫اون به جایی نمی رسید، ‫باید یه حرکتی می کردم.
‫ولی دلش رو لگدمال کردی.
‫می دونی چیه؟
‫اون دوباره رو پای خودش وایمیسه.
‫تا اون موقع، تو فقط ‫خوب مراقب بچه هاش باش، خب؟
‫این طوری نیست. ‫یعنی اونا بچه های منم هستن.
‫- آره، آره. ‫- می بینمت.
‫من هر کاری واسه بچه ها می کنم.
‫آره؟ ثابت کن.
‫بابا! اُه، خدای من!
‫اُه، نه!
‫اُه، خدا! بابا، ‫زیادی مایع آتش زا ریختی!
‫ممکنه درخت رو آتیش بزنه!
‫بوم!
‫اُه، خدا...
‫- خداوندا! ‫- کسی می دونه؟
‫- «نوکتورن ها»! ‫- شماره چند؟
‫«شماره 20»!
‫می بینی؟ چند تا بچه دیدی ‫شوپن رو این طوری بشناسن؟
‫کی می تونیم غذا بخوریم؟
‫ده بار بهت گفتم، ‫باید تو مایه بخوابه.
‫استیک فلفلی خواستین، درسته؟
‫اگه تو مایه نخوابونیم،
‫استیک فلفلی نمیشه، ‫استیک خالی میشه.
‫من به استیک خالی راضیم.
‫دیگه دیر شده، ‫تو مایه خوابونده شده.
‫صبر کن.
‫چیزی نیست.
‫موسیقی دوست داری، جنیفر؟
‫آم، آره. ای اِل او دوست دارم.
‫راک انگلیسی، ها؟
‫کارهای باب سیگر رو شنیدی؟
‫فکر نکنم، نه.
‫چی؟ باید کارهای باب سیگر رو بشنوی!
‫خیلی خوب، بچه ها، ‫دو هفته دیگه می بینمتون.
‫هی، هی، هی! ‫چی کار داری می کنی؟
‫اُه، بی خیال، پیر پاتال!
‫می خوام برا جنیفر ‫یه کم راک اند رول ذارم.
‫جدی داری میگی...
‫...که باب سیگر بهتر از فردریک شوپنه؟ جدی؟
‫فقط دارم تمپو رو عوض می کنم.
‫آهنگ های تو به درد عزا می خورن.
‫می دونی چیه؟ باشه، ‫اما اونا خوششون نمیاد.
‫این بچه ها باکلاسن.
‫نیک؟
‫جدی...جدی خوشت اومد؟
‫اوهوم.
‫آره.
‫بچه که بودم،
‫فکر می کردم تمام چیزهای هیجان انگیزی...
‫...که جور می کرد، ‫واسه من جور می کرد.
‫بابا؟
‫سلام؟ بابا؟
‫بابا؟
‫نمی خوام این چرندیات رو بشنوم.
‫- جان، ببین... ‫- هی!
‫سلام، عزیزم.
‫آه...اون دخترم جنیفره.
‫آم، جنیفر، اینا چند تا از دوستامن،
‫همکارهام از برینرد. ‫همه چیز مرتبه.
‫برو تو، داخل می بینمت.
‫عزیزم، برو تو.
‫اُه، خدای من! بابا... ‫بابا! حالت خوبه؟
‫من خوبم، عزیزم.
‫بابایی با صورت خورد تو قایق.
‫هر کی تابستون بهش ‫خوش گذشته، دست بالا!
‫ما نمی خوایم بریم خونه.
‫آره، خب، یه چیزی ‫پیش اومده، نیک. می دونی؟
‫به هر حال، هم زمان ‫تو یه روز، سر من و تو...
‫...یه بلایی اومده، ‫حتماً دست سرنوشته.
‫کارهای بعدیش همیشه بدترن.
‫علاوه بر این، جفتتون ‫مدرسه دارین...
‫...و تا جایی که من می دونم،
‫وضع مامانتون خیلی بهتره.
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫هیچ وقت فراموش نکن.
‫دل من و تو یه جوره.
‫مثل سیبی که از وسط ‫نصف کرده باشن. بیا ببینم.
‫هی. هی. نگاهش کن!
‫- اون چیه؟ ‫- یادت نمیاد؟
‫حس می کنم می دونم این چیه.
‫«هری شاد بزرگراه.»
‫هنوز داریش، ‫گمش نکردی!
‫- نه، البته که نه. ‫- همه سوار شن!
‫خیلی خوب.
‫خیلی خوب، این رو ببر.
‫یالا.
‫دارن میان، دارن میان.
‫- خیلی خوب. ‫- مرسی.
‫- خب، وقتشه. ‫- بسیار خوب، نیک.
‫مراقب خواهر کوچولوت باش.
‫خواهر بزرگ. ‫همه ش یادم میره.
‫اُه! ماه رو ببین.
‫- اُه! ‫- خیلی خوب، برو. یالا، برو.
‫بعد از تابستونی که اومد و رفت،
‫بانک سند رهنی مزرعه رو ‫به اجرا گذاشته بود.
‫[در حال ترک تیف ریور فالزِ مینه سوتا هستید] ‫مثل چندین بار قبل،
‫[در حال ترک تیف ریور فالزِ مینه سوتا هستید] ‫کل متعلقات زمینیمون...
‫[در حال ترک تیف ریور فالزِ مینه سوتا هستید] ‫...بار استیشن واگن قدیمی شدن...
‫...تا بریم دنبال یه شروع تازه.
‫- سلام، عمو بک. ‫- سلام، بچه ها.
‫مم.
‫بیاین تو.
‫آه! اوه، کاناپه ‫بوی گند میده!
‫اگه بخوای می تونی ‫به من تکیه بدی.
‫کلیدها رو همون جا می ذارم.
‫بیاین این جا بغل خداحافظی. ‫باید برم.
‫عمو بکتون رو واسه خداحافظی ‫بغل کنین، یالا ببینم!
‫- حالا شد. ‫- خداحافظ.
‫- دوستتون دارم، بچه ها. ‫- دوستت دارم.
‫- مرسی، عمو بک. ‫- اوهوم.
‫مرسی، عمو بک.
‫آره. برید رو کاناپه بوگندو بخوابین.
‫نمی دونم بین من و جان ‫پدر کی افتضاح تر بوده،
‫اما امیدوارم...
‫...که تو دفعه بعدت ‫بهتر از مادر من انتخاب کنی.
‫حداقلِ حداقلش...
‫بهش میگم پلاک رو ‫واسه ماشینت...
‫...با پست بفرسته.
‫ماه ها بود حتی یه قبض رو هم نداده بود.
‫پسرم، جانی ‫آدم درستی نیست.
‫هیچ وقت نباید به عوضی ای ‫که روز پرچم به دنیا اومده، اعتماد کنی...
