وبسایت فردیس فیلم تقدیم میکند
‫آقای اینمان عزیز،
‫اوّل با شمردن روزها،
‫و بعد ماه‌ها شروع کردم.
‫دیگه چیزی رو نمی‌شمرم ‫جزء اینکه امیدوارم یه روز بر‌گردی،
‫و این ترس خاموش که در این سال‌ها جدایی داشتیم ‫از بین بره
‫این جنگ، این جنگ خانمان‌سوز، ‫هر دوی ما رو عوض خواهد کرد.
‫[در اواخر جنگ داخلی، ‫ارتش شمال در زیر مواضع دفاعی ارتش جنوب
‫مواد منفجره کار گذاشت.]
‫[محاصره‌ی پیترزبورگ، ویرجینیا، ژوئن سال 1864] ‫[نیروهای جنوبی در انتظار حمله می‌باشند.]
‫این پسره بیچاره اهل آلاباماست
‫- از خونه ‌ش خیلی دور شده. ‫- ممنون.
‫پس چرا شمالی‌ها حمله نمی‌کنن؟
‫لباس داری، پسر جون؟
‫اون پسر مو آکلی ـه.
‫واسه جنگیدن خیلی کم‌سِن نیست؟
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، پسر جون.
‫چند دست پوتین و کت دارم. ‫یه دست می‌خوای؟
‫- بیا. اینو می‌خوای؟ ‫- ممنون.
‫خدا کنه این پوتین‌ها ‫640 کیلومتر راه دووم بیارن،
‫چون می‌خوام باهاش برگردم کوهستان سرد.
‫«به لحظات گذرایی که بین‌مون گذشت ‫فکر می‌کنم
‫و آرزو می‌کنم می‌شد درستش کنم.
‫به‌خاطر ذات عجیبم، ‫یه سری از حرفام ناگفته موند.»
‫باشه، تموم شد.
‫اونقدر باروت هست ‫که آسمون رو سوراخ کنه.
‫آره، یه صبح‌بخیر حسابی به نیروهای شمالیه.
‫کتاب قدیمیت تیکه و پاره شده،
‫مثل خودمون. زیادی جنگ دیده.
‫آکلی. نگران نباش، پسر جون. ‫شمالی‌ها قبل از باز شدن مغازه‌ها حمله نمی‌کنن.
‫هنوز باز نکردن.
‫درش رو ببندید.
‫- تو از کجا اومدی؟ ‫- به این میگن صبحونه‌ی تازه.
‫- مال منه، قصاب. ‫- هی! هی! ول کن.
‫- من اولش دیدمش. ‫- زود باش!
‫- خودم اول دیدمش! ‫- خرگوش منه! خرگوش منه.
‫به خرگوشم دست نزنید!
‫وقتی با پدرم به کوهستان سرد اومدم،
‫از ظاهرم خیلی خجالت می‌کشیدم،
‫و احساس غریبگی می‌کردم.
‫ولی می‌دونستی چقدر ذوق داشتم ‫[کوهستان سرد، کارولینای شمالی. 3 سال قبل]
‫وقتی از چارلستون فرار کردم، ‫[کوهستان سرد، کارولینای شمالی. 3 سال قبل]
‫از دنیای بردگان و شکم‌بند و زمینای پنبه؟»
‫شما احمقا سر چی دعوا می‌کنید؟
‫- جنوب؟ ‫- اسم این میخ رو می‌ذارم تهاجم شمالی‌ها.
‫- درسته. ‫- اسم این میخ رو می‌ذارم جمجمه‌ی شمالی‌ها.
‫تا جایی که می‌دونم جنوب فقط یه جهته.
‫فکر نمی‌کردم طرفدار لینکلن باشی، جی‌تی.
‫به محض اینکه ساخت این کلیسا رو تموم شد،
‫میرم چند تا شمالی می‌کشم.
‫چقدر انرژی دارید.
‫به خاطر برده‌های پولدارا می‌جنگید، ‫همین و بس.
‫کشیش اومد.
‫بن، ممنونم. ‫میشه به دخترم کمک کنی؟
‫یا خدا، کلاهش رو ببینید.
‫ببینید چی توشه.
‫آکلی، چکش رو بده بیاد، پسر.
‫یه زن اصیل جنوبیه.
‫- آقای سوانگر! صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، جناب کشیش.
‫اِسکو، دخترم آیدا رو یادت میاد.
‫- خانم مونرو. ‫- صبح بخیر.
‫- صبح بخیر.
‫- کار رو خوب جلو بردید. ‫- صبح بخیر.
‫- خانم سوانگر، خانم کسلری. ‫- صبح بخیر، جناب کشیش.
‫یه لحظه منو ببخشید.
‫اگه چارلستون بودم، اعضای کلیسا داشتن ‫در مورد اندازه‌ی پنجره‌ها بحث می‌کردن.
‫یه کلیسای کوچیکه.
‫خانم مونرو، داشتم به شما فکر می‌کردم.
‫حتماً کوهستان سرد برات مثل ته دنیا می‌مونه.
‫اصلاً.
‫- خیلی زیباست. ‫- خب، شما همه‌مون رو خجالت‌زده کردی.
‫مردای اینجا توقع زیادی از ظاهر خانما نداشتن،
‫- و حالا شما اومدید. ‫- وای...
‫- نه، بعید می‌دونم. ‫- باور کن.
‫اگه جای من شما به این جوونا می‌‌گفتی، ‫سریع می‌اومدن زمین بالام رو هرس می‌کردن.
‫- هر کی باشه؟ ‫- نه...
‫اون یکی رو میگم.
‫اونی که بالای داربسته.
‫خیلی کم‌حرف و خجالتیه.
‫از روزی که شما اومدی ‫بهم گفته می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫- زمین بالایی هرس بشه؟ ‫- آره.
‫صبح بخیر، آیدا مونرو هستم.
‫اینمان هستم.
‫اینمان.
‫دبلیو‌.پی اینمان.
‫دبلیو.‌پی اینمان.
‫با تکرار کردنش بهتر از این نمیشه.
‫مردم اینمان صدام می‌کنن.
‫اینجا رو ببینید. ‫اینمان حرف زدنم بلده.
‫اگه یه لیوان آب سیب بخوری، ‫شاید دیگه دوستات خیره نشن.
‫اینمان.
‫فقط حسودی می‌کنی. ‫دختره رو می‌برم پیاده‌روی کنار نهر بیشاب.
‫- بیلی، چارچوب پنجره رو تازه زدی؟ ‫- ممنون.
‫آره، آره، ممنون. خوبه.
‫ریچی، خونه‌ت رو دیدم. ‫خیلی قناسی داره.
‫کارت چیه؟
‫نجاری می‌کنم.
‫شکار می‌کنم.
‫بیشتر کارم با چوبه.
‫زمین هم شخم می‌زنی؟
‫زمین هم شخم می‌زنم.
‫حرف خاصی داشتی بهم بگی؟
‫الان که چیزی یادم نمیاد.
‫بابت آب سیب... تشکر می‌کنم.
‫برید عقب! عقب‌نشینی کنید!
‫عقب‌نشینی کنید!
‫تو گودال خودشون گیر افتادن. ‫کل نقشه‌شون نتیجه عکس داشت.
‫شمالی‌ها رو یک راست بفرستید جهنم.
‫- صبر کن. صبر کن. ‫- بریم. بچرخونش.
‫احمقای لعنتی قبر خودشون رو کَندن.
‫الان تو مشت‌مون هستن، پسرا.
‫- مثل شکار بوقلمونه. ‫- چی؟
‫شکار بوقلمون. ‫افتادن تو یه چاله.
‫در جهنم رو باز کردن.
‫آکلی!
‫- اینمان! اینمان! ‫- آکلی!
‫آکلی!
‫- اینمان! ‫- زود باش.
‫اینمان.
‫گرفتمت.
‫چند نفر رو کشتم.
‫- دیدی؟ ‫- دیدم.
‫دارم می‌میرم؟
‫پدر و مادرت بهت افتخار می‌کنن.
‫پسر، این رفیق‌مون میگه هر آهنگی بخوای ‫برات می‌زنه.
‫«عقب‌نشینی بناپارت» چطوره؟ ‫همیشه اینو می‌زنم.
‫نه. یه چیز خوب بزن.
‫یه آهنگ عاشقانه.
‫- شنیدی چی گفت. ‫- فقط چند تا آهنگ بلدم.
‫مثل وقتی که کنار نهر بیشاب هستی...
‫و تشنه‌ای...
‫آبش خیلی خنکه.
‫نمی‌دونم چه آهنگیه.
‫قبل از تو به کوهستان سرد می‌رسم.
‫صبح بخیر، سالی.
‫خب، چه صدای دلنشینی داره.
‫پیانومه.
‫دلم براش تنگ شده بود.
‫راستی ازت ممنونم، ‫اینمان داره زمین بالایی رو شخم می‌زنه.
‫ای وای.
‫راستی حرفی برای گفتن نداشت.
‫خوشحال بود.
‫واقعاً؟
‫مردای چارلستون خیلی فرق می‌کنن؟
‫مردها؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه ازش خوشت میاد، ‫چرا نمیری بهش صبح‌بخیر بگی؟
‫حالا از کنارش رد میشم.
‫سریع‌تر برو.
‫زود باش، برو دیگه.
‫برو.
‫دختر عزیزم، آیدا،
‫برای موفقیت من فداکاری‌های زیادی کرده، ‫و تنها کسیه که بهش تکیه می‌کنم.
‫دوستان، هر دومون خیلی خوشحالیم ‫که امشب این فرصت نصیب‌مون شد...
‫که بابت خوشامدگویی گرم‌تون ‫و مهم‌تر از اون، برای ساخت چنین کلیسای زیبایی...
‫از صمیم قلب ازتون تشکر کنیم.
‫پس...
‫از شما سپاسگزاریم و خدا حفظتون کنه.
‫در منزل ما به روی همه در هر ساعتی بازه.
‫خوش آمدید.
‫اسکو؟
‫اون آقا تو ساخت کلیسا کمک کرد؟
‫اون؟ نه، اون تیگ ـه.