‫...چون طرف فکر می کنه...
‫- ...مهاجرها از کار بیکارش می کنن! ‫- آره.
‫آره، گاهی وقت ها ‫این طوری فکر می کنه.
‫گاهی وقت ها ‫این طوری فکر می کنه؟
‫کجاش خنده داره؟
‫شانس آوردی که رفت.
‫وقتی سینه خیز برگشت پیشت...
‫من برای قرض گرفتن ‫چند صد دلار پول میام پیشت،
‫نه که شوهرم رو قضاوت کنی.
‫سالی که عروسی کردین،
‫جان کلبه دم دریاچه براونز رو خرید.
‫کل تابستون رو صرف تعمیراتش کردین.
‫روزی که رفت، ‫سوخت و خاکستر شد.
‫بعد یه همبرگری خرید.
‫هفته ها صرف خوشگل کردنش کرد، ‫رومیزی های قشنگ...
‫خوشگل بود.
‫...اما هیچی خرج آشپزخونه ش نکرد.
‫بعدش یه سیاه پوست زحمت کش...
‫...اون ور خیابون یه همبرگری بهتر باز کرد...
‫...و این جا رو باش!
‫مغازه جان سوخت و خاکستر شد.
‫اگه فکر می کرد سوزوندن دنیا...
‫...باعث میشه تو عمارت های سفید ‫زندگی کنه، این کار رو می کرد.
[مِه 1981]
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫خوب خوابیدی؟
‫عینهو بچه.
‫تکلیفت رو انجام دادی، عزیزم؟
‫البته.
‫- دختر خوب. ‫- چرا نشونش نمیدی؟
‫اُه، لازم نیست ببینمش.
‫من به دختر کوچولوم ‫اعتماد دارم، مگه نه؟
‫ما به هم اعتماد داریم، نه؟
‫- اوهوم؟ ‫- اوهوم.
‫پتی.
‫یارو عجب احمقیه.
‫اسم من شریله ‫و یه الکلیم.
‫- سلام، شریل. ‫- وقتی که اومدم این جا،
‫همه چیزم رو از دست داده بودم.
‫خونه م و شغلم رو ‫از دست داده بودم...
‫...و همین طور شوهر عزیزم. ‫الان این رو میگم،
‫اما یه سال پیش، فکر می کردم ‫یه آشغال عوضیه...
‫...که من رو به حال خودم گذاشته، ‫اما یه چیزی رو می دونین؟
‫خیلی عصبانی بودم و یکی رو ‫برای سرزنش کردن لازم داشتم...
‫...و نمی تونستم ببینم ‫که تقصیر خودمه.
‫صبح بخیر، خانم ها.
‫این شد قهوه!
‫خیلی خوب، من رفتم.
‫اگه برای شام برنگشتم،
‫شماها بدون من بخورین.
‫چی کار داری می کنی؟ ‫اون چیه؟
‫شیره ماریجوانا. می زنی؟
‫بد نیست.
‫رو مخم نرو، خانم کوچولو.
‫چی رو می خوای ثابت کنی، جنیفر؟
‫هیچی. ساعت 8:55 صبحه.
‫فقط می خوام فشار رو کم کنم.
‫احترام نگه دار!
‫- چرا؟ ‫- هنوز هم مادرتم.
‫چند وقته از اونا می کشی؟
‫- اُه، بی خیال! ‫- جواب من رو بده!
‫گور بابات، دو رو!
‫جواب من رو بده، ‫عوضی کوچولو!
‫عوضی بزرگ!
‫اُه، تو نمی تونی ‫من رو بزنی!
‫هیچ وقت!
‫دلم برات تنگ میشه.
‫عزیزم، باید حرف بزنیم.
‫من دارم میرم.
‫- جنیفر! ‫- چیه؟
‫فکر نکن می ذارم ‫ماشین رو ببری.
‫داک پول اون ماشین رو داده.
‫من ماشین کوفتی اون رو نمی خوام!
‫دیگه نمی خوام ‫اون عوضی مریض رو ببینم.
‫بعد از تمام زحمتایی که برات کشیده ‫چطور جرئت می کنی این رو بگی؟
‫ضمناً کجا می خوای بری جنیفر؟
‫- تو که جایی نداری بری! ‫- چرا، دارم!
‫چرا، دارم، مامان!
‫اُه، جن.
‫جن، شاید من احمق باشم،
‫اما تو دختر باهوشی هستی. ‫خودت رو گول نزن.
‫یعنی دارم فرصت خوبی ‫که این جا دارم رو بی خیال میشم؟
‫یه چیزایی درباره پدرت هست ‫که تو نمی دونی.
‫اُه، خدا، باز شروع شد.
‫شوخیت گرفته؟ ‫شوخیت گرفته؟
‫مسئله این نیست که شیاد...
‫- ...یا کلاه برداره. ‫- مامان، اینا به خودت مربوطه.
‫هیچ ربطی به رابطه من باهاش نداره!
‫...دروغ های خودش رو باور می کنه!
‫خیلی خوب، بیا از تویی ‫که دروغ های خودت رو...
‫...باور می کنی، حرف بزنیم، چطوره؟
‫از محافظت از بچه هات حرف بزنیم!
‫تنها وظیفه کوفتیت ‫محافظت کردن از منه!
‫به من گوش بده، ‫پدرت یه دروغگوئه.
‫- یه دروغگوئه. ‫- خفه شو! لطفاً، خفه شو!
‫ببین، من خودم رو می شناسم، ‫اما اون این جوری نیست...
‫...و اگه باهاش بری،
‫به زودی تو هم ‫خودت رو نمی شناسی.
‫- نمی شناسی. ‫- دیگه بسمه.
‫دیگه بسمه! ‫دیگه بسمه!
‫پدرت...پدرت یه دروغگوئه.
‫ولم کن!
‫دیگه نمی تونم این کار رو بکنم!
‫بس کن! ‫بس کن!
‫- به من دست نزن! ‫- به من گوش کن، جنیفر!
‫حتی اگه تو چشمات زل بزنه...
‫...و دلش رو بهت نشون بده،
‫- باز هم دروغه! ‫- از سر راهم برو کنار!
‫از سر راهم گم شو کنار!
‫جنیفر!
‫کیه؟
‫بابا، جنیفرم.
‫جنیفر؟
‫آره. می تونی...می تونی ‫در رو باز کنی؟
‫جنیفر؟
‫خب...
‫- مدرسه چطوره؟ ‫- خوبه.
‫به دانشگاه رفتن فکر کردی؟
‫به گمونم وقت داری.
‫راستش، می خوام ‫خبرنگاری بخونم.
‫خبرنگاری؟ چه جور خبرنگاری ای؟
‫شاید تحقیقاتی.
‫خوشم اومد.
‫می تونم تصور کنم ‫که دختر کوچولوم...