‫یه زمانی خانواده‌ی تیگ صاحب کل ‫کوهستان سرد بودن.
‫زمین من، زمین شما، ‫همش مال پدربزرگش بوده.
‫تیگ خیلی دنبال این زمین بود، ‫ولی قسمت شما شد.
‫الانم برای منفعت خودش اومده.
‫اینجا منفعتی در کار نیست، ‫جزء اینکه ساخت کلیسا رو جشن گرفتیم.
‫تو این دوره و زمونه‌ی سخت ‫اتفاق خوبیه.
‫- خانم مونرو. ‫- ممنون.
‫- نمی‌خواستی بیای داخل؟ ‫- مثل موش آبکشیده شدم.
‫- داخل شومینه روشنه. ‫- اشکال نداره.
‫همیشه سینی دستته.
‫می‌خواستم برای سیاه‌ها نوشیدنی ببرم.
‫از یکی شنیدم برای جنگ ثبت‌نام کردی.
‫- راسته؟ ‫- اگه جنگی در کار باشه، همه‌مون می‌جنگیم.
‫- عکس گرفتی؟ ‫- دوباره بگو؟
‫عکس برای جبهه رفتن، ‫با تفنگ و چهره‌ی جسورانه‌ت.
‫داری مسخر‌ه می‌کنی.
‫تو رو نمی‌شناسم.
‫اینطور حق مطلب درست ادا نمیشه.
‫خوب می‌شد بدون اینکه حرف بزنیم ‫اینجا وایسیم...
‫خوبه.
‫ببین.
‫ببین. آسمون رو ببین. ‫چه رنگیه؟
‫یا اینکه... شاهین چطور پرواز می‌کنه؟
‫یا وقتی بیدار میشی...
‫از بس به یه نفر فکر کردی ‫قفسه سینه‌ت خیلی درد می‌کنه.
‫اسمش رو چی می‌ذاری؟
‫من می‌برم.
‫از این خیس‌تر نمیشم.
‫«اگه کشته شده باشی، ‫و دیگه هرگز نتونم ببینمت چی؟
‫گفتی بعد از یکی دو سال، ‫به زور اسمت رو به خاطر میارم.
‫وای، اینمان.
‫بیشتر از سه سال گذشته، ‫و اسمت رو یادمه.»
‫سرباز‌ها، بلند نشید.
‫امشب تو گزارش من بودید.
‫شما مردان کوهستان سرد ‫یه بار دیگه قهرمان آرمان‌مون شدید.
‫چند تا از شمالی‌ها موقع عقب‌نشینی ‫تو جنگل گیر افتادن.
‫اگه اونجا بمونن، ‫فردا صبح مثل حیوون ما رو می‌کشن.
‫برید.
‫لای درختان.
‫چند نفرن؟
‫فکر کنم پنج نفرن.
‫زیر درختان.
‫- زدیمشون. ‫- بریم، بریم.
‫قصاب زخمی شد.
‫ولش کن، ولش کن. ‫مُرده. بیا بریم.
‫برید، برید! فرار کنید!
‫- برو! برو! ‫- شلیک نکنید!
‫زیر درختا چیه؟
‫ماییم. خودی هستیم!
‫گفتم شلیک نکنید! ‫شلیک نکنید!
‫ولش کن. ولش کن.
‫اینمان می‌گیرتش.
‫اگه یه پرنده تو اتاق گیر بیفته، ‫نشونه‌ی خوش‌شانسیه.
‫خیلی عذر می‌خوام معطل شدید. ‫چند ثانیه دیگه میاد.
‫- آقای اینمان. ‫- جناب کشیش.
‫- چه کاری می‌تونم برات بکنم؟ ‫- چند تا نت موسیقی دارم.
‫برای پدرم بوده. ‫به درد من نمی‌خورن.
‫ممنون.
‫- بفرمایید تو. ‫- بهتره برم.
‫آقای اینمان بیرون راحت‌تره.
‫شاید بهتره... ‫شاید بهتره قدم بزنیم.
‫فکر فوق‌العاده‌ ایه.
‫برم کلاهتون رو بیارم.
‫چون دکترام گفتن ریه‌هام مشکل داره.
‫هوای پاک حالم رو بهتر می‌کنه.
‫ولی به نظرم منظره‌ش التیام بخشه.
‫مردم میگن برای همین چیزا می‌جنگیم. ‫تا همین طور حفظش کنیم.
‫هیچ برنامه‌ای ندارم در خصوص جنگ ‫تو کلیسام موعظه کنیم، آقای اینمان.
‫تصور می‌کنم همه خسته شدن ‫از بس دو جبهه ‌ی جنگ مقابل هم بودن.
‫تصور می‌کنم همینطوره.
‫ممنون.
‫پدرت پیانو می‌زد، نه؟
‫درسته. معلم بود.
‫پدرت در قید حیاته، آقای اینمان؟
‫- نیست. ‫- مادرت چی؟
‫نه، قربان. وقتی به دنیا اومدم ‫فوت کرد.
‫- جدایی. ‫- کارولینای شمالی از اتحادیه جدا شد.
‫ایولا!
‫حالا جنگ میشه!
‫جنگ میشه! جنگ میشه! ‫دیگه وقتش بود.
‫- بسیار خب! ‫اینمان! اینمان!
‫حاضری بجنگی، پسرم، برای جنگیدن حاضری.
‫ایول!
‫بالاخره جنگ میشه، پسر.
‫به جنگت رسیدی.
‫آیدا.
‫برای کارولینای شمالی روز خیلی خوبیه.
‫اونایی که پیرو لینکلن هستن ‫یا تبلیغ براندازی می‌کنن...
‫وقتی خوابیدید بهتره یه چشمتون باز باشه.
‫لولو میاد سراغتون.
‫یه شبه خود قانون شدی، آقای تیگ؟
‫درسته، پسر جون.
‫از طرف هی‌وود کانتی نگهبان محلی شدم. ‫از امروز من قانونم.
‫شماها برید جبهه. ‫ما مراقب زن و بچه‌تون هستیم.
‫هی، تیگ. ‫چرا خودت نمی‌جنگی؟
‫چون خیلی پیره.
‫آره!
‫- اونوقت کی منتظرت بمونه؟ ‫- سه تا هورا برای کارولینای شمالی بکشید!
‫هیپ هیپ هورا!
‫اینمان. برای اینمان ـه.
‫بدش به من. اینجاست.
‫کتابی که جوشش رو می‌زدی پیدا کردن، سرباز.
‫صبر کن.
‫یه کتاب برات پیدا کردم ‫که با خودت ببری.
‫نوشته‌ی ویلیام بارتام.
‫میگن کتاب خوبیه.
‫فکر کنم نویسنده‌ش در مورد این طرفا نوشته...
‫ممنون.
‫و این.
‫تو این عکس لبخند نزدم.
‫بلد نیستم چطور لبخند بزنم.
‫چطور لبخند رو لبام بمونه.
‫- آیدا. ‫- چیه؟
‫زود باشید، بیایید دیگه.
‫منتظرت می‌مونم.
‫خوشتیپ شدی، قصاب.
‫پوست سر شمالی‌ها رو برامون بیارید.
‫از پنجره بیرون رو نگاه کنید، خانما. ‫ببینید این احمقای بیچاره واسه چی جونشون رو میدن.
‫چند نفر هنوز می‌خوان به‌خاطر برده‌داری پولدارها ‫پاشون رو از دست بدن؟
‫بیشتر این سرباز‌ها تا صبح می‌میرن، ‫اگه سرسخت باشن تا شب.
‫سربازهای دیگه تو حیاط منتظر تختن،
‫پس هر حرف محبت‌آمیز شما ‫می‌تونه موثر باشه.
‫به‌خاطر گرماست. متاسفم، ‫زخم‌شون می‌گنده.
‫رودخانه‌ی پیچن...
‫چطوری، پسرم؟
‫کوهستان... سرد...
‫ببخشید.
‫- آب می‌خوای؟ ‫- کوهستان... سرد.
‫کوهستان سرد؟
‫کوهستان سرد.
‫وقتی ازش خبری نیست نگرانش میشی؟ ‫از آقای اینمان؟
‫بله.
‫ولی سعی کردم کلماتی که
‫بین من و آقای اینمان رد و بدل شده بشمرم. ‫خیلی زیاد نیستن.
‫ولی همش تو فکرشم، بابا.
‫مادرت رو 22 ماه بعد از ‫ازدواج‌مون از دست دادم.
‫همون مدت برام مثل یه عمر بود.
‫این آخرین تیکه گوشته.
‫- خوشمزه بود. ‫- باید آشپزی یاد بگیرم.
‫داشتم فکر می‌کردم تو کلیسا ‫در موردش حرف بزنم.
‫شاید بعضی از خانما داوطلب شدن.
‫نمیشه مردم بیان اینجا ‫و برام آشپزی کنن.
‫خیلی...
‫خیلی پشیمونم...
‫باید بیشتر مثل یه خانم جوان بزرگت می‌کردم ‫تا یه همدم.
‫منو ببخش، آیدا. ‫و اینکه کشوندمت اینجا.
‫من ناراحت نیستم.
‫- تا مغولستان. ‫- مغولستان.
‫کسی نمونده تو مزرعه کار کنه، ‫پول نداریم، چیزی هم نمونده که بخریم...
‫فقط نمی‌دونم چطور ‫زمستون رو پشت سر بذاریم.
‫میشه برام یه چیزی بزنی؟ ‫یه آهنگ آرامبخش که باهاش خطابه‌م رو بخونم.
‫اینجا خیلی سرده. ‫بهتر بیای تو خونه.
‫نه.
‫من دوست دارم.
‫بابا، سفره رو بیار تو.
‫قبل از اینکه مریض بشی بیا تو.
‫نامه داری.
‫کارولینای شمالی.
‫از راه دوری اومده.
‫خیلی وقت پیش ارسال شده.
‫زمستون پارسال نوشته شده.
‫متاسفانه نمی‌تونم بخونم از طرف کیه.
‫«آقای اینمان عزیز،
‫از وقتی رفتی، زمان به تلخی می‌گذرد.
‫مزرعه‌مون تو بلک‌کاو رها شده.
‫تک تک خونه‌های این کوهستان ‫با غم از دست دادن مردان خود روبرو شدن.
‫هر روز از این می‌ترسیم ‫که چه کسی کشته شده...
‫و دیگه از این جنگ وحشتناک بر نمی‌گرده.
‫و از تو بی‌خبرم.
‫زنده‌ای؟
‫برات دعا می‌کنم زنده باشی.
‫این جنگ تو میدان نبرد شکست خورده
‫و برای اونایی که پشت جبهه هستن ‫به منزله‌ی شکست دوباره‌س.»
‫اون دیگه برنمی‌گرده، خودتم می‌دونی.
‫حتماً تو دلت اینو می‌دونی.
‫منو نگاه کن.
‫منو ببین.
‫من به دردنخور نیستم.
‫«همونطور که قول دادم هنوز منتظرتم.
‫ولی خیلی تنهام ‫و جونم به لب رسیده...
‫خجالت می‌کشم از اونایی که ‫بضاعت دارن چیزی درخواست کنم.»
‫آیدا! سالی ـم.
‫آیدا!
‫وضع اینجا رو ببین.
‫بذارش تو ایوون.
‫برده‌ها رو آزاد کرد و الان...
‫دختر بیچاره کسی رو نداره ‫و منتظر یه شبح مونده.
‫برو ببینم.
‫خروس بدذات.
‫«آخرین ذره‌ی شهامتم رو ‫صرف ایمان به تو می‌کنم...
‫و اینکه باور دارم دوباره می‌بینمت.
‫پس با کلمات ساده بهت میگم...
‫اگه در حال جنگیدنی، دیگه نجنگ.
‫اگه رژه میری، دیگه رژه نرو.
‫برگرد پیش من.
‫ازت می‌خوام برگردی پیش من.
‫برگرد پیشم.
‫ازت می‌خوام برگردی پیش من.»
‫سربازان زخمی از محوطه بیمارستان دور نشن.
‫هی!
‫اگه باز بفرستنمون جبهه...
‫هی، از من نابینا بادوم زمینی بخرید،
‫- هی، اینجا بادوم زمینی داغ دارم. ‫- روز غم‌انگیزیه.
‫بهتر شدی، سرباز؟
‫به نظر میاد بهترم.
‫من جات بودم عجله نمی‌کردم.
‫جنگ تقریباً تموم شده. ‫واسه شکست خوردن به کمکت نیاز ندارن.
‫ده دقیقه وقت دارید، پسرا. ‫ده دقیقه وقت دارید اصلاح کنید.
‫خیلی وقته می‌خواستم ازت بپرسم. ‫شما کجا زخمی شدی؟
‫قبل از اینکه به دنیا بیام.
‫تا حالا تو این دنیا چیزی ندیدم.
‫نه یه درخت، نه تفنگ ‫هر چند به هر سه تاش دست زدم.
‫چی حاضری براش بدی؟
‫- که ده دقیقه بتونی ببینی. ‫- ده دقیقه؟
‫حاضر نیستم کوفتم بدم.
‫- شاید باعث بشه متنفر بشم. ‫- آره، ببین با من چی کار کرده.
‫نه، منظورم این نبود.
‫تو گفتی ده دقیقه.
‫اونطور فقط ده دقیقه می‌بینم ‫و باز دوباره بیناییم رو از دست میدم.
‫پس هم نظر نیستیم. یه جایی هست ‫که حاضرم براش خیلی چیزا بدم.
‫آره، یه جایی... یا یه کسی.
‫مراقب خودت باش.
‫سربازهای فراری رو می‌کشن.
‫به دستور زیبولانس ونس، ‫[کرانه‌ی کارولینا. سپتامبر 1864]
‫فرماندار ایالت باشکوه کارولینای شمالی،
‫هر سربازی که از جبهه فرار کند خائن است، ‫[کوهستان سرد. همان روز]
‫و بایستی مثل سگ کشته شود.
‫اگه کسی به سرباز فراری پناه بده ‫خائن محسوب میشه.
‫نگهبان محلی از این اختیار برخوردار است ‫که بدون هیچ حکم و مقاومتی وارد خانه‌ها شود.
‫کاپیتان تیگ بازم نیروی داوطلب می‌خواد.
‫هر مردی که به‌خاطر سن یا بیماری ‫نمی‌تونه جبهه بره به ما ملحق بشه
‫تا از روستامون در مقابل مهاجمان شمالی ‫و خیانتکاران دفاع کنیم.
‫- برام نامه نیومده؟ ‫- هیچی.
‫اداره پست کار نمی‌کنه. ‫هر چی زودتر جنگ رو ببازیم بهتره.
‫میگن از هر ده نفر ‫فقط یه نفر از جنگ بر می‌گرده.
‫تیگ و دار و دسته‌ش صاحب‌اختیار همه چی شدن ‫و از شمالی‌ها بدترن.
‫میشه لطفاً باهات صحبت کنم؟
‫این ساعت برای کشیش مونرو بود.
‫نمی‌دونم کسی می‌خواد اینو بخره.
‫کی تو این وضعیت می‌تونه به ساعت نگاه کنه؟
‫یه کم گوشت نمک‌زده دارم ‫می‌تونی ببری.
‫ساعت بابات رو نگه دار.
‫ممنون.
‫با چند تا خانم صحبت کردم
‫که بیان تو کارای مزرعه کمکت کنن. ‫الان خیلی سخته، ولی...
‫نه، خودم از پسش بر میام. ‫هر چی می‌خوان بگن.
‫بابت گوشت خیلی ممنونم.
‫که بعداً پولش رو پرداخت می‌کنم.
‫همه چی مرتبه؟
‫اوهوم.
‫آیدا.
‫آیدا، چرا اینقدر لاغر و ضعیف شدی، دختر.
‫- بیا بریم تو. ‫- نه، نمی‌تونم.
‫من...
‫نمی‌تونم محبت‌های شما رو جبران کنم.
‫بیا دیگه. دارم خوراک درست می‌کنم.
‫اگه بیای بهمون افتخار دادی. ‫اِسکو منتظره شام بخوره.
‫یه روز با سالی تو ایوون می‌شینیم، ‫کار کردن پسرامون رو تو مزرعه نگاه می‌کنیم،
‫هر یه ساعت یه بار داد می‌زنم کارتون عالیه.
‫وقتی پسرامون برگردن خونه ‫روز خیلی خوبی میشه.
‫از خانواده‌ت تو چارلستون چه خبر؟
‫کس و کاری ندارم.
‫پول هم ندارم.
‫پدرم سرمایه‌گذاری کرده بود.
‫البته الان بی‌ارزش شدن. جنگ...
‫هیچ ارزشی ندارن. ‫جایی ندارم برم.
‫نمی‌خوام برم.
‫منتظر اون پسره هستی.
‫- ته چاه ما رو ببین... ‫- اسکو...
‫باید ببینه.
‫اگه با آینه به ته چاه نگاه کنی، ‫می‌تونی آینده رو ببینی. اینطور میگن.
‫تو این کار رو بکنی. ‫اونم می‌کنه.
‫چه جور آینه‌ای؟
‫- ما گرفتیمت. اسکو، حواست باشه. ‫- گرفتمش.
‫گرفتیمت.
‫چیزی می‌بینی؟
‫خب...
‫- نمی‌دونم. ‫- من چند بار امتحان کردم.
‫دنبال یه نشونه گشتم ببینم ‫پسرام کِی بر می‌گردن خونه.
‫ولی هیچی ندیدم.
‫چیه؟ چی شد؟
‫«دیروز دیدم داری بر می‌گردی پیشم...
‫یا خیال کردم.
‫دولا شدم ته چاه سالی سوانگر رو دیدم...
‫مثل یه زن دیوانه که به اسرار چاه خیره شده.
‫تو رو دیدم که داشتی بر می‌گشتی پیشم ‫یا روحت بود؟
‫الان دیگه می‌دونم باید رو پای خودم بایستم.
‫و این حقیقت رو بپذیرم که دیگه بر نمی‌گردی.
‫با این وجود، نمی‌تونم. نمیشه.»
‫گاوها باید دوشیده بشن.
‫اگه نوشتن نامه‌ت ضروری نیست، ‫باید به گاوها برسیم.
‫تو رو نمی‌شناسم.
‫خانم سوانگر گفت کمک لازم داری.
‫منم اومدم.
‫کمک لازم دارم... آره. ‫خیلی کمک لازم دارم، اما یه کارگر می‌خوام.
‫زمین رو باید شخم زد و کارای سنگین انجام داد. ‫فکر می‌کنم سوءتفاهم شده.
‫اون شن‌کِش برای چیه؟
‫- شن‌کش؟ ‫- مطمئنم برای باغبونی نیست.
‫اولاً، اسب داری؟ ‫می‌تونم کل روز زمین رو شخم بزنم. کارگرم.
‫دوماً، کارم از مردها خیلی بهتره.
‫چون فقط مردای پیر و خرفت موندن.
‫- می‌دونم به فلاکت افتادی. ‫- فلاکت؟
‫مگه گوشت سنگینه؟ ‫همش حرفام رو تکرار می‌کنی.
‫من دنبال پول نیستم. هیچ وقت برام مهم نبوده ‫و الانم که کلاً بی‌ارزش شده.
‫انتظار دارم سر یه میز غذا بخوریم.
‫- من کلفتت نیستم اگه بدونی چی میگم. ‫- کلفت نیستی.
‫هر کی باید کارای شخصی خودشو بکنه.
‫و وقتی دارم کار می‌کنم، ‫تو نباید بشینی و نگاه کنی.
‫درسته.
‫درسته. یعنی آره یا نه؟
‫یه خروس هست. ‫خیلی بدذاته.
‫اگه طرفش برم بهم نوک می‌زنه.
‫خود اهریمنه.
‫از خروسای سرکش متنفرم.
‫وای، نه. اگه جات بودم نمیـ...
‫اسمم روبی تیوز ـه. ‫می‌دونم اسمت چیه.
‫بیا بذاریمش تو قابلمه.
‫تو فرشته‌ی منی، پروانه‌ی منی.
‫برو پرواز کن.
‫عشقم...
‫خدایا به‌خاطر این کار منو ببخش.