‫...غول های صنایع رو ‫زمین می زنه،
‫فست فودهای زنجیره ای، ‫از این جور بی شرف ها.
‫همه ش یه مشت خرده نونن ‫که با خمیر به هم چسبیده ن، مگه نه؟
‫بابا، کار تو چیه؟
‫منظورت چیه که کار من چیه؟
‫منظورم شغلته. ‫شغلت چیه؟
‫می دونی شغل من چیه که.
‫من کارآفرینم.
‫مهارت من فرصت هاست.
‫مثلاً چی؟
‫برای مثال،
‫در حال حاضر، ‫یه عالمه کسب و کار دارم.
‫دارم رو سبد سهام وسیعی کار می کنم.
‫وقتی آدم این طوری کار می کنه،
‫متکی به یه کار واحد نیست...
‫...که براش نون و آب بشه، ‫می دونی؟
‫بازده یکی میره پایین،
‫مال اون یکی میره بالا...
‫...و خبر خوب اینه که...
‫...کارم توش حرف نداره.
‫چی شده؟
‫دارم از خونه مامان ‫اسباب کشی می کنم.
‫دیگه نمی تونم اون جا رو ‫تحمل کنم.
‫متأسفم.
‫عیبی نداره، عزیزم. ‫عیبی نداره.
‫مشکل چیه، جنیفر؟
‫درگیر مواد مخدر شدی؟
‫نه؟
‫پس مشکل چیه؟
‫فقط باید بزنم بیرون.
‫فکر کردم شاید بتونم ‫بیام با تو زندگی کنم.
‫یه جورایی یهویی گفتی.
‫تو بعضی مسائل زندگی، ‫زمان بندی مهمه.
‫زمان بندی...می دونی... ‫در حال حاضر،
‫دارم کسب و کار رو توسعه میدم. ‫یعنی کسب و کارها...
‫...و کل وقتی که خدا بهم داده رو می بره.
‫کلی کار...
‫آره، درک می کنم. این...
‫اما باید چرخ ها رو ‫در گردش نگه دارم،
‫باید چند تا کار رو با هم بکنم.
‫عیبی نداره، بابا. ‫واقعاً میگم...مسئله ای نیست.
‫فقط یه شروع تازه می خوام، می دونی؟
‫بابا، من دروغ گفتم.
‫تو شیبویگان کلی ‫مواد مصرف کردم.
‫ماریجوانا کشیدم، ‫کلی مت آمفتامین زدم.
‫کوکائین.
‫کارهای احمقانه کردم، می دونی؟
‫از دستت عصبانیم.
‫تو باهوش تر از این حرفایی.
‫فکر نکن نمی تونستم تشخیص بدم.
‫اولین بار نیست می بینم.
‫خودت تا حالا مواد مصرف کردی؟
‫هیچ وقت! اُه...
‫آه، تو بعضی از گروه های طبی،
‫الکل رو جزو مواد مخدر ‫طبقه بندی می کنن.
‫تنباکو هم همین طور.
‫برای همین من نمی خوام ‫بشینم این جا...
‫...و بهت بگم که تا حالا ‫نشده بعد از ظهر یکشنبه...
‫...نوشیدنی نوش جون کنم.
‫ضمناً، این چیه؟
‫به نظر خودم یه چشمه شه.
‫پس، بله،
‫اما نه. هیچ وقت ‫مواد مصرف نکرده م.
‫مواد مخدر...شوخیت گرفته؟
‫تو کلبه، یه سری گیاه ‫تو کابینت داشتی.
‫شب ها ساعت 8 بیدار می شدم...
‫...و می دیدم که تو و دبی ‫نخ به نخ می کشینش.
‫ضمناً کوکائین کشیدنت رو هم دیده م.
‫تو کمدت کوکائین پیدا کردم.
‫موضوع رو عوض نکن.
‫موضوع رو عوض نمی کنم، دیدمت.
‫و چند سالت بود؟ ‫چطور ممکنه یادت باشه؟
‫یادمه. دیدمش، بابا.
‫- نه، ندیدی. ‫- چرا، دیدم.
‫- ندیدی. ‫- دیدم.
‫- ندیدی. ندیدی. ‫- چرا دیدم. دیدم.
‫ندیدی. تموم شد؟
‫- تموم؟ ‫- غذات رو میگم.
‫- آره. ‫- باشه، بیا بریم.
‫میشه من برونم؟
‫از کی تا حالا رانندگی بلدی؟
‫از یازده سالگی. یکی ‫بهم گفت که تنها راهِ...
‫...دیدن دنیاست، یادته؟
‫حتماً طرف خیلی باهوش بوده.
‫بیا.
‫خدا لعنتش کنه!
‫می تونیم صحبتمون رو تموم کنیم؟
‫جنیفر، هر چیزی ‫که فکر می کنی دیدی،
‫یا واقعاً دیدی یا فکر می کنی ‫داری دلیل براش میاری...
‫بابا، من فقط فکر می کنم ‫باید با هم روراست باشیم.
‫باید حقیقت رو به هم بگیم.
‫من به تو حقیقت رو گفتم.
‫باشه.
‫من یه سری مشکل دارم.
‫مشکل مواد مخدر نه. ‫مواد مخدر نیست.
‫آم، کاری.
‫به چند نفر پول بدهکارم،
‫اشتباهات بزرگی کرده م.
‫ممنون که بهم گفتی.
‫نمی خوام بار اضافی بشم.
‫بار نیست.
‫همون طور که گفتم، ‫یه شروع تازه ست.
‫دیگه تاریکی نداریم!
‫- وای! وای! جن! ‫- دیگه قایم شدن...
‫- ...از چیزهای قشنگ نداریم. ‫- هی! هی!
‫می دونی، بابا، این آدما ‫که بهشون پول بدهکاری...
‫می تونی بهشون بگی ‫داری کار جدید می گیری.
‫یه شروع تازه.
‫39 ساله. مدیریت، تبلیغات.
‫ارزیابی.
‫آپارتمان سازی. ‫معماری.
‫هنرمند. فروشنده لوازم هنری.
‫دلال عتیقه. دارودار.» ‫اینا تازه اونایین که با «اِی» شروع میشن.
‫تو 39 سالت نیست، بابا.
‫خب، یکی دو سال کم کردم.
‫فکر کردم قراره صادق باشیم.
‫ضمناً، داری زیادی تخصص فهرست می کنی.
‫رزومه ست، جنیفر.
‫انتظار دارن که تو رزومه ت ‫دروغ بگی.
‫همه تو رزومه شون دروغ میگن، ‫از اول حسابش می کنن.
‫اُه، بالاش رو خیلی کوتاه نکن.
‫باعث میشه ‫دماغم تو چشم بزنه.
‫خیلی خوب، حقوقش ‫بدک نیست ولی عالی هم نیست.
‫ساعتی 2 دلار و 50 سنت،
‫بعد از شش ماه اول ‫تا 3 دلار و 50 سنت بالا میره.
‫عالیه. برای من مناسبه.
‫قربان، سلام! می تونم ‫یه لحظه وقتتون رو بگیرم؟ باشه.
‫سلام. سلام. اسم من جنیفره. باشه.
‫- عالیه. ‫- آره، کاملاً.
‫ممنون که چنین هدف خیری رو ‫حمایت می کنین.
‫معذرت می خوام.
‫ببخشید.
‫کار گرفتم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫داری به مدیر اجرایی جدید...
‫...سیلفدر فلوتپلینز نگاه می کنی.
‫- بابا! این محشره. ‫- آره.
‫خب، درسته که کار مدیریتیه،
‫اما تا شهر خیلی فاصله داره.
‫ضمناً مجبورم کردن ‫یه کیف جدید شیک و پیک بگیرم.
‫اما کاره دیگه.
‫باید جشن بگیریم.
‫یه موضوع حساسی هست ‫که باید مطرح کنم.
‫از سر کار اومدم خونه...
‫...یه خرده استرس داشتم...
‫...و رفتم سراغ... ‫صحبتش رو کردیم.
‫من یه سیگار تایلندی کوچیک...
‫...تو اون قایق کنده کاری شده رو کمدم دارم...
‫...و رفتم سراغ قایق کنده کاری شده م...
‫جنیفر، به سیگارهام دست زدی؟
‫- بله. ‫- بله؟
‫ببخشید، فکر نمی کردم متوجه شی.
‫باشه، جلسه خانگی!
‫قانون اول، به سیگار میگارهای من ‫دست نمی زنی، قبوله؟
‫- قبوله. ‫- قانون دوم،
‫می تونی سیگار بکشی، ‫اما پشت سرم این کار رو بکن.
‫نمیشه با هم سیگار بکشیم؟
‫مفهوم حد و حدود رو درک نمی کنی؟
‫ببین، جنیفر، ‫ناامیدم نکن.
‫من باید کل روز برم ‫که رئیس کلی آدم...
‫...تو دنیای بروکراتیک باشم.
‫وقتی می رسم، خونه، ‫می خوام مطمئن باشم ماریجوانام سر جاشه.
‫قبوله؟
‫قبوله.
‫خیلی خوب، این یکی قانون نیست،
‫اما به فکر برگردوندن رنگ موت ‫به حالت اولش هم باش.
‫شب بخیر، عزیزم. ‫من میرم بخوابم.
‫نیک برام نامه نوشته.
‫داری طراحی می کنی؟
‫برای خودت ماشین خریدی؟
‫یه چی تو همین مایه ها،
‫400 تا دادم که ببینم ‫تا کی دووم میاره.
‫کار چطور بود؟
‫یه کم زود اومدی خونه.
‫می دونی، می خوام ‫یه چیزی نشونت بدم.
‫بگیر بشین.
‫اون چیه؟
‫آه...
‫شلوار جین رو می کشه.
‫باعث میشه شلوار جین بلندتر شه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫دیدی شلوار جین های من ‫همیشه زیادی کوتاهن...
‫...ولی وقتی می خرمشون ‫مشکلی ندارن؟
‫فقط وقتی میندازمشون ‫تو ماشین، آب میرن...
‫...و میلیون ها نفر ‫این مشکل رو دارن.
‫تماشا کن.
‫دیدی چطور کار کرد؟
‫دیدی؟ 12 دلار و 95 سنت ‫برای یکیش...
‫...و یه جفتش 25 دلار.
‫- به نظرت منصفانه ست؟ ‫- البته.
‫بذار طراحیم رو نشونت بدم. ‫این واسه تبلیغشه.
‫هزینه ش رو دادم ‫که تو روزنامه هفته بعد تبلیغ شه،
‫اما باید حواسم ‫به پس اندازم باشه.
‫عالیه. کار خیلی خوبی...
‫...در کنار کار روزانه ست.
‫دقیقاً، دختر کوچولو.
‫فقط با اون کار و کاسبی گسترده جور در میاد.
‫تکون نخور،
‫باز هم کلی چیز هست ‫که می خوام بهت بگم.
‫یکی دو تا فرصت دیگه هم داشتم.
‫یکی دوتا شغل دیگه ‫بهم پیشنهاد کردن،
‫حقوقشون بیشتر بود، ‫اما همه ش زحمتن.
‫سر کار،
‫من فکر و ذکرم فقط کاره.
‫پدرم احساس غرور ‫نابجایی داره...
‫...که انگار تا ابد با شرمساری...
‫...و ناامیدی خودش پیوند خورده بود.
‫واسه بابا، تو روز پرچم ‫کل آمریکا...
‫...تولد اون رو جشن می گرفتن.
‫ما تحلیل هزینه-فایده مون رو ‫انجام دادیم.
‫تصمیم گرفتیم ‫تبلیغ رو لغو کنیم.
‫چی؟
‫نه، چرنده!
‫می خواین 16 دلار کوفتی ‫از جیب من بزنین؟
‫میگم رئیس شرکت ووگل پروداکتز...
‫...باهاتون تماس بگیره!
‫بی شرف ها.
‫امیدوارم همه تون ‫جیغ زنان بمیرین.
‫با سرطان کوفتی!
‫بی شرف های عوضی!
‫«در سال های بلند و طاقت فرسا،
‫رویاهایم را با تو سهیم خواهم شد.
‫درد تو را درک می کنم...
‫...و ته دلم می دانم که شبیه همیم.
‫تصمیم به هر کاری که بگیری،
‫تا ابد از تو حمایت خواهم کرد.
‫با عشق، جنیفر.»
‫سیگارهای کوفتیم کجان؟
‫اُه، ایناهاشن.
‫خدایا. ببین چی به سرم آوردی.
‫می خوای آرزو کنی؟
‫تکون نخور. ‫زود برمیگردم.
‫امروز یه سر رفتم محل کارت، بابا.
‫باید به خودت افتخار کنی.
‫داری با کار کردن پول در میاری.
‫بازش کن.
‫اُه، خدا. ‫لعنت.
‫ای ابله.
‫- یادت میاد؟ ‫- آره.
‫بهم گفتی گاوچرونه رو ‫وقتی پشتت بهشه...
‫...توصیف کنم تا طراحی کنیش.
‫گفتی...
‫...اگه یه چیزی رو ‫خوب توصیف کنیم،
‫هر کسی می تونه ببیندش.
‫ببخشید که...
‫- عیبی نداره، بابا. ‫- چرا، داره.
‫عیب داره. ‫عیب داره.
‫خیلی...
‫...ممنونم.
‫کاری که کردی، ‫منظورم اینه که...
‫تمام کارهایی که برام کردی...
‫این...