‫خیلی متاسفم.
‫تو رو می‌فرستم یه جای بهتر.
‫برو پرواز ‌کن.
‫هی!
‫- این کار رو نکن. ‫- ماشه رو نکش، من آدم خوبی هستم.
‫- چند نفرشون رو کشتم. ‫- منظورم اینه کشیش هستم.
‫آخه خدا کجا گفته ‫یه زن رو بندازی تو رودخونه؟
‫یه زن برده.
‫می‌تونی تو تاریکی ببینی؟ ‫مثل قیر سیاهه.
‫- مُرده؟ ‫- نه، من چیز خورش کردم.
‫مثل یه پروانه.
‫و همین دلم رو می‌شکونه ‫چون برام عزیزه.
‫زود باش. بیا عقب.
‫- التماست می‌کنم. ‫- برو.
‫خیلی بهتره یه گلوله تو مغزم خالی کنی ‫تا برگردم اینجا.
‫بذارش توی تختش.
‫اگه این کار رو بکنم، اعضای کلیسا
‫به‌خاطر عقد کردن یه زن سیاه منو می‌کشن. ‫کلیسای ما خیلی سخت‌گیره.
‫یه نفر رو مجازات کردیم ‫چون روز شنبه داشت ویولن می‌زد.
‫پس با خودت گفتی زنه رو سربه‌نیست می‌کنی؟ ‫چون برده‌س؟
‫من...
‫در پشتی هست. بهم رحم کن.
‫ممنون.
‫نزدیک بود دستم به گناه بزرگی آلوده بشه.
‫فکر کنم باید برگردم پیش زنم.
‫با کوچیک‌ترین سر و صدا بیدار میشه.
‫کاغد و مداد داری؟
‫آماده‌ شدی؟
‫اول باید یه چیزی بخورم.
‫پس باید زودتر بلند شی. ‫اون چیه؟
‫رُمان.
‫اگه می‌خوای کتاب بیاری، ‫یه چیزی بیار که بتونی توش بنویسی.
‫ما داستان خودمون رو داریم. ‫با عنوان «مزرعه‌ی بلک‌کاو: بلا و مصیبت».
‫منم بلدم هجی کنم. ‫مثل تو توی مدرسه یاد گرفتم.
‫جزء اولین کلماتی بود که یادم دادن.
‫«روبی تیوز، تو بلای جون مایی.»
‫سه سال رفتم مدرسه قبل از اینکه بابام...
‫وقتی میگم خدا رحمتش کنه،
‫مثل اینه که براش چیزی رو می‌خوام ‫که تو زندگیش داشته.
‫تنبل به دنیا اومده بود ‫همیشه‌ی خدا خسته بود.
‫تصمیم گرفت... از من بهتر استفاده کنه
‫تا بذاره کل روز جلوی تخته سیاه بشینم.
‫اولاً، یه باغچه‌ی زمستونی برای ‫سبزیجات فصل سرد درست می‌کنیم.
‫شلغم اینجا، پیاز و کلم.
‫برگ کلم.
‫دوماً، باید سقف انبار رو تعمیر ‌کنیم.
‫چکش و تبر داری؟
‫- چکش؟ ‫- چکش. چ- کاف- شین.
‫سوماً، باید زمین رو شخم بزنیم.
‫هیچ ضرری نداره ول شده. ‫ولی الان دیگه بهش می‌رسیم.
‫مورد پونزدهم...
‫شونزدهم.
‫- شونزدهم... ‫- شونزدهم...
‫با کدو تنبل واسه سارها خونه می‌سازیم. ‫کلاغ‌ها رو دور نگه می‌داره.
‫فقط یه چیز تو این مزرعه فراوونه، اونم کلاغ. ‫دروازه رو ببند.
‫در ازای یه تخم‌مرغ یه دلار میدم.
‫باهاتون هیچ خصومتی ندارم.
‫هی!
‫طرفای رودخونه کیپ فیر هستم؟
‫نگهبان محله! برگردید اینجا!
‫فراری!
‫زود باشید، پسرا!
‫بگیریدشون.
‫رفتن تو مزرعه.
‫- برگردید اینجا! ‫- رفتن تو مزرعه.
‫تو مزرعه‌ن.
‫می‌تونم از اینجا فراریت بدم.
‫فکر می‌کنم نگهبان محلی دنبالته.
‫تو جاده هستن، ‫سربازای فراری رو شکار می‌کنن.
‫بهت توصیه می‌کنم از اون طرف نری.
‫به لطف تو نصف مردم شهر ‫با طناب دار میان سراغم.
‫وقتی فرصت داشتم باید می‌کشتمت.
‫می‌دونم کشتی مسافربری از کجا عبور می‌کنه. ‫یا می‌خوای سر لجبازی خودتو به کشتن بده.
‫- اگه تله باشه... ‫- فقط دارم کار خیر می‌کنم.
‫- پول داری؟ ‫- 5 دلار.
‫در ازای 5 دلار یه لیوان آب رودخونه ‫دست آدم تشنه نمیدن.
‫نوشته کرایه کشتی 5 دلاره.
‫کسی از این رودخونه عبور نمی‌کنه ‫مگه اینکه فراری باشه.
‫می‌خوای منتظر دوستات بمونی؟
‫سی دلار بهت میدم.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫هر چی باشه می‌ارزه.
‫موهام رو کوتاه کردن.
‫واسم خیلی سخت بود.
‫به‌خاطر موهام خیلی غصه خوردم.
‫مجعد بودن.
‫ولی حقم بود.
‫من کشیش ویزی هستم. ‫تو رو تو کلیسا دیدم؟
‫نه. بعید می‌دونم.
‫به نظرم این روزها ‫هیچی سر جای خودش نیست.
‫30 دلار دیگه بدی. ‫می‌تونیم بریم کلبه‌ی من
‫و منم ازتون پذیرایی می‌کنم.
‫30 دلار داری؟
‫- سرت رو بدزد! ‫- یکی‌شون رو زدم.
‫- از یه راه دیگه نمیشه از رودخونه رد شد؟ ‫- کلک یا قایق. رودخونه پر از تمساحه.
‫این چوب چیه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- بده تو.
‫- نمی‌دونم. ‫- چوب درخت کاج.
‫- اقاقیا؟ ‫- کاج. شمال کجاست؟
‫شمال؟
‫اسم سه تا گیاه بومی این مناطق رو بگو.
‫نمی‌تونم، باشه؟
‫می‌تونم به زبان لاتین ‫در مورد کشاورزی حرف بزنم.
‫فرانسوی بلدم.
‫می‌دونم چطور شکم‌بند ببندم.
‫اسم رودخونه‌های اصلی اروپا رو بلدم.
‫فقط درباره‌ی این روستا ازم نپرس.
‫می‌تونم گلدوزی کنم ولی نمی‌تونم ناسزا بگم!
‫می‌تونم گل آرایی کنم ‫ولی بلد نیستم گل پرورش بدم.
‫این همه سواد و اطلاعات دارم ‫و می‌تونم باهاش یه کاری کنم،
‫ولی به دردنخور به نظر می‌رسه.
‫چرا؟
‫روبی، می‌تونی خیلی چیزا درباره‌م بپرسی.
‫ساخت حصار اولین کاریه که کردم
‫که نتیجه‌ واقعی داره.
‫پس با نامزدت به جایی نرسیدی؟
‫بدو بریم.
‫پیانوی قشنگیه.
‫اگه مراقب باشیم ‫می‌تونیم زمستون امسال رو سر کنیم.
‫از روی پیر ده تا گوسفند گرفتم،
‫رو این حساب که خیلی کوچیک بودن.
‫روی هم اندازه 6 تا گوسفند حسابی نمیشن.
‫پدرم همیشه می‌خواست ‫تو مرزعه‌مون گوسفند داشته باشیم.
‫یه بار موهام رو فروختم.
‫بابام 2 دلار در ازاش گرفت. ‫یه کلاه‌گیس برای یه پولدار تو رالی درست کرد.
‫می‌خوام بگم خیلی ناراحت شدم ‫که پیانوت رو از دست دادی.
‫روبی، فکر خودم بود.
‫استابراد خیلی دوست داشت ‫نوازنده صداش کنن.
‫بابام رو میگم. ‫می‌تونست با ویولن هشت تا آهنگ بزنه.
‫تو پیترزبورگ کشته شد.
‫انگار من بزش بودم.
‫یا یه حیوون که به چوب بسته.
‫یه بار منو گذاشت رفت. ‫تو کوهستان تنها بودم.
‫هشت سالم بود. ‫دو هفته و نیم پیداش نبود.
‫ولت کرد رفت؟
‫آره. چیزیم نشد.
‫بابام حاضر بود برای نوشیدنی کلی راه بره ‫ولی برای محبت کردن یه قدم بر نمی‌داشت.
‫یبوست گرفتم.
‫هر صبح سر ساعت می‌رفتم دستشویی.
‫اصلاً ساعتم رو با اجابت مزاجم تنظیم می‌کردم.
‫اگه شکمم رو باز کنن، ‫کلی مدفوع روی هم انباشته شده.
‫نگهبان محلی!
‫هی.
‫- اینو ببین. ‫- آروم‌تر حرف بزن.
‫اینو ببین!
‫- اَره‌ی خوبیه! ‫- مال تو نیست.
‫تو مرد خوبی هستی. ‫احکام رو نمی‌دونی؟
‫خداوند در مورد مال و اموال خیلی سخت‌گیر نیست.
‫با این اَره خیلی کارا می‌تونیم بکنیم.
‫درخت اَره کنیم. ‫باهاش آهنگ بزنیم.
‫بعداً به‌خاطر این اره ازم تشکر می‌کنی.
‫وقتی گمت کنم و یه کم غذا پیدا کنم ‫ازت تشکر می‌کنم.
‫حالا می‌بینی. ازم تشکر می‌کنی.
‫هیس.
‫روز بخیر.
‫گاو پیرم گذاشت رفت ‫و الانم تو این نهر مرده.
‫آب که مسموم شد فهمیدم کجاست.
‫ممنون. تو یه انسان واقعی هستی.
‫- چه بوی گندی میده. ‫- فکر کنم چند روزه که مرده.