‫خیلی دلم می خواد بدونی...
‫...که عزیزم، برای تو ‫از هر کوهی بالا میرم...
‫...و هر اتفاقی هم که بیفته، ‫من پشتتم.
‫هر اتفاقی.
‫اگه کل دنیا منفجر شه...
‫...من باز هم پشتتم.
‫می دونم.
‫می دونی؟
‫بله، بابا.
‫خدا رو شکر.
‫اوضاع این جا واقعاً خوبه، نیک.
‫به نظر میاد بابا ‫واقعاً داره عوض میشه.
‫با من صادق تر بوده...
‫...و حتی بالاخره حاضره ‫یه کار عادی...
‫...و حوصله سر بر ‫واسه پول در آوردن بکنه.
‫لطفاً، لطفاً، برام نامه بنویس.
‫دوستت دارم، جن.
‫تو...موهات رو رنگ کردی.
‫موهام رو رنگ کردم؟
‫سه روزه لباس های کوفتیم رو ‫عوض نکردم...
‫...چون پلیس ها نمی ذارن ‫برگردم تو خونه.
‫میشه...میشه یه سیگار ‫به من بدی، پسر؟
‫بفرما.
‫مرسی.
‫اخیراً تو ریدرز دایجست ‫مطلبی خوندم...
‫...درباره قدرت ضمیر ناخودآگاه...
‫...و این که چطور اعمالمون ‫آگاهانه تصمیم گیری نمیشن،
‫بلکه چیزین که ضمیرمون ‫مخفیانه برامون مقدر می کنه.
‫بعضی ها فکر می کنن ‫کار ایزدهاست.
‫به نظر من آدم ‫یا خودش تخت رو مرتب می کنه...
‫...یا ذهنش تخت رو مرتب می کنه.
‫اون چیه رو پیشونیت؟
‫- اون چیه؟ ‫- هیچی. هیچی.
‫منظورت از هیچی چیه؟
‫دارم می بینمش. ‫همون جاست.
‫خب، خودم رو بریدم.
‫چی داری میگی؟
‫- اصلاً خراش نیست. ‫- آره.
‫چیه؟
‫چی شد؟
‫- جنیفر... ‫- قرمز و ملتهبه.
‫یه ورم بزرگه!
‫بابا، موضوع مهمیه.
‫کی تصمیم گرفتی ‫این کار رو بکنی؟
‫جن، من... ‫گوش کن. اخیرا زیاد...
‫...سوال ازم پرسیده ن ‫و یه خرده...
‫- خفه شو! ‫- اخیراً کلی سوال...
‫...ازم پرسیده ن، جن!
‫پس جواب سوال من رو بده!
‫- هی، آروم بگیرین! ‫- چیزی نیست.
‫یه کم خسته م.
‫اُه.
‫تو خسته ای؟
‫شوخیت گرفته؟
‫باشه، باشه، بی خیال. ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- من رو گرفتی؟ ‫- نه، نه، نه، نه!
‫- آروم، عزیزم! ‫- کافیه.
‫فقط یه ثانیه دیگه، ‫قول میدم.
‫جواب سوال کوفتی رو بده،
‫حقیقت رو بهم بگو!
‫تو فقط دنبال داستان پلیس هایی.
‫اصلاً نمی خوای داستان من رو بشنوی.
‫- بابا... ‫- من تا وقتی بی گناهیم ثابت شه، گناهکارم.
‫هیچ حق و حقوقی ندارم، نه؟
‫دارم؟ دارم؟ یه پلیس ‫این جا وایساده.
‫- تو یه کو... ‫- اونا با پول...
‫- ...تو ماشینت گرفتنت. ‫- هان؟
‫تفنگ داشتی، ‫یه ورم غول آسا...
‫- ...اون جایی که کلاه گیس رو چسبونده بودی! ‫- من...
‫ببین، می دونی، الان کم آورده م.
‫نمی تونم درک کنم ‫چی داری میگی.
‫خدایا.
‫باید بدونم کی تصمیم گرفتی ‫این کار رو بکنی.
‫من بهت دروغ نمیگم، جنیفر.
‫فقط...فقط پیچیده تر...
‫- ...از این حرفاست. بی خیال. ‫- پس بی گناهی؟
‫تو هنوز...
‫تو هنوز درکش نمی کنی،
‫وقتی یه مدت خودت رو ‫بذاری جای من، درک می کنی.
‫باور کن می فهمی.
‫یه روز که خودت رو ‫گذاشتی جای من، می فهمی...
‫تو هیچ وقت عوض نمیشی!
‫- جن! جن! ‫- یالا، کافیه.
‫- پا شو. یالا، بریم. ‫- باشه، صبر کن. باشه. گندش بزنن، پسر!
‫خدایا، لعنت، پسر.
‫یالا!
‫لعنت.
‫یالا، یالا، یالا.
‫خدا لعنتت کنه!
‫لعنت، لعنت، لعنت!
‫اولش، بابا به 15 سال حبس محکوم شد.
‫نامه هایی نوشت ‫که به دست من نرسیدن.
‫هیچ وقت زیاد یه جا بند نمی شدم...
‫...و هیچ آدرسی برای ارجاع نامه نمی ذاشتم.
‫بدجوری دلش می خواست ‫یه اثری از خودش به جا بذاره...
‫...و به نوبه خودش، گذاشت.
‫یه دنباله از نقشه های شکست خورده،
‫پول های بر باد رفته ‫و دل های شکسته به جا گذاشت.
‫حالا، نگرانی همیشگی من ‫این بود که خودم چه کسی میشم...
‫...و خودم می خوام ‫اهمیتی داشته باشم یا نه.
‫قبلاً به خودم می گفتم:
‫«پتی،
‫تو قبل از آشنایی با جان ووگل،
‫ساختمون سه طبقه ندیده بودی!
‫تو جوون بودی ‫و اون یه موج بزرگ بود.»
‫اما حقیقت اینه که...
‫...من اون قدرا هم جوون نبودم...
‫...و هیچ کجاش رو ‫نمیشه توجیه کرد.
‫تو و نیک لایق تلاش بیشتری ‫از طرف من بودین.
‫- مامان. ‫- نه.
‫اوضاع مالیت چطوره؟
‫دستم یه کم تنگه، ‫اما دنبال یه چیزی...
‫...تو مینیاپولیس می گردم.
‫مامان؟
‫آب میوه برات خریدم.
‫مامان؟
‫کوکی های محبوبم رو گرفتی.
‫آره!
‫خدایا، باورم نمیشه.
‫اُه! خیلی قشنگه! ‫نگاهش کن!
‫اُه، عزیزم، من باید ‫گوشی رو قطع کنم...
‫...چون تاکسی خواهرم ‫الان می رسه.
‫باشه.
‫خیلی خوب. ‫منم دوستت دارم.
‫فقط...فقط بردارش، عزیزم.