‫این یکی بدقلقه.
‫اگه شماها کمکم کنید، ‫همسرم براتون یه شام خوب می‌پزه.
‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫با اَره میشه تیکه تیکه‌ش کرد.
‫فکر کنم یه کار دو نفره‌س.
‫آره.
‫اره رو بده.
‫بیا تیکه تیکه‌ش کنیم.
‫- درسته. ‫- آره.
‫از گردنش شروع کن.
‫وای... چقدر ناخوشاینده.
‫اینجا خونه‌مه.
‫امیدوارم بتونید دلی از عزا در بیارید.
‫وای خدا جون. وای خدا.
‫خدایا شکرت.
‫چی شد؟
‫بالاخره شکمش باز شد. ‫دیر شده بود.
‫الان دیگه سبک و راحت میشم.
‫وای خدا.
‫این پسرها برای شام اومدن.
‫زنم رو که آوردم خونه،
‫با سه تا خواهرش و توله‌هاش اومدن.
‫می، دالی، شایلا،
‫و اون خوشگله زنمه، لایلا.
‫چه خانم‌های باشخصیتی.
‫الانه که از هوش برم.
‫نوشیدنی خونگی من خیلی عالیه. ‫حسابی حالتون رو جا میاره.
‫ببینید. داره از هوش میره.
‫چشماش بسته شدن.
‫- چشماش داره بسته میشه. ‫- چی؟
‫رفت، رفت، رفت!
‫وقتی سیر شدم میرم. ‫با شماها خیلی بهم خوش گذشت.
‫واقعاً؟ خداحافظ.
‫خب، آره. باید برم به چند تا تله سر بزنم.
‫ولی فردا قبل از تاریکی بر می‌گردم.
‫- تا فردا اینجایید که؟ ‫- البته دوست عزیزم.
‫منم خداحافظی می‌کنم. دیگه باید برم.
‫چندین کیلومتر باید راه برم ‫تا به بلو ریج برسم.
‫بلو ریج؟ عجله‌ت برای چیه؟
‫- شاید بهتره یه کم دراز بکشم. ‫- باشه.
‫- این خونه خیلی قناسی داره. ‫- آره، یه کوچولو کجه.
‫زنیکه‌ی کثافت!
‫نگهبان محلی هستیم!
‫خودتو بپوشون.
‫- عجله نکن. ‫- گفتم بلند شو!
‫به صف بشین. ‫هر بار گول این یارو رو می‌خورید.
‫خدا قضاوتت می‌کنه، ای خائن.
‫- ممنون. ‫- خدا قضاوتت می‌کنه!
‫- راه بیفتید. ‫- روحت به‌خاطر این خیانت می‌پوسه.
‫- آقا؟ ‫- روح کثیفی داری!
‫دهنت رو ببند!
‫- از کار کردن با شما پسرا خوشحال شدم. ‫- ای خائن!
‫خودتو خسته نکن.
‫تا جبهه راه درازی مونده.
‫آیدا مونرو و روبی تیوز، ‫نگاهشون کن.
‫چی رو نگاه کنه؟
‫مثل دو تا مترسک شدید که زیر طوفان موندن.
‫یه مترسک می‌خوایم. ‫پرنده‌ها نصف باغ زمستونیم رو خوردن.
‫برای محبتی که بهم کردید، ‫قهوه... و کیک.
‫آره، قهوه‌ی واقعیه. کثیف و نامرغوب نیست. ‫یه کیسه تو دولاب پیدا کردیم.
‫از هر دوتون ممنونم.
‫روبی، منتظرم زندگی‌تون بهتر بشه. ‫همه‌مون اینو می‌خوایم.
‫من و اسکو.
‫- اون کیک درست کرده. ‫- من درست کردم.
‫خدای من.
‫من که هنوز زنده‌م.
‫می‌دونم اسکو خیلی ناراحت میشه ‫که شما رو ندید.
‫آره.
‫- به نظرت عجیب نبود؟ ‫- چی؟
‫- راهمون نداد تو خونه. ‫- می‌دونم.
‫اولاً، این زن رو خیلی وقته می‌شناسم. ‫تا حالا نشده بود دم در نگه‌م داره.
‫اگه گرگ در خونه‌ش رو می‌زد ‫راهش می‌داد.
‫شاید...
‫نمی‌دونم. شاید دستش بند بوده.
‫دوماً، سوانگر پیر تو خونه بود. ‫بوی پیپش می‌اومد.
‫- سوماً، زمیناشون رو ببین. ‫- چی شدن؟
‫یه هفته پیش اومدیم اینجا، ‫مزرعه پر از علف هرز بود.
‫یعنی میگی کار اون پیرمرده و سگشه؟
‫شمالی‌ها! شمالی‌ها!
‫سواره نظام فدرال.
‫بالای تپه هستن.
‫- این آشغالا رو ببر بالای اون تپه. ‫- زود باشید!
‫اسب‌ها رو مخفی کنید. ‫اگه ما رو ببینن، کارمون ساخته‌س.
‫اگه جنب بخورید، یا صدایی ازتون در بیاد...
‫من فرار می‌کنم.
‫به خاطری چیزی که بهش اعتقاد ندارم ‫دیگه تیر نمی‌خورم.
‫زود باشید، بریم.
‫زود باشید. نمی‌تونن شلیک کنن. ‫زود باشید.
‫برید! زود باشید!
‫سرنیزه.
‫زود باشید!
‫پوتین‌ها و تفنگاشون رو بردارید! ‫حرکت کنید!
‫بریم!
‫این مترسک حتی شمالی‌ها رو نمی‌ترسونه.
‫یا یه عروسک برای خودت درست کردی؟
‫نه.
‫چند روز پیش... اومدم اینجا.
‫زیاد از اینجا رد نمیشم.
‫- ولی مراقب تو هستم. ‫- می‌دونم.
‫دیدمت.
‫- خوشم نمیاد بیای اینجا. ‫- دختره کلفتت کجاست؟
‫روبی. مشغول فروختن نقره‌های باباته؟
‫- بس کن! ‫- نونش تو روغنه.
‫داره ازت سوءاستفاده می‌کنه!
‫این مزرعه به اسم منه.
‫گوش می‌کنی، زن؟ ‫مترسک واست کفایت نمی‌کنه.
‫سال.
‫عصر بخیر.
‫پخش نشید. ‫چرا دارن پخش میشن؟
‫تا حالا ندیدم یه مرد با تفنگ تو مزرعه کار کنه.
‫چون جنگ ـه.
‫از زمینم برید بیرون.
‫- پسرات برگشتن خونه؟ ‫- چهار سال میشه پسرام رو ندیدم.
‫دارن دوشادوش مردای جوون دیگه می‌جنگن، ‫نه با پیرمردها و زنا.
‫پس ایراد نداره یه نگاهی به اطراف بندازیم؟
‫چون فکر می‌کنیم اینجان.
‫فکر می‌کنیم یه جایی مخفی‌شون کردی.
‫چی می‌خوای؟ ‫مرغ؟ بره؟
‫چرا که نه.
‫مسئله اینه که تو فقط یه تفنگ داری.
‫ما پنج نفریم. ‫جنگ منصفانه‌ای نیست.
‫شاه شاهان!
‫هی!
‫صدای چی بود؟
‫به سربازای فراری‌ پناه دادید. ‫می‌تونم این مزرعه و همه‌ چیزش رو توقیف کنم.
‫بشقاب‌ها، گوسفندها، ‫حتی فضله‌های مرغ‌ها.
‫می‌تونم همه چیت رو توقیف کنم.
‫دیگه بهم رشوه ندی.
‫زود باشید، پسرها!
‫مامان داره صداتون می‌کنه!
‫مامان!
‫نه!
‫مامان! مامان!
‫نه!
‫لعنت بهت.
‫اگه می‌دونستم اینقدر سنگینی، ‫ولت می‌کردم همونجا بمونی.
‫سالی!
‫نه!
‫وای خدای من. سالی؟
‫آیدا!
‫باشه، باشه.
‫عزیزم، چی میگی؟
‫میگه به خودتون زحمت ندید! بکش.
‫گردنش رو بگیر!
‫- سالی! ‫- گردنش رو بگیر.
‫این دنیا اینطور باقی نمی‌مونه.
‫خدا نمی‌ذاره...
‫این وضع ادامه پیدا کنه.
‫- چه مدته خواب بودم؟ ‫- دو سه روز. زیاد نیست.
‫- نمی‌تونم اینجا بمونم. ‫- قبل از اینکه بیفتی بشین.
‫من سرباز فراریم.
‫اگه اینجا پیدام کنن، ‫اوضاع برات بد میشه.
‫می‌خوان چی کار کنن؟ ‫من که زندگیم رو کردم.
‫من بلدم چطور با یه بز زنده بمونم.
‫بز همدم آدم میشه،
‫شیر میده،
‫پنیر میده،
‫و وقتی بهش نیاز داری،
‫می‌تونی از گوشتش استفاده کنی.
‫این خوشگل منه.
‫خوشگل من.
‫پس جبهه بودی.
‫چند روز می‌شد...
‫آدم می‌کشتم.
‫پام رو رو پای دشمنم می‌ذاشتم.
‫همیشه من طرف مقابل رو می‌کشتم.
‫اون هیچ وقت منو نکشت.
‫دلیلش رو نمی‌دونم.
‫شاید خواسته قبلش براندازت کنه.
‫آره، گمون کنم.
‫فکر کنم این اتفاقات یه حکمتی دارن.
‫هر کدوممون یه قسمتی داریم.
‫طبیعت رو نگاه کن.
‫پرنده‌ها پرواز می‌کنن، دونه می‌خورن، ‫دونه رو پس میدن، ازش گیاه در میاد.
‫پرنده یه وظیفه داره، فضله‌ش یه وظیفه داره، ‫دونه هم وظیفه داره.
‫تو هم یه وظیفه‌ای داری.
‫کارت خوب بود، بز.
‫خیلی خوشگل بودی.
‫یه وقتایی وقتی گرسنه میشم ‫می‌زنه به سرم.
‫اینو بخور. ‫دردت رو تسکین میده، و می‌تونی بخوابی.
‫آیدا مونرو منتظرته؟
‫منتظرم بود.
‫نمی‌دونم.
‫شاید منو نشناسه.
‫دراز بکش.
‫مثل پسری می‌مونم ‫که تو زمستون میره چوب جمع می‌کنه
‫و بهار سوت زنان برمی‌گرده.
‫مثل هر احمق دیگه‌ ای ‫که با دروغ و یه پرچم فرستادنم جبهه.
‫این مرهم خوبت می‌کنه. ‫مفیده.
‫بازم تعریف کن.
‫اون برام یه کتاب خرید.
‫آیدا مونرو رو میگم.
‫نوشته‌ی بارتام ـه.
‫در مورد مسافرت‌هاش نوشته.
‫یه وقتایی...
‫اسم جاهایی رو می‌خونم...
‫که نزدیک خونه‌س...
‫سورل کاو.
‫نهر بیشاپ.
‫اون جا‌ها مال کسایی بوده ‫که قبل از ما اینجا بودن.
‫چروکی‌ها...
‫اونا به کوهستان سرد چی می‌گفتن؟
‫چطور یه اسم... ‫با اینکه یه اسم واقعی نیست...
‫می‌تونه قلبت رو به درد بیاره؟
‫اونه.
‫جایی میرم که اون باشه.
‫زیاد نمی‌شناسمش. ‫شناخت زیادی ازش ندارم!
‫انگار نمیشه برگردم پیشش.
‫«این همه راه از شرق تا غرب سفر کردم،
‫هزاران کیلومتر طاقت‌فرسا.»
‫باید چشمام رو ببندم.
‫از زمین خداوند عبور کردم...
‫اقیانوسش، مردابش، ‫درّه‌ها و صخره‌هاش
‫تا در نهایت خودم رو پیدا کنم، ‫در این برف گزنده،
‫دنبال مه آبی بودم
‫دنیایی از کوه که روی هم قرار گرفتن.»
‫آیدا!
‫- یه مرد اومده! ‫- چی؟
‫داشت ذرت‌ها رو می‌دزدید ‫که گیرش انداختم. داره واق واق می‌کنه.
‫- کمک کنید! ‫- اینو بگیر.
‫کمک! لعنتی.
‫گوش کن!
‫نشونه گرفتمت!
‫یه تفنگ بهت نشونه گرفتیم!
‫- منو از این کوفتی در بیارید! ‫- تفنگ داری؟
‫نه، خانم، من... ‫دستم داره کَنده میشه.
‫باورم نمیشه.
‫- استابراد تیوز! ‫- روبی؟
‫اون بابامه.
‫خودت که می‌دونی، ‫می‌تونم غذام بخورم.
‫خودت که می‌دونی، ‫تو خونه هیچی نمی‌خوری.
‫اولاً، کسایی که به فراری‌ها پناه میدن ‫اعدام میشن.
‫دوماً، اگه بهمون جایزه هم می‌دادن،
‫تو باید بیرون غذا می‌خوردی.
‫- زخم خوردی. ‫- زخم چی؟
‫قلبت زخم خورده. ‫در حقت بد کردم.
‫خودت زخمی می‌شدی. اگه دستت رو سریع ‫باز نمی‌کردم بدجور زخمی می‌شدی.
‫- که فکر من بود. ‫- که فکر اون بود.
‫- اذیتت کردم. ‫- ای خدا.
‫با یاد و خاطرت ‫50 تا آهنگ ساختم.
‫روبی این. روبی اون. ‫روبی با چشمای درخشانش.
‫هی! قبول کن.
‫کتکم می‌زدی، ‫منو ول کردی، بهم بی‌محلی کردی،
‫بعدش بازم کتکم زدی.
‫و اینا از روبی با چشمای درخشان بهتره.
‫من عوض شدم. آدما عوض میشن.
‫جنگ آدما رو خیلی عوض می‌کنه.
‫شک ندارم روبی بهت گفته ‫که من پدر خوبی براش نبودم.
‫یه عوضی تمام‌عیار بودی!
‫باهات موافقم، عوضی بودم.
‫- میشه از اینجا ببریش بیرون؟ ‫- موسیقی باعث شد عوض بشم.
‫من سرشار از موسیقی هستم، روبی.
‫کاش ویولنم رو آورده بودم.
‫میگم روبی. یه ویولن جدید گرفتم.
‫خیلی قشنگه. یه عالمه آهنک ساختم. ‫روبی، نمی‌دونستم اینقدر استعداد دارم.
‫- دیگه همه چیزت جوره. ‫- من...
‫خدا حفظتون کنه.
‫باشه دیگه.
‫یه کت بهتر نداری بپوشی؟
‫عزیزم، ممنونم، می‌دونی. ‫فقط لب تر کن، دیگه بر نمی‌گردم.
‫نمی‌خوام واسه تو ‫یا خانم خونه دردسر درست کنم.
‫من رئیس روبی نیستم.
‫عذر می‌خوام.
‫هیچ‌کی رئیس من نیست.
‫می‌دونی کی کت لازم داره؟ ‫رفیقم. یه پسره چاقه به اسم پنگل.
‫با یه خواننده اهل جورجیا ‫تو یه غار مخفی شدیم،
‫و پنگل خیلی سردشه، ‫ولی کت نداریم که اندازه‌ش باشه.
‫دوستت دارم، روبی.
‫اگه خدای نکرده اتفاقی افتاد.
‫همیشه دختر خوبی بودی.
‫این مرد خیلی چاخانه.
‫اگه بذاریمش تو خاک، ‫یکی عین خودش در میاد.
‫دارو و گوشت بز برات گذاشتم.
‫از هر جفتش زده شدی.
‫خیلی به شما مدیونم.
‫اینم فقط دکوریه.
‫♪ روبی با چشمان درخشانش♪
‫برید همونجایی که ازش اومدید!
‫- بابت کت ممنونم! ‫- بابت غذا ممنون.
‫برید دیگه.
‫کتم رو خیلی دوست دارم.
‫«عشقم به لینتون مثل شاخه‌ای در جنگله.
‫زمان تغییرش میده، خوب می‌دونم، ‫همونطور که زمستون درخت‌ها رو تغییر میده.
‫عشقم به هیث‌کلیف شبیه تخته‌سنگای موندگاره.
‫منبع کوچیکی از شعف و شادیه،
‫ولی واجبه.
‫اون همیشه...
‫همیشه تو ذهنمه.»
‫با لینتون که عروسی نمی‌کنه، نه؟
‫نمیشه عاشق هیث‌کلیف باشی ‫ولی با لینتون ازدواج کنی.
‫حالا می‌فهمیم چی میشه.
‫فردا.
‫نمی‌تونم تا فردا صبر ‌کنم.
‫روبی...
‫منبع کوچیکی از شعف و شادیه،
‫ولی... واجبه.»
‫خوشم اومد.
‫من سرباز ارتش جنوب هستم.
‫به سرپناه و غذا نیاز دارم.
‫اسلحه دارم!
‫منصفانه‌س.
‫یه کم لوبیا و نون ذرت دارم.
‫فقط همین.
‫- ممنون. ‫- من اینجا تنهام.
‫همونطور که می‌بینی بچه کوچیک دارم.
‫باید بدونم آزاری بهمون نمی‌رسونی.
‫نه.
‫نمی‌خوامش.
‫اگه دست من بود، ‫هر چی فلز تو دنیا بود رو نابود می‌کردم.
‫چاقو و تفنگ.
‫چیزی نیست.
‫تب داری، پسرم.
‫بچه‌ت مریضه؟
‫شوهرم مُرده. تو گتزبورگ تیر خورد ‫و هرگز پسرش رو ندید.
‫تسلیت میگم.
‫اگه در هر خونه‌ای بری ‫وضع همینه.
‫شوهراشون مردن، زن‌ها رفتن.
‫غذای کمیه، ولی داغه.
‫هیچ شکاری تو مسیر نبود ‫جزء علف و ریشه.
‫باید به بچه‌م شیر بدم.
‫یه چیزی بخور، پسرم.
‫شیر نمی‌خوره.
‫راستی من اینمان هستم. ‫اسممه.
‫من سارام.
‫اسم پسرم ایثان ـه.
‫از آشناییتون خوشوقت شدم.
‫قد و هیلکت مثل اونه.
‫یه مرد دیگه اینجا بود.
‫ممنون.
‫لباسا اندازه بود؟
‫این پوتین‌ها خیلی خوبن.
‫خب، پس شب بخیر میگم.
‫شب بخیر.
‫- کریسمس مبارک، پنگل. ‫- شب بخیر، خانم.
‫کریسمس مبارک، جورجیا. ‫از آشناییت خوشحال شدم.
‫- کریسمس مبارک، خانم آیدا. ‫- کریسمس مبارک.
‫- کریسمس مبارک، عزیزم. ‫- اینجا نخوابید.
‫- نمی‌خوابیم. ‫- خطرناکه. اینجا نخوابید.
‫اینطوری که خیلی زشته. ‫یه شب که آسمون به زمین نمیاد.
‫اگه یه شب بمونن، ‫بعدش می‌خوان دو شب بمونن.
‫من که چیزیم نمیشه. ‫کتم گرمه.
‫یکشنبه‌ی بعد چی؟ ‫سال نو ـه.
‫- شاید جشن بگیریم. ‫- از سال 1864 بهتر میشه.
‫- جنگ یه ماه دیگه تموم میشه. ‫- یه ماه پیش هم همینو گفت.
‫همون اول قرار بود یه ماهه تموم بشه.
‫- شب بخیر، خانم روبی. ‫- شب خوش.
‫- شب بخیر، خانم. ‫- شب بخیر.
‫امشب پیش ما می‌مونی، سالی.
‫- روبی دخترمه. ‫- دختر خیلی خوبیه.
‫- جورجیا چه جور اسمیه؟ ‫- اهل جورجیاس. اسمش نیست.
‫می‌دونم باید زشت‌ترین ایالت باشه.
‫چرا اسمش برات مهمّه؟
‫میگم اون ستاره‌ها اسمشون چیه؟
‫اونجا.
‫اونجا؟ صورت فلکی شکارچی.
‫اونم صورت فلکی دو پیکره. ‫و اون هم سگ بزرگ شکارچیه.