‫پولیه که در توانمه بدم.
‫کمکت می کنه ‫شروع کنی.
‫مامان، این زیادیه.
‫بگیرش.
‫مرسی.
‫واقعاً میگم، ‫خیلی ممنون.
‫چرا می خوای خبرنگار بشی؟
‫خب، فکر می کنم ‫این کشور تو خبرنگاری...
‫...رسم و رسوم خوبی داره ‫و واقعاً باور دارم...
‫...که چیزی برای ارائه در این زمینه دارم.
‫شخصاً، فکر می کنم ‫این کشور نیاز...
‫...به درک عمیق تری...
‫...از بسیاری از موضوع ها داره،
‫[دانشگاه مینه سوتا] ‫هم در مقیاس محلی و هم جهانی.
‫سه نمونه مقاله بی نظیر برامون فرستادین.
‫- مرسی. ‫- خواهش می کنم.
‫پس چرا تو ثبت نامتون دروغ گفتین؟
‫ببخشید، متوجه نمیشم.
‫معرفی نامه تون ‫درست نیست.
‫با دبیرستانتون ‫در شیبویگان تماس گرفتیم.
‫شما با نمرات «اف» و «دی» ‫ترک تحصیل کردین.
‫ببخشید، این... ‫مشکلی پیش اومده.
‫خانم ووگل، هیچ کسی...
‫...به اسم جان ووگل...
‫...تو شرکت بیمه جی کی لو ‫در سیاتل کار نمی کنه.
‫- دروغ نمیگم! ‫- نمی تونین با چرت و پرت گفتن...
‫...وارد دانشگاه مینه سوتا بشین.
‫اون کیه؟
‫حق با شماست.
‫بابام بانک زده. ‫قراره پونزده سال...
‫...تو زندان ایالتی آریزونا ‫آب خنک بخوره...
‫...و من ترک تحصیل کرده م.
‫ببخشید که وقتتون رو تلف کردم.
‫وایسا، جنیفر.
‫نمونه مقالاتت... ‫اونا رو خودت نوشتی.
‫به نظر من، کسی...
‫...که واقعاً دلش می خواد ‫خبرنگار بشه...
‫...باید انگیزه به شدت قدرتمندی...
‫...برای پیدا کردن حقیقت همه چیز داشته باشه.
‫چرا می خوای خبرنگار بشی؟
‫می خوام اهمیت داشته باشم.
[پاییز 1985]
‫جنیفر عزیزم. ‫وای!
‫نیک بهم گفته تو دانشگاه مینه سوتا...
‫...یکی رو واقعاً تحت تأثیر قرار دادی.
‫همم. دختر کوچولوی خودمی.
‫همیشه می دونستم...
‫...که تو یه چیز خیلی خاصی میشی.
‫سلام، جن.
‫تو همچین جایی،
‫انگار دنیا فراموش می کنه ‫ما وجود داشتیم.
‫انگار همه مون یه مشت روحیم...
‫...که دارن از سطح زمین محو میشن.
‫سلام، باز هم منم.
‫بهم گفته ن باید بهت تبریک بگم!
‫انگار شغل موقتت ‫باعث شده سردبیرت...
‫...بهت فرصت نوشتن بده.
‫خب، خیلی بهت افتخار می کنم، دختر کوچولو.
‫سلام، شماره یک.
‫به گمونم یا نامه هام ‫به دستت نمی رسن،
‫یا اونا رو نمی خونی.
‫واقعاً آرزومه ‫برام بنویسی.
‫معذرت می خوام. ‫ساعت چنده؟
‫با نامه نوشتن برای تو...
‫...و کار کردن تو چاپخونه زندون،
‫سر خودم رو گرم می کنم.
‫فکر کنم چون طراحیم خیلی خوبه، ‫تو این کار ماهرم.
‫شاید بتونم طراح گرافیک رو ‫به رزومه م اضافه کنم. هاها!
‫این جا سرده،
‫پس حتماً جایی که تو هستی یخبندونه.
‫پسر، وقتی در بیام،
‫دیگه برنمیگردم زندون.
‫جنیفر ووگل.
‫فارغ التحصیل دانشگاه.
‫اگه می تونستم ‫از این جا در برم،
‫اون جا بودم.
[بهار 1992]
[توده سرطانی]
‫می خوام از همه تون ‫تشکر کنم که امروز تشریف آوردین.
‫همه شمایی که صحبت کردین،
‫همه شمایی که سال هاست...
‫...دوست منین.
‫همه شمایی که ازم حمایت کردین...
‫وای! یه لطفی بهم بکن.
‫تیکه آخرش رو برام می خونی؟
‫«خطرناک و شورانگیز است،
‫اما حقیقت هم هست.»
‫«ما اسناد دادگاه را...
‫...با مصاحبه های وکلا، محققان...
‫...و دانشمندان ثابت می کنیم.
‫از این مهم تر، آن ها ‫آب را مسموم می کنند.»
‫«مسموم کردن آب.» ‫بله، بله.
‫اما همه اینا حقیقتن...
‫...و وظیفه ماست ‫که ازشون بنویسیم.
‫پس جوابت «بله» ست.
‫پس نگران واکنش شدید برنتاکس نیستی؟
‫نه! اگه واکنشی بدن، ‫همه چیز رو میندازم گردن کی؟
‫- ووگل کوفتی. ‫- ووگی کوفتی.
‫من با بازی کردن نقش پلیس خوبه ‫خوب تو این کار دووم آورده م.
‫خب، منم سیبیلم رو تاب میدم!
‫سلام.
‫تویی، شماره یک؟
‫تو...چه قدر بزرگ شدی!
‫محشر شدی!
‫کاملاً محشر شدی.
‫کی آزاد شدی؟
‫فقط داشتم فکر می کردم...
‫...شاید بتونی یه ساعت ‫از کار مرخصی بگیری...
‫...که بیای با من ناهار بخوری.
‫آم...
‫یعنی اگه بدموقع نیست.
‫نه، مشکلی نیست. می تونم ‫زودتر برم استراحت ناهار.
‫بذار کیفم رو بردارم.
‫اُه، پول دارم. ‫ردیفم، ردیفم.
‫- منظورم اینه که فقط... ‫- باشه، البته.
‫البته، من همین جا منتظرم.
‫- زود برمیگردم. ‫- باشه.
‫بابا...
‫نمی دونستم داری آزاد میشی.
‫به کسی گفتی؟
‫کسی اومد دنبالت؟
‫راستش یه مدتی میشه ‫که آزاد شده م.
‫چند وقت؟
‫یه سال و خرده ای.
‫یه سال و خرده ای؟ ‫چه خبره؟
‫نه زنگ زدی ‫نه نامه نوشتی...
‫...و حالا هم یه ساله آزاد شدی؟
‫از زندان صد تا نامه...
‫...برات نوشتم. ‫جوابی نگرفتم.
‫هیچ جوابی. ‫هیچی.
‫چرا باید فکر می کردم ‫وقتی آزاد شم...
‫...چیزی تغییر می کنه؟
‫اصلاً نامه هام رو خوندی؟
‫یه مدت در سفر بودم.
‫وقتی برگشتم ‫دریافتشون کردم...
‫...و بعضی هاشون رو ‫خوندم. فقط...
‫یه سال و خرده ای ‫چی کار می کردی؟
‫خب، یه...یه کاری راه انداخته م.
‫چیزه...
‫یه فتوکپی کوچیک ‫تو سنتر سیتی.
‫اسمش فتوکپی سنتر سیتیه. ‫تو دهن می چرخه، نه؟
‫- چاپخونه؟ ‫- آره.
‫چطوری پولت رسید؟
‫نمی خواستم زیاده روی کنم.
‫یعنی همه ش 2000 تا پیش پرداخت داشت.
‫صاحب قبلیش کار کردن ‫بلد نبود و سرطان کشنده داشت.
‫یه جای کوچیکه،
‫اما یه نفر دارم،
‫یعنی یه مشتری... ‫که خفنه، می دونی؟
‫این خرجم رو میده.
‫اتفاقاً اخیرا تونستم...
‫...کاری که خیلی وقته ‫رویاش رو دارم...
‫...انجام بدم.
‫چه کاری؟
‫کلبه بالای رودخونه...
‫...که اون تابستون رو...
‫...درش سپری کردیم، ‫یه ماه رهن کردم.
‫اوهوم.
‫راستیتش،
‫داشتم فکر می کردم ‫که این آخر هفته...
‫...واسه یه روز برم اون جا.
‫به خاطر عفو مشروط و این حرفا...
‫...زیاد وقت ندارم،
‫برای همین دوست دارم ‫اگه قراره اون جا...
‫...وقت بگذرونم، چیز خاصی باشه.
‫گفتم شاید من و تو ‫بتونیم افتتاحش کنیم.
‫کباب بپزیم،
‫قایق رو ببریم تو دریاچه.
‫آم، فکر نکنم بتونم.
‫خب، هی، بذار ببینم...
‫آخر هفته بعدیش چطور؟ ‫کی میشه، آه...
‫- میشه... ‫- آخر هفته بعد سر کارم.
‫آخر هفته بعدش چی؟
‫میشه سیُم.
‫نمی دونم، باید چک کنم.
‫باشه، خب، چطوره تو چک کنی...
‫...و اگه نتونستی بیای،
‫می تونیم آخر هفته بعدش بریم. ‫من خیلی انعطاف پذیرم.
‫بیا.
‫ایناهاش. ‫خونه من.
‫اون قدرا بد نیست.
‫چند هفته دیگه ازش میام بیرون.
‫فقط مطمئن نیستم برای هیچ کدومش ‫آماده باشم، بابا.
‫کم چیزی نیست.
‫خب، شماره م رو داری.
‫درسته. درسته.
‫پس، اگه نظرت رو ‫عوض کردی، خبرم کن.
‫سر بزن.
‫- آره. ‫- من انعطاف پذیرم.
‫می دونی، می تونم عملاً ‫هر وقت اراده کنی بیام.
‫آم...
‫خب، من...
‫خیلی بهت افتخار می کنم.
‫خیلی...خیلی خوشحالم که می بینمت.
‫یعنی...تمام دستاوردهات...
‫به گمونم تنها چیزی ‫که برای گفتن مونده...
‫...و امیدوارم باورش کنی،
‫اینه که آدما عوض میشن.
‫...پنسیلوانیا، رود آیلند.
‫جنیفر، فرصت کردی ‫لطفاً بهم زنگ بزن،
‫باشه، عزیزم؟
‫سلام، منم. ‫لطفاً زنگ بزن.
‫جن، لطفاً زنگ بزن.
‫جنیفر، بابائم.
‫لطفاً بردار.
‫سلام، بچه جون، بابائم. ‫میشه لطفاً جواب بدی؟
‫هی، جن. می دونم سرت شلوغه.
‫فقط می خواستم بهت یادآوری کنم...
‫...که اون دریاچه زیبا ‫همه ش یه تلفن باهات فاصله داره.
‫تگزاس، یوتا،
‫ورمانت، ویرجینیا،
‫واشینگتن، ویرجینیای غربی،
‫ویسکانسین، وایومینگ.
‫این جا رو.
‫تو زیبایی ظریفی داری.
‫اعضای صورتت ظریفن،
‫مثل خود من، وقتی ‫هم سنت بودم.
‫بینیت، چشمات...
‫...و اون فاصله کوچولو...
‫...بین دندونات.
‫وقتی بزرگ تر شدی،
‫زیبایی غیرعادی تری خواهی داشت.
‫مردم باید به دقت نگاه کنن ‫که ببیننش، اما اگه نگاه کنن،
‫می بیننش، چون وجود داره.
‫فکر می کنم بزرگ ترین امیدی ‫که یه آدم می تونه داشته باشه،
‫اینه که یه چیز زیبا ‫از خودش به جا بذاره.
‫یه چیزی که خودش ساخته.
‫خیلی خوشحالم که اومدی این جا.
‫جنیفر...
‫می خوام معذرت خواهی کنم.
‫کلی وقت داشتم...
‫...که به اشتباهاتم فکر کنم.
‫خوب بهش فکر کردم...
‫...و مسئولیت هام رو در نظر گرفتم...
‫...و می خوام بابت اتفاقی که افتاد ‫عذرخواهی کنم.
‫می دونی، کلش.
‫اون روز،
‫وقتی من رو رسوندی ‫به خانه نیمه راهی،
‫داشتم رفتنت رو ‫تماشا می کردم...
‫...و پیش خودم فکر کردم...
‫«برای کمک چه کاری می تونم بکنم؟»
‫جان، تو چی کار می تونی بکنی...
‫...که بهش یه چیز واقعی بدی،
‫یه چیز کاربردی؟»
‫برای همین، سه شنبه قبل، ‫درست بعد از دیدارمون...
‫...به یه فروشنده آشنا زنگ زدم...
‫...و 5000 دلار پیش پرداخت دادم...
‫...واسه یه جگوار ایکس جی اس ‫مدل 1989 به رنگ قرمز جیغ...
‫...و با تودوزی و سقف چرم بیسکوئیت.
‫یعنی هم خیره کننده ست ‫و هم سواریش عالیه.
‫چی داری میگی، بابا؟
‫این همه وقت داشتی...
‫...و این طوری حرف می زنی؟
‫- این یه فانتزیه. ‫- اُه، این طوریه؟
‫- کی گفته؟ ‫- من جگوار نمی خوام.
‫- جگوار نمی خوای؟ ‫- این یه فانتزیه.