‫ستاره‌ی سگ بزرگ.
‫ببین چی میگه، سال.
‫مثل دختر بومی کوهستان شده.
‫نه، همیشه اسم ستاره‌ها رو بلد بودم، روبی. ‫از این نظر مشکل نداشتم.
‫دوستت دارم، عزیزم،
‫اگه خدای نکرده اتفاقی افتاد.
‫تو رو هم دوست دارم، سالی. آره.
‫بلند شو!
‫پاشو! سریع از اینجا برو! ‫شمالی‌ها دارن میان.
‫شمالی‌ها اومدن.
‫اگه اینجا پیدات کنن، ‫برای همه‌مون بد میشه.
‫- می‌تونم باهاشون در بیفتم. ‫- نه. بچه‌م. خواهش می‌کنم، نه...
‫لطفاً فقط برو!
‫ما ارتش اتحادیه هستیم! ‫دنبال غذا می‌گردیم.
‫زود باش، در رو باز کن! گرسنه‌ایم!
‫- من هیچ غذایی ندارم! غذا ندارم! ‫- حالا معلوم میشه.
‫- یه بچه تو خونه‌س. بیارش. ‫- خواهش می‌کنم، بچه‌م مریضه. بهش صدمه نزنید.
‫خواهش می‌کنم، من هیچی ندارم!
‫باشه. مرغا رو بردارید. ‫مرغا رو ببرید. فقط همینا رو دارم.
‫میگه فقط مرغ داره.
‫کثافت جنوبی دروغگو.
‫ما گرسنه هستیم.
‫کل روز وقت داریم.
‫این مرغا تا زمستون افاقه نمی‌کنن.
‫لطفاً پسرم رو بپوشون.
‫فقط بگو کجا غذا داری. ‫اونوقت بچه‌ت رو بر می‌داریم.
‫خواهش می‌کنم، بچه‌م مریضه.
‫لطفاً روشو بپوشونید.
‫التماستون می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم! بهمون رحم کنید!
‫یه خوک دارم.
‫یه خوک دارم!
‫- پشت خونه‌س! ‫- برو ببین.
‫تو رو خدا!
‫خواهش می‌کنم، آقا.
‫فقط یه بچه‌س.
‫داره می‌لرزه!
‫لطفاً روش پتو بکشید.
‫شما چه مرگتونه؟ چه مرگتونه؟
‫قسم می‌خورم دیگه چیزی ندارم.
‫- اینطوریام نیست. ‫- باشه.
‫حداقا منو از اینجا ببرید.
‫بچه‌ م رو ببرید تو خونه! ‫بریم تو! تو رو خدا!
‫خواهش می‌کنم!
‫به بچه دست نزن!
‫بیا طرف من!
‫شلیک نکن! ‫ما فقط ذنبال غذا بودیم.
‫پوتین ‌هات رو در بیار.
‫شلوار و لباست رو در بیار.
‫خواهش می‌کنم بهم شلیک نکن.
‫خیلی گرسنه‌ایم. ‫چند روزه غذا نخوردیم.
‫- زود باش. ‫- گرسنمونه. چند روزه غذا نخوردیم.
‫بجنب!
‫ممنون. ممنونم.
‫- حالا بزن به چاک. ‫- باشه.
‫- همینطور برو. ‫- ممنون.
‫- عاشق برفم. ‫- از برف و سرما بدم میاد.
‫- زود باش! ‫- رفقا، این همه عجله برای چیه؟
‫اگه روبی بفهمه شب اینجا موندیم، ‫پدرمون رو در میاره.
‫«عشقم، کجایی؟
‫با اینکه می‌دونم این نامه به دستت نمی‌رسه، ‫مثل همیشه
‫برات می‌نویسم،
‫مثل همیشه که نوشتم.»
‫به نظرت می‌تونیم اینو بخوریم؟
‫هی.
‫خب، اگه هر چی رو خیلی بپزی، ‫میشه خوردش.
‫یخ زده. ‫چه مدته اینجا بوده؟
‫- گرسنته؟ ‫- آره.
‫زیاد نیست.
‫عصر بخیر.
‫امیدوارم مزاحم نشده باشیم.
‫میشه کنار آتیش شما خودمو گرم کنم؟
‫اسمم تیگ ـه.
‫- می‌شناسمت؟ ‫- استابراد تیوز.
‫- اون زنته؟ ‫- مَرده.
‫اون مَرد کیه؟
‫ما نوازنده هستیم. ‫اون بانجو می‌زنه منم ویولن.
‫رفیقت خیلی چاقه.
‫- دم آتیش باحال به نظر میاد. ‫- مثل یه عکس
‫نمی‌خوای ویولن بزنی؟
‫چرا که نه.
‫باشه.
‫هی، بلند شو.
‫عصر بخیر
‫- جورجیا کجاست؟ ‫- «جورجیا کجاست؟»
‫- کاپیتان تیگ ازمون خواسته آهنگ بزنیم. ‫- از خدامه.
‫شنیدیم چند تا سرباز فراری ‫تو یه غار بزرگ این نزدیکیا مخفی شدن.
‫- من چیزی نمی‌دونم. ‫- پس نمی‌دونی اون غار بزرگ کجاست؟
‫- نه، جناب. ‫- می‌دونی که، استابراد. منظورش...
‫نه، درسته. نه، نه.
‫یه غار نزدیک برپن برنچ هست. ‫اون بالا چند تا آهنگ زدیم.
‫- به فکرم نرسید فراری‌ها اونجا باشن. ‫- اصلاً نزدیک برپن برنچ نیست.
‫اون همیشه راه رو گم می‌کنه.
‫ما تو اون غار زندگی می‌کنیم.
‫تو اون غار یخ می‌زدم ‫تا اینکه این کت رو بهم دادن.
‫روبی این کت رو برام دوخته. ‫کتم رو خیلی دوست دارم.
‫این تیکه پارچه‌ش لباس یه کشیشه ‫و این تیکه واسه یه اسبه.
‫روبی گفت... چیه؟ ‫باید دعا کنم یا شیهه بکشم، بستگی داره.
‫نمی‌دونه چی بلغور می‌کنه.
‫مغزش اندازه گردوئه.
‫کت خوبیه.
‫قلب جوونم شکست.
‫کل شب اینجا می‌مونیم؟
‫برو اونجا وایسا.
‫روبی هیچی در مورد جنگ نمی‌دونه.
‫لازم نیست نگران اون باشی.
‫یا آیدا. ‫می‌دونی که منظورم چیه؟
‫تو هم برو اونجا وایسا.
‫قراره عکس بگیریم؟
‫نخند.
‫- چی؟ ‫- نیشت رو ببند.
‫همیشه لبخند می‌زنه. ‫هیچ منظوری هم نداره.
‫من بهش گفتم تو این دنیا ‫هیچی با ارزش‌تر از لبخند زدن نیست.
‫کلاهت رو بذار رو صورتت.
‫صورتت رو با کلاهت بپوشون.
‫- روبی! ‫- چیه؟
‫- روبی! ‫- چی شده؟
‫- تیگ... نگهبان محلی. ‫- چی؟
‫بابات رو با تیر زد!
‫بابات و پنگل رو با تیر زدن!
‫به جورجیا گفتم می‌تونه بیاد اینجا. ‫گفتم می‌تونه تو انبار بمونه.
‫هیچی نخورده ‫اگه بره بیرون تو برف و سرما می‌میره.
‫می‌تونه شیر گاوها رو بدوشه. ‫نگران اون بودم.
‫از اینجا تا اون بالا پنج ساعت راهه. ‫برام نقشه‌ش رو کشید.
‫من حاضرم.
‫می‌دونی اون احمقا شب تو آسیاب موندن؟
‫استابراد تیوزه دیگه. ‫یه کار ساده از دستش بر نمیاد.
‫ردپاهاشون رو تو برف باقی گذاشتن ‫تا نگهبانان محلی پیداشون کنن.
‫- اصلاً گفته «بیا منو بکش». ‫- روبی...
‫روبی.
‫متاسفم.
‫خیلی چاخان می‌گفت.
‫می‌گفتن این جنگ مثل ابر بالای زمین زودگذره،
‫ولی خودشون این وضع رو درست کردن، ‫و بعدش تو بارون موندن و گفتن، «لعنت، داره بارون میاد.»
‫اگه یه قطره اشک واسه بابام بریزم، ‫انگار اشک تمساح ریختم.
‫باشه.
‫خدا جون.
‫اینجا نیست.
‫تیگ احتمالاً اونو کشته.
‫همین بلا رو سر پسرای سوانگر آوردن، مگه نه؟
‫اونا رو آویزون کردن ‫برامون درس عبرت بشه.
‫کتش رو بردن.
‫چرا باید کتش رو ببرن؟
‫بابا؟ بابا؟
‫بابا!
‫بابا؟
‫هنوز نفس می‌کشه!
‫روبی هستم.
‫دوباره رو دست من نمیر!
‫- باید ببریمش خونه. ‫- زنده نمی‌مونه. می‌میره.
‫یه عالمه خون از دست داده.
‫اینجاست. حسش می‌کنم.
‫- گلوله رو پیدا کردی؟ ‫- آره.
‫یه جایی این نزدیکا هست. ‫چند تا کلبه‌ی قدیمی چروکی.
‫سرپناه داره، آب داره.
‫وقتی بابام خلقش تنگ می‌شد ‫می‌اومدم اینجا قایم می‌شدم.
‫وای خدا!
‫- من برم دنبال غذا بگردم. ‫- تفنگ رو ببر.
‫خدا لعنتت کنه.
‫برگرد!
‫برو همونجایی که ازش اومدی.
‫برگرد!
‫آیدا؟
‫آیدا مونرو؟
‫برگرد وگرنه با تیر می‌زنمت.
‫اینمان؟
‫اینمان.
‫بهتره همراهم بیای.
‫روبی.
‫این اینمان ـه.
‫تبریک میگم!
‫باید بیشتر با تفنگ بفرستمت بیرون!
‫انگار داره از هوش میره.
‫- شاید. ‫- مگه تیر خوردی؟
‫جدیداً نه.