‫یه فانتزی وحشتناک.
‫پیش پرداخت 5000 دلاری ‫به نظرت فانتزی میاد؟
‫- فقط می خوام برگردم داخل. ‫- جن!
‫- من رو ببر داخل. ‫- من...من باید...
‫- باید حرفم رو باور کنی. ‫- بابا!
‫ما کلی راه برای رفتن داریم، جن!
‫فقط می خوام برگردم. سردمه.
‫مگه چی گفتم؟ چی شد؟
‫سردمه، من رو برگردون.
‫بیا. بیا. ژاکتم رو بگیر.
‫- ژاکتت رو نمی خوام. ‫- ژاکتم رو بگیر.
‫فقط می خوام برگردم تو.
‫- نمی خوامش. ‫- ژاکتم رو بگیر.
‫من ژاکت کوفتیت رو نمی خوام!
‫آه، خانم سالیوان.
‫بله. جان ووگل هستم.
‫من همونیم که پیش پرداخت...
‫...جگوار ایکس جی اس 1989 قرمزه...
‫...با تودوزی و سقف چرم بیسکوئیت رو داده م.
‫دقیقاً.
‫به خاطر شرایط غیرمنتظره ای ‫که پیش اومده،
‫نمی تونیم خرید رو نهایی کنیم.
‫اوهوم. ‫نه، می دونم.
‫می دونین، موضوع اینه ‫که ماشین واسه دخترم بود...
‫...و اون نظرش رو عوض کرده.
‫ماشینه رو دوست نداره.
‫آره.
‫نه.
‫به هر حال...آره، خب، ‫داستانش مفصله،
‫اما به نظرم باید راجع ‫به پیش پرداخت 5000 دلاری حرف بزنیم.
‫قانونتون رو درک می کنم، آقا،
‫اما باید یه کم انعطاف پذیر باشین.
‫خب، مثلاً چطوره...
‫...می دونین، 50 درصد پیش پرداخت رو پس بدین؟
‫بابا.
‫خیلی خوب، 40 درصد چی؟
‫40 درصد. ‫3000 دلار مال شما.
‫بابا! لعنت!
‫یه ثانیه گوشی دستتون باشه.
‫- باهاتون تماس می گیرم. ‫- اُه، خدای من.
‫جنیفر!
‫سلام، جن، بابائم. ‫میشه لطفاً جواب بدی؟
[معبد کلوَری]
‫جن، من باید به کلی کار ‫تو مغازه برسم...
‫...و یه مدت باید از شهر برم،
‫پس لطفاً بهم زنگ بزن.
‫دو سال پیش، یه گروه بچه مدرسه ای...
‫...از مدرسه محلی مینه سوتا ‫رفتن اردو...
‫...که روی موجودات زنده تالابی ‫در شهرستان لو سوئور تحقیق کنن.
‫مزرعه ای که پشت ‫کارخونه لایل هاسکوئه.
‫این چیزیه که پیدا کردن.
‫خانم ووگل،
‫چه قدر از آفت کش ها اطلاعات دارین؟
‫چه قدر در این زمینه ‫تحقیق کردین؟
‫یک یا دو شب ‫بیدار موندن با قهوه؟
‫شاید حتی رفته باشین کتابخونه.
‫ساختمونی که من درش ‫کار می کنم، دفتر مرکزی لایل هاسکو،
‫یه ساختمون بزرگ و صاف دو طبقه ست.
‫تو یکی از اون طبقه ها آدمایی ‫با روپوش سفید کار می کنن...
‫...و اون یکی طبقه، وکلا.
‫می تونین حدس بزنین ‫من کدوم طبقه م؟
‫اردوی مدرسه؟
‫بذارین روشن عرض کنم،
‫اگه هیپی پیپرز ‫حتی یه کلمه دیگه...
‫...از این چرندیات بی اساس چاپ کنه،
‫ما از این جا تو هیت-اشبری ‫دادگاهیتون می کنیم.
‫من نه وکیلم...
‫...و نه دانشمند،
‫اما دکتر لی نوبلز ‫از دانشگاه ایالتی مینه سوتا هست...
‫...و ایشون حامی اصلیِ...
‫...تحقیقات مربوط به دوزیستان ‫در ایالات متحده آمریکاست.
‫ایشون عضو تیمی که روی برنتاکس ‫تحقیق می کنن هم هستن.
‫دو سال تحقیق کردن...
‫...و یافته هاشون رو ‫این هفته منتشر می کنن.
‫اگه برنتاکس تو آب باشه،
‫یعنی همون آبی ‫که اهالی مینه سوتا می خورن،
‫به بچه هاشون میدن، ‫توش حموم می کنن...
‫...و باهاش قهوه درست می کنن.
‫فقط دوست داشتم بدونم ‫می خواین نظری بدین یا نه.
‫معذرت می خوام.
‫با اخبار فوری...
‫...مزاحم پخش زنده میشیم.
‫حالا ملحق میشیم...
‫...به خبرنگار هوایی تیم سه،
‫مارگارت دنب...
‫...که بالای یه تعقیب و گریزِ پرسرعت پلیسی...
‫...در محله کوریگان لیکه.
‫گزارش کن، مارگارت.
‫امروز صبح، ‫مارشال های آمریکا...
‫...حکم جستجوی یه مغازه فتوکپی...
‫...در سنتر سیتی که کمی ‫تا مینیاپولیس...
‫...فاصله داره رو صادر کردن.
‫مجرم سابقه دار، جان ووگل...
‫...مظنون به استفاده ظاهری از مغازه...
‫...برای یه عملیات بزرگ جعل اسکناس...
‫بابا.
‫تسلیت میگم.
‫مرگ یه پدر...
‫...آدم رو به یه جای سرّی می کشونه.
‫امور روزمره رو ‫پیش پا افتاده جلوه میده.
‫جاشون رو عوض می کنه.
‫احساس می کنی زنده ها ‫رهات کرده ن...
‫...و با مرده ها هم ذات پنداری می کنی.
‫بابا خیلی تو ساکت کردنِ...
‫...نُت های کوکِ اندوه ‫و رها کردنشون...
‫...در بهترین لحظه ‫برای تأثیر گذاشتن...
‫...وارد شده بود.
‫پدرم عطش آزادی داشت.
‫از اون آزادی هایی ‫که اغلب آدمای آزاد هیچ وقت تجربه نمی کنن.
‫در نهایت، به اون آزادی رسید...
‫...و در ازاش، آزادی من رو هم بهم بخشید.
جنیفر ووگل به عنوان خبرنگار در شهرهای] [.سراسر ایالات متحده آمریکا کار کرده است
او در حال حاضر با همسر و سگش در میناپولیس] [.ساکن بوده و در حال نوشتن اولین رمان خود است
::. www.FardisFilm.com .::