‫- خوابه. ‫- تعجب نمی‌کنم.
‫- مردت خیلی خسته و درمونده‌ بود. ‫- من دیدمش.
‫تو چاه سالی سوانگر دیدمش. ‫یه مرد سیاهپوش تو برف.
‫- خب، بفرما. ‫- مثل اونی که دیدم نبود.
‫تو چاه انگار داشت می‌افتاد زمین.
‫- احتمالاً درست یادت نیست. ‫- دقیقاً یادمه.
‫کلاغ‌های سیاه دورش بودن.
‫داشتن می‌اومدن طرف من.
‫روبی، فکر کردم دیدم خورد زمین.
‫بجاش الان دیدم برگشته پیش من.
‫نقشه‌های بزرگی برای مزرعه دارم.
‫می‌دونم.
‫یه تصویر قشنگ از بلک‌کاو تو ذهنم ساختم.
‫چی بگم، روبی.
‫تمام این مدت قلبم مثل یه تیکه یخ شده بود.
‫چطور آبش کنم؟
‫هی!
‫کارت با چاقوم تموم شد؟
‫باید بوقلمون رو بپزیم.
‫الان تموم میشه.
‫بلد نیستی چطور اصلاح کنی.
‫بدش به من.
‫جاییت رو نمی‌بُرم.
‫اگرم می‌بریدم فرق زیادی نمی‌کرد.
‫تو واقعاً دوستش داری؟
‫برنگرد!
‫آره.
‫ببخشید. سعی کردم سر و صدا نکنم.
‫نامه ‌هام به دستت رسید؟
‫سه تا نامه به دستم رسید.
‫همراهم بودن، ‫تو کتابی که بهم دادی گذاشتم.
‫بارتام.
‫فکر کنم 103 تا نامه فرستادم.
‫واسه من نامه می‌نوشتی؟
‫هر وقت می‌شد.
‫اگه به دستت نرسیدن، می‌تونم خلاصه بگم.
‫- نه، نه، نه. ‫- «دعا می‌کنم حالت خوب باشه
‫دعا می‌کنم تو ذهنت باشم.
‫به‌خاطر تو وارد بیراهه نشدم.»
‫چطور من این کار رو کردم؟
‫ما زیاد هم دیگه رو نمی‌شناختیم. ‫فقط چند لحظه بود.
‫هزاران لحظه بود.
‫اون لحظات مثل یه کیسه‌ پر از ‫الماس‌های کوچیک می‌مونن.
‫مهم نیست واقعی هستن ‫یا خیال کرده باشم.
‫صورت زیبات.
‫واقعی بود.
‫رفتار باوقار و با متانتت.
‫داشتی زمین شخم می‌زدی.
‫سینی دستت بود.
‫- نمی‌اومدی تو خونه. ‫- نه، نمی‌اومدم.
‫واسه همین باید سینی بر می‌داشتم. ‫بتونم بیام بیرون تو رو ببینم.
‫لحظه‌ی خداحافظی‌مون.
‫هر روز که راه می‌رفتم به یادش بودم.
‫من هر روز منتظرت بودم.
‫از ته دل می‌خواستم...
‫می‌خواستم صورتت رو ببینم.
‫اگه بدونی درونم چی می‌گذره...
‫هر چی می‌خوای اسمش رو بذار. ‫روحم؟ از همین می‌ترسم.
‫فکر کنم نابود شدم.
‫سعی می‌کردن منو از پا در بیارن.
‫- ولی من آمادگیش رو نداشتم. ‫- اینمان.
‫اگه یه کم خوبی تو وجودم بود، ‫از دستش دادم.
‫اگه مهربونی تو وجودم بود، ‫از بین رفته.
‫بعد از کارایی که کردم ‫چطور می‌تونستم برات نامه بنویسم.
‫چیزایی که دیدم؟
‫اولاً،
‫این در رو ببند. مردیم از سرما.
‫دوماً، اون در رو ببند. مُرد از سرما.
‫دراز کشیده بودم، ‫انگشتام رو فرو کرده بودم تو گوشام.
‫که نشنوم کیسه الماس چیه،
‫کی سینی دستش بوده...
‫مسخره‌ترین چیز دنیا اینه که
‫به نجواهای عاشقانه دو نفر گوش بدی.
‫راستش اگه می‌خواید کل شب پچ پچ کنید، ‫من می‌رم پیش بابام می‌خوابم.
‫- شبت بخیر. ‫- نه.
‫خواهش می‌کنم...
‫شب بخیر نگو.
‫جنگ باعث بی‌ارزش شدن بعضی چیزا میشه.
‫خیلی سخته بخوایم عروسی بگیریم.
‫فکر می‌کنم پدرم هم راضی باشه.
‫آیدا، می‌خوام باهات ازدواج کنم.
‫اگه قبولم کنی.
‫تو بعضی از مذاهب، ‫همین که سه بار بگی باهات ازدواج می‌کنم
‫زن و شوهر میشی.
‫می‌خوام باهات ازدواج کنم.
‫باهات ازدواج می‌کنم. باهات ازدواج می‌کنم.
‫چرا می‌خندی؟
‫فکر ‌کنم اگه سه بار بگیم «طلاق می‌گیرم» ‫دیگه زن و شوهر نیستیم.
‫می‌تونم منتظرت بمونم.
‫وای، اینمان. باهات ازدواج می‌کنم. ‫باهات ازدواج می‌کنم. باهات ازدواج می‌کنم.
‫اسب رو یه جوری می‌برم ‫که بابات چیزیش نشه.
‫- شماها جلوتر برید. ‫- نه، این کار رو نمی‌کنم.
‫- نه. همه با هم می‌ریم. ‫- اینطور امن‌تره.
‫ما فراری هستیم. ‫کسی با شما سر دعوا نداره.
‫راست میگه.
‫فکر کنم... باید از تو اجازه بگیرم، روبی.
‫اگه تو بلک‌کاو بمونم.
‫باشه.
‫رو اسب بشین
‫و گمش نکنی. یه وقت نفروشیش.
‫واسه مزرعه لازمش دارم.
‫باشه، بابا.
‫نمی‌خوام بری.
‫خدا کنه پسره جورجیا ‫به حیوونا رسیدگی کرده باشه.
‫- می‌دونم بهش فکر می‌کنی. ‫- نخیرم!
‫من تو فکر گاوهای بدبخت بودم.
‫- قبل از اینکه بگی چه فرقی می‌کنه... ‫- من هیچی نمیگم!
‫خانم عاشق‌پیشه! ‫خانم عاشق‌پیشه!
‫هی!
‫- مراسم خاکسپاری بابا جونت خیلی طول کشید. ‫- براش احیا گرفتید.
‫رسم ایرلندیاس.
‫دوستتون جورجیا....
‫وقتی شنیدم به فراری‌ها پناه دادید ‫یه سر رفتیم مزرعه،
‫بعد از یه کم کش و قوس، ‫پسره گفت رفتید این بالا.
‫این کوهستان رو زیر و رو کردیم.
‫زیر و رو.
‫روز حساب هم در کاره.
‫وقتی جنگ تموم بشه ‫مجازات می‌شید.
‫تو این کت رو دوختی؟
‫کمک به فراری خیانت محسوب میشه.
‫می‌دونم نصفش لباس کشیشه ‫و نصفش برای اسب.
‫روز حساب؟
‫روز حساب برای دنیای شماست.
‫نه تو دنیای من.
‫لعنت بهش. ‫انگار صد تا جون داره.
‫- نه! ‫- روبی!
‫اینمان!
‫کاپیتان تیگ!
‫- از اونجا بیا پایین. ‫- نه، آقا. همین جا خوبه.
‫اسبت رو می‌زنم.
‫- سوار اسب کاپیتان تیگ شدی؟ ‫- آره.
‫- مُرده؟ ‫- امیدوارم.
‫ببین، تفنگت رو بده من و برو خونه. ‫از جنگیدن خسته شدم.
‫اگه تفنگم رو بهت بدم، ‫منو می‌کشی.
‫نمی‌کشمت،
‫ولی نمی‌خوام وقتی از این کوه میرم پایین ‫همش نگام به پشت سرم باشه.
‫به این میگن معما.
‫- بهت میگم چی دارم. ‫- چی داری؟
‫اعتماد به نفس جوونی.
‫اینمان!
‫نه!
‫چیزایی که از دست دادیم ‫هیچ وقت بهمون باز نمی‌گرده.
‫زمین التیام پیدا نمی‌کنه.
‫خون زیادی ریخته شده.
‫قلبمون التیام پیدا نمی‌کنه.
‫فقط می‌تونیم با گذشته کنار بیایم
‫و سعی کنیم ازش درس بگیریم.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- این یکی دیشب مُرده، عزیزم.
‫بیارش اینجا.
‫- نکشش. ‫- نمی‌کشمش.
‫باید یه کاری بکنیم وگرنه اونم می‌میره.
‫چیزی نیست.
‫می‌خوام یه ترفندی رو امتحان کنم.
‫هیس.
‫روزایی هستن که نمی‌تونم از فکرت بیرون بیام.
‫یه وقتایی هم کارای مزرعه از ‫داغ دل من ضروری‌تره.
‫این وقت از سال، ‫همه جا پر از زندگیه.
‫همه جا تو رو می‌بینم.
‫انگار هنوز داری میای خونه پیشم.
‫اگه می‌تونستی تو روز عید پاک ‫تو بلک‌کاو ما رو ببینی،
‫اونوقت می‌دونستی هر قدمی که برداشتی ‫ازرشش رو داشته.
‫گریس اینمان. کسی نگفت «بخوری».
‫واسه دوستان خوب، ‫غذای خوب، خانواده‌ی خوب
‫و همه‌ی نعمت‌هایی که بهمون عطا کردی، ‫شکرگزارت هستیم.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫آمین!
‫- عزیزم آب سیب تموم شد. ‫- اون برای توئه.
‫بهتره برم بیارم. خانم دستور دادن.
‫یه بار دیگه ته چاهِ سالی رو دیدم،
‫و این دفعه هیچی نبود که آزارم بده.
‫فقط ابر دیده می‌شد.
‫فقط ابر بود و بعد... خورشید.
::. www.FardisFilm.com .